oporność na kortykosteroidy

Oporność na kortykosteroidy to zjawisko kliniczne, w którym pacjent nie reaguje adekwatnie na leczenie glikokortykosteroidami, mimo stosowania ich w standardowych lub nawet zwiększonych dawkach. Występuje w wielu schorzeniach, w tym w astmie, przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, chorobach autoimmunologicznych czy w niektórych nowotworach.

Mechanizmy oporności na kortykosteroidy mogą być różnorodne. Obejmują one mutacje receptora glikokortykosteroidowego, zmniejszoną ekspresję tego receptora, zwiększoną ekspresję czynników transkrypcyjnych prozapalnych (np. NF-κB), zaburzenia szlaków sygnałowych czy zwiększoną aktywność deacetylaz histonowych. Czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu czy zanieczyszczenie powietrza, również mogą przyczyniać się do rozwoju oporności.

W praktyce klinicznej, oporność na kortykosteroidy może prowadzić do konieczności stosowania alternatywnych terapii, takich jak leki immunosupresyjne, biologiczne czy cytotoksyczne. W niektórych przypadkach stosuje się strategie mające na celu przezwyciężenie oporności, jak równoczesne podawanie leków działających na szlaki sygnałowe, które mogą przywrócić wrażliwość na kortykosteroidy.

Diagnostyka oporności na kortykosteroidy opiera się na ocenie klinicznej odpowiedzi na leczenie, badaniach genetycznych oraz testach funkcjonalnych komórek odpornościowych. Wczesne rozpoznanie oporności pozwala na szybką modyfikację leczenia i zapobieganie progresji choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl