autoimmunologiczne zapalenie wątroby
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba zapalna wątroby, w której układ odpornościowy pacjenta atakuje własne hepatocyty. Charakteryzuje się obecnością autoprzeciwciał w surowicy, podwyższonym poziomem immunoglobulin (szczególnie IgG), a także naciekami zapalnymi w tkance wątroby z typowym obrazem histopatologicznym.
Wyróżnia się dwa główne typy AIH: typ 1 (z obecnością przeciwciał ANA i/lub SMA) oraz typ 2 (z obecnością przeciwciał anty-LKM1 i/lub anty-LC1). Typ 1 występuje częściej, dotyka głównie kobiet w średnim wieku, podczas gdy typ 2 obserwuje się przeważnie u dzieci i młodych dorosłych. Choroba może przebiegać z różnym nasileniem – od łagodnych objawów do piorunującego zapalenia wątroby.
Diagnostyka AIH opiera się na wykluczeniu innych przyczyn chorób wątroby, badaniach serologicznych, badaniach biochemicznych oraz ocenie histopatologicznej bioptatu wątroby. W leczeniu stosuje się głównie immunosupresję – kortykosteroidy w monoterapii lub w skojarzeniu z azatiopryną. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają rokowanie, prowadząc do remisji u większości pacjentów.
Leczenie podtrzymujące jest zwykle długotrwałe, a próby odstawienia leków często kończą się nawrotem choroby. W przypadkach opornych na standardową terapię lub przy jej nietolerancji stosuje się alternatywne leki immunosupresyjne. U około 10-20% pacjentów choroba postępuje do marskości wątroby pomimo leczenia, co może wymagać przeszczepienia wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Darunavir Accord, stosowany w terapii HIV-1, wymaga podawania doustnego w skojarzeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Regularna ocena odpowiedzi virologicznej jest niezbędna, a w przypadku braku skuteczności wskazane jest wykonanie badań oporności. U pacjentów z mutacjami DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L schemat z dawką raz na dobę nie jest zalecany. Darunavir nie jest rekomendowany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W ciąży stosowanie powinno być rozważane jedynie przy przewadze korzyści nad ryzykiem. U osób powyżej 65 lat należy zachować ostrożność ze względu na współistniejące choroby i zmienioną farmakokinetykę. W trakcie terapii obserwowano ciężkie reakcje skórne (0,4%), w tym zespół DRESS i Stevens-Johnsona (<0,1%), a także zapalenie wątroby (0,5%), szczególnie u pacjentów z przewlekłym HBV/HCV. W przypadku objawów ciężkich działań niepożądanych należy natychmiast przerwać leczenie.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, działania niepożądane, glikoproteina p, hemodializa, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, terapia przeciwretrowirusowa, wirus opryszczki, wysypka polekowa, zaburzenia chodu, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Raphacholin C –
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Raphacholin C kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na składniki aktywne (wyciąg z korzenia rzodkwi czarnej, wyciąg z ziela karczocha, kwas dehydrocholowy, olejek miętowy) oraz substancje pomocnicze, zwłaszcza sacharozę (151,86 mg w jednej tabletce drażowanej). Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie choroby wątroby (ciężkie uszkodzenie miąższu, zaawansowana marskość, aktywne autoimmunologiczne zapalenie wątroby), niedrożność dróg żółciowych (w tym kamica przewodowa z całkowitą obturacją), a także ostre i przewlekłe zapalenia przewodu pokarmowego (gastroenteritis acuta, choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 10 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i potencjalny wpływ na niedojrzały układ pokarmowy i wątrobę.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka choroba wątroby, dyspepsja, działanie żółciopędne, kamica przewodowa, kamica żółciowa, kwas dehydrocholowy, marskość wątroby, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność dróg żółciowych, niedrożność przewodu pokarmowego, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja sacharozy, olejek miętowy, refluks żołądkowo-przełykowy, uszkodzenie miąższu wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyciąg z karczocha, wyciąg z rzodkwi czarnej, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie żołądka i dwunastnicy, zapalenie żołądka i jelit, zespół jelita drażliwego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abacavir + Lamivudine Sandoz 600 mg + 300 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Abacavir + Lamivudine Sandoz (600 mg + 300 mg, tabletki powlekane) jest zgodny z dotychczas znanymi działaniami niepożądanymi abakawiru i lamiwudyny stosowanych osobno. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości na abakawir, manifestujące się gorączką i/lub wysypką (często plamisto-grudkową lub pokrzywkową), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (ból głowy), oraz ogólne (letarg, uczucie zmęczenia). W bardzo rzadkich przypadkach odnotowano poważne reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają trwałego odstawienia abakawiru. Ponadto, rzadko obserwowano kwasicę mleczanową, neuropatię obwodową, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby oraz rabdomiolizę. Warto podkreślić, że ponowne podanie abakawiru po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości może prowadzić do gwałtownego nawrotu objawów z ryzykiem zagrażającego życiu obniżenia ciśnienia tętniczego i zgonu.
anafilaksja, aplazja czerwonokrwinkowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, gorączka, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, kwasica mleczanowa, letarg, limfadenopatia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości, nadwrażliwość na abakawir, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, patogen oportunistyczny, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rozpad mięśni, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Efawirenz – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Efavirenz w skojarzeniu z emtrycytabiną i tenofowirem dizoproksylem nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi te same substancje czynne, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z adefowirem dipiwoksylem, alafenamidem tenofowiru, dydanozyną oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (np. sofosbuwirem/welpataswirem). Efawirenz może obniżać stężenia welpataswiru i woksylaprewiru, co zmniejsza skuteczność terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany przy ciężkich dysfunkcjach, a przy umiarkowanych i łagodnych wymaga ostrożności i monitorowania enzymów wątrobowych. W trakcie terapii obserwowano ryzyko niewydolności wątroby, szczególnie u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, u których odstawienie leku może prowadzić do zaostrzenia choroby wątroby. Efawirenz może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem arytmii.
adefowir dipiwoksyl, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, hipofosfatemia, inhibitor proteazy, lamiwudyna, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niewydolność wątroby, osteomalacja, ostra niewydolność nerek, rumień wielopostaciowy, ryfampicyna, sofosbuwir/welpataswir, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, torsade de pointes, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zespół Fanconiego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atazanavir Accord
Atazanawir, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Nie zaleca się przekraczania dawki rytonawiru powyżej 100 mg/dobę w skojarzeniu z atazanawirem, z wyjątkiem sytuacji współpodawania z efawirenzem, gdzie dawkę rytonawiru można zwiększyć do 200 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, istnieje podwyższone ryzyko ciężkich działań hepatotoksycznych, co wymaga intensywnej obserwacji i ewentualnego przerwania terapii. Atazanawir nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak jest przeciwwskazany u osób poddawanych hemodializie. W badaniach klinicznych odnotowano bezobjawowe, zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień, co sugeruje konieczność informowania tej grupy o ryzyku.
atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina pośrednia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, CYP3A4, dyslipidemia, hemodializa, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor PDE5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, kamica nerkowa, kamica żółciowa, leczenie przeciwretrowirusowe, martwica kości, nietolerancja galaktozy, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja zapalna, rumień wielopostaciowy, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, transferaza UDP-glukuronozylowa, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wysypki polekowej - Leksykon substancji czynnych
Emtrycytabina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Emtrycytabina, jako nukleozydowy analog cytydyny, jest kluczowym składnikiem terapii przeciwretrowirusowej HIV-1, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Nie zaleca się jednoczesnego podawania emtrycytabiny z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną lub analogami cytydyny (np. lamiwudyną), a także z dydanozyną, tenofowirem alafenamidem oraz preparatami sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Emtrycytabina jest głównie wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga modyfikacji dawki, której nie można precyzyjnie dostosować w przypadku leków złożonych. Monitorowanie czynności nerek (klirens kreatyniny, stężenie fosforanów w surowicy) powinno odbywać się regularnie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka nefrotoksyczności, a w przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest ponowna ocena w ciągu tygodnia. Przerwanie terapii należy rozważyć przy dalszym pogorszeniu parametrów nerkowych lub stężeniu fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l).
analog cytydyny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, dekompensacja czynności wątroby, dydanozyna, emtrycytabina, fosforany w surowicy, gęstość mineralna kości, hiperlaktatemia, immunosupresja, klirens kreatyniny, koinfekcja HIV-HBV, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, martwica kości, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowy analog cytydyny, osteomalacja, osteoporoza, Pneumocystis jirovecii, sofosbuwir, tenofowir alafenamid, terapia przeciwretrowirusowa, wirus cytomegalii, zaburzenie czynności mitochondriów, zaburzenie czynności nerek, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre niewydolność wątroby – Epidemiologia
Ostra niewydolność wątroby (ALF) to nagłe, ciężkie uszkodzenie wątroby z encefalopatią u osób bez wcześniejszej choroby wątroby, charakteryzujące się wysoką śmiertelnością (30-70%, średnio ok. 50%). Częstość występowania ALF w krajach rozwiniętych wynosi poniżej 10 przypadków na milion mieszkańców rocznie, z około 2000 przypadków rocznie w USA. Etiologia ALF jest zróżnicowana geograficznie: w krajach rozwiniętych dominuje polekowe uszkodzenie wątroby (DILI), zwłaszcza zatrucie paracetamolem (42-55% przypadków), natomiast w krajach rozwijających się główną przyczyną są wirusowe zapalenia wątroby typu A, B i E. ALF najczęściej dotyka młodych dorosłych (35-45 lat), częściej kobiety (73%), a śmiertelność jest wyższa u pacjentów poniżej 10 i powyżej 40 lat. Wśród dzieci etiologia różni się wiekowo, z przewagą etiologii metabolicznych i nieokreślonych u niemowląt oraz toksycznych i autoimmunologicznych u starszych dzieci.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Wilsona, dysfunkcja wątroby, encefalopatia wątrobowa, funkcja wątroby, małopłytkowość, marskość wątroby, niewydolność wielonarządowa, obrzęk mózgu, ortotopowy przeszczep wątroby, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, podwyższone enzymy wątrobowe, polekowe uszkodzenie wątroby, przeszczep wątroby, scyntygrafia wątrobowo-żółciowa, sepsa, wirus zapalenia wątroby typu A, wirus zapalenia wątroby typu B, wirus zapalenia wątroby typu E, wirusowe zapalenie wątroby, zatrucie paracetamolem, zespół HELLP - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azathioprine VIS 50 mg
Azathioprine VIS to immunosupresyjny lek stosowany głównie w terapii chorób autoimmunologicznych oraz w transplantologii. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających 50 mg azatiopryny, które można dzielić na równe dawki. Wskazania obejmują m.in. toczeń rumieniowaty układowy, ciężkie reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenia mięśni (skórno-mięśniowe, wielomięśniowe), guzkowe zapalenie okołotętnicze, pęcherzycę zwyczajną, autoimmunologiczną niedokrwistość hemolityczną, przewlekłą oporną plamicę małopłytkową oraz autoimmunologiczne przewlekłe zapalenie wątroby. Azatiopryna jest szczególnie zalecana w przypadkach oporności na kortykosteroidy, przeciwwskazań do ich stosowania lub konieczności długotrwałej terapii steroidowej, umożliwiając redukcję dawek steroidów (efekt oszczędzający steroidy). Pełny efekt terapeutyczny może pojawić się po kilku tygodniach lub miesiącach stosowania.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, azatiopryna, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyklosporyna, działanie immunosupresyjne, guzkowe zapalenie okołotętnicze, IBD, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, odrzucanie przeszczepu, oporność na kortykosteroidy, pęcherzyca zwyczajna, piodermia zgorzelinowa, plamica małopłytkowa, przeszczepienie narządu, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, steroid, takrolimus, terapia immunosupresyjna, toczeń rumieniowaty układowy, transplantacja, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, zapalna choroba jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 600 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir w dawkach 75 mg, 150 mg, 300 mg i 600 mg, stosowany z rytonawirem (600 mg/100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg/100 mg raz na dobę), wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane u 51,3% pacjentów w badaniach klinicznych (n=2613), ze średnim czasem terapii 95,3 tygodnia. Najczęstsze objawy to biegunka (≥1/10), nudności, wysypka, ból głowy i wymioty (≥1/100 do <1/10). Ciężkie działania niepożądane obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości, zapalenie wątroby i gorączkę. Profil bezpieczeństwa u pacjentów wcześniej nieleczonych jest podobny, z wyjątkiem częstszych, lecz łagodnych nudności. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów, z częstościami od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), co umożliwia precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka terapii.
aftowe zapalenie jamy ustnej, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, darunawir z rytonawirem, dna moczanowa, hemofilia, hepatomegalia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, kamica nerkowa, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Glenmark
Darunavir Glenmark, stosowany w terapii przeciwretrowirusowej zakażenia HIV, wymaga podawania doustnego w połączeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z mutacjami oporności na darunawir, wiremią ≥100 000 kopii/ml lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/l, a także u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg. W trakcie terapii należy monitorować odpowiedź wirologiczną i wykonywać badania oporności w przypadku jej utraty. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby darunavir jest przeciwwskazany. U osób starszych (≥65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na możliwe współistniejące choroby i zmniejszoną funkcję wątroby. Nie wymaga się zmiany dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, a leki są słabo usuwane podczas dializy.
alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie oporności, brak laktazy, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dehydrogenaza alkoholowa, głęboka immunosupresja, glikoproteina p, hemofilia, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna α1-glikoproteina, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, martwica kości, mutacja oporności na darunawir, nietolerancja galaktozy, odpowiedź wirologiczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, półpasiec, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, supresja wirusa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wiremia HIV-1 RNA, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie gospodarki tłuszczowej, zakażenie HIV, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złożona terapia przeciwretrowirusowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pollinex Tree -dawki do leczenia podstawowego: 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml; – dawki do leczenia podtrzymującego: 4000 SU/ml
Preparat Pollinex Tree, zawierający alergoidy pyłku olchy, brzozy i leszczyny adsorbowane na L-tyrozynie, jest stosowany w immunoterapii alergenowej, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancje pomocnicze, aktywne i przewlekłe infekcje, stany zapalne, wtórne zmiany strukturalne układu oddechowego (np. rozedma, rozstrzenie oskrzeli), astmę oskrzelową z FEV1 <70% wartości należnej, choroby autoimmunologiczne (np. autoimmunologiczne zapalenie wątroby, nefropatia IgA, stwardnienie rozsiane, choroby tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy), niedobory odporności, aktywne procesy nowotworowe, stosowanie beta-adrenolityków oraz przeciwwskazania do stosowania adrenaliny. Dodatkowo, preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 roku życia oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu tyrozyny, takimi jak tyrozynemia i alkaptonuria, ze względu na adsorpcję alergenów na L-tyrozynie i potencjalne ryzyko zaostrzenia tych schorzeń.
aldehyd glutarowy, alkaptonuria, anafilaksja, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba Hashimoto, diagnostyka alergologiczna, immunoterapia alergenowa, L-tyrozyna, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, nefropatia IgA, niedobór odporności, obturacja dróg oddechowych, proces nowotworowy, pyłek drzew, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, tyrozynemia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Zentiva
Darunavir Zentiva 800 mg, stosowany wyłącznie w skojarzeniu z kobicystatem lub niską dawką rytonawiru, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą terapią przeciwretrowirusową, obecnością mutacji oporności (DRV-RAM), wiremią HIV-1 RNA ≥100 000 kopii/ml oraz liczbą komórek CD4+ <100 x 10⁶/l. W trakcie ciąży stosowanie darunawiru z kobicystatem jest przeciwwskazane ze względu na znaczne obniżenie stężenia Cmin (nawet o 90%), co zwiększa ryzyko niepowodzenia wirusologicznego i transmisji HIV. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z przewlekłym zapaleniem typu B lub C, konieczne jest częstsze monitorowanie AspAT/AlAT, a w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby lek jest przeciwwskazany. W populacji geriatrycznej oraz u dzieci poniżej 3 roku życia lub o masie ciała <15 kg brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Należy zwrócić uwagę na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (0,4% pacjentów), w tym zespołu DRESS i Stevensa-Johnsona, oraz na możliwość polekowego zapalenia wątroby (0,5% pacjentów).
aktywność transaminaz, alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, enzymy wątrobowe, glikoproteina p, grupa sulfonamidowa, hemofilia, indukcja enzymu CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, klady HIV-1, klirens kreatyniny, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, oporność na darunawir, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowe zapalenie wątroby, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, supresja wirusa, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wylew śródskórny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc Pneumocystis, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, złożona terapia przeciwretrowirusowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Aurovitas
Darunavir Aurovitas w dawce 600 mg, podawany doustnie w skojarzeniu z rytonawirem jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi, wymaga ścisłego monitorowania odpowiedzi wirologicznej i badań oporności w przypadku utraty skuteczności terapii. Nie zaleca się stosowania schematu dawkowania raz na dobę u pacjentów z mutacjami oporności DRV-RAM, wiremią HIV-1 RNA ≥ 100 000 kopii/ml lub liczbą CD4+ < 100 × 10⁶/L. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 3 lat lub o masie ciała < 15 kg oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U kobiet w ciąży darunavir z rytonawirem stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko. W populacji osób starszych (≥ 65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na częstsze współistniejące schorzenia i polipragmazję.
AspAT AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, darunawir, dehydrogenaza alkoholowa, eozynofilia, glikoproteina p, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, lek przeciwretrowirusowy, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, Pneumocystis jirovecii, polipragmazja, półpasiec, raltegrawir, reaktywacja immunologiczna, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV-1 RNA, wylew śródskórny, zakażenie prątkami, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Ambrisentan – Działania niepożądane
Ambrisentan, stosowany w dawkach 5 mg i 10 mg jako antagonista receptora endoteliny (ERA), charakteryzuje się istotnym profilem działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania to obrzęki obwodowe (37% pacjentów, nasilające się przy dawce 10 mg i u osób ≥65 lat) oraz ból głowy (28%). Ciężkie powikłania obejmują niedokrwistość (około 10% pacjentów, ze spadkiem hemoglobiny o średnio 0,83 g/dl w ciągu 4 tygodni, u 6,5% pacjentów spadek ≥15% wartości wyjściowej) oraz hepatotoksyczność (wzrost aktywności enzymów wątrobowych u 2% pacjentów, rzadziej autoimmunologiczne zapalenie wątroby). Niedokrwistość może wymagać transfuzji, a hepatotoksyczność stanowi zagrożenie dla pacjentów z chorobami wątroby. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (8-18 lat) jest zbliżony do populacji dorosłych.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista receptora endoteliny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, ból zatok, duszność, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hepatotoksyczność, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migrena, niedociśnienie, niedokrwistość, nieostre widzenie, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przekrwienie błony śluzowej nosa, szumy uszne, tętnicze nadciśnienie płucne, transfuzja krwi, uszkodzenie wątroby, utrata słuchu, włóknienie wątroby, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się immunologicznym uszkodzeniem miąższu wątroby, które bez leczenia prowadzi do 10-letniego przeżycia na poziomie około 50%, natomiast terapia zwiększa je powyżej 90%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są obecność marskości wątroby (10-letnie przeżycie bez przeszczepu wynosi 94% u pacjentów bez marskości, 79% u z wyrównaną marskością i 44% u z niewyrównaną marskością), wiek rozpoznania (gorsze rokowanie u pacjentów <18 lat), obecność przeciwciał SLA/LP oraz poziomy trójglicerydów (TG ≤0,95 mmol/L wiąże się z gorszym przeżyciem, HR=3,79, 95% CI: 1,53-9,42). Wczesna odpowiedź biochemiczna, definiowana normalizacją aminotransferaz i IgG, jest kluczowa dla dobrego rokowania, a niekompletna normalizacja ALT po 6 miesiącach koreluje z gorszymi wynikami. Dodatkowo, poziomy ferrytyny i IgG w surowicy stanowią predyktory odpowiedzi na leczenie, co może ułatwić stratifikację ryzyka i decyzje terapeutyczne.
aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, hipergammaglobulinemia, homeostaza żelaza, immunoglobulina G, inhibitory kalcyneuryny, marskość niewyrównana, marskość wątroby, marskość wyrównana, nadciśnienie wrotne, niewydolność wątroby, pomiar sztywności wątroby, progresja włóknienia, przeszczepienie wątroby, standaryzowany współczynnik umieralności, testy wątrobowe, transplantacja - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lamegom 25 mg
Lamegom, zawierający 25 mg agomelatyny, jest przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na agomelatynę lub substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również obecność zaburzeń czynności wątroby, w tym marskości wątroby niezależnie od etiologii oraz aktywnej choroby wątroby, obejmującej procesy zapalne lub destrukcyjne. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane przy podwyższonej aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) przekraczającej 3-krotnie górny zakres normy. Monitorowanie funkcji wątroby jest zatem kluczowe dla bezpieczeństwa terapii agomelatyną.
agomelatyna, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, cyprofloksacyna, czynna choroba wątroby, enzym wątrobowy, fluorochinolon, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, marskość wątroby, nadwrażliwość na agomelatynę, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, parametry funkcji wątroby, podwyższona aktywność aminotransferaz, reakcja anafilaktyczna, SSRI, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne - Leksykon chorób i schorzeń
Celiakia – Diagnostyka i diagnoza
Celiakia to autoimmunologiczne schorzenie jelita cienkiego wywołane reakcją na gluten, prowadzące do zaniku kosmków jelitowych i zaburzeń wchłaniania. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, głównie oznaczeniu przeciwciał tTG-IgA (czułość ~93%, swoistość ~98%) oraz EMA-IgA (swoistość ~99%, czułość ~90%), przy czym poziomy tTG-IgA przekraczające 10-krotność górnej granicy normy mają wysoką wartość predykcyjną. U pacjentów z niedoborem IgA zaleca się testy oparte na przeciwciałach klasy IgG (DGP-IgG). Biopsja jelita cienkiego pozostaje złotym standardem diagnostycznym u dorosłych, z oceną zmian według klasyfikacji Marsh (typ 3 – spłaszczenie kosmków – jest najbardziej charakterystyczny). Diagnostyka bez biopsji jest możliwa u dzieci spełniających kryteria ESPGHAN (wysoki poziom tTG-IgA, pozytywny EMA-IgA, objawy kliniczne, obecność HLA-DQ2/DQ8), a u dorosłych w wybranych przypadkach (wiek <55 lat, wysoki poziom tTG-IgA, pozytywny EMA-IgA). Badania genetyczne HLA-DQ2/DQ8 mają wysoką wartość negatywną, ale niską predykcyjną pozytywną i są pomocne w diagnostyce różnicowej i u pacjentów po wprowadzeniu diety bezglutenowej.
anemia, ataksja, autoimmunologiczna choroba tarczycy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie serologiczne, biopsja jelita cienkiego, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia, choroba Addisona, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca typu 1, dieta bezglutenowa, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, enzymy wątrobowe, gastroskopia, hiperplazja krypt, klasyfikacja Marsha, limfocyty śródnabłonkowe, łuszczyca, migrena, neuropatia obwodowa, niedobór IgA, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedożywienie, niepłodność, nietolerancja glutenu, opryszczkowe zapalenie skóry, osteoporoza, selektywny niedobór IgA, toczeń rumieniowaty układowy, zanik kosmków jelitowych, zespół Downa, zespół jelita drażliwego, zespół Turnera, zespół Williamsa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenofovir Synoptis
Tenofovir dizoproksyl w dawce 245 mg wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza funkcji nerek i metabolizmu kości. Przed terapią u pacjentów z HBV należy wykluczyć zakażenie HIV, a u zakażonych HIV-1 stosować go wyłącznie w skojarzonej terapii przeciwretrowirusowej, aby zapobiec rozwojowi oporności. Monitorowanie czynności nerek obejmuje ocenę klirensu kreatyniny oraz stężenia fosforanów w surowicy, z interwencją przy wartościach fosforanów < 1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensie kreatyniny < 50 ml/min. W przypadku dalszego pogorszenia parametrów nerkowych (fosforany < 1,0 mg/dl, klirens < 50 ml/min) zaleca się rozważenie przerwania terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, NLPZ, inhibitorów proteazy wzmacnianych rytonawirem lub kobicystatem oraz leków wydalanych przez te same mechanizmy nerkowe (np. cydofowir), z koniecznością częstego monitorowania czynności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min stosowanie tenofowiru jest możliwe tylko przy wyraźnej przewadze korzyści nad ryzykiem, a u osób z klirensem < 30 ml/min i dializowanych niezalecane.
adefowir dipiwoksylu, alafenamid tenofowiru, amfoterycyna B, aminoglikozyd, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dekompensacja czynności wątroby, dziedziczna nietolerancja galaktozy, foskarnet, gancyklowir, hipofosfatemia, interleukina-2, klirens kreatyniny, marskość wątroby, martwica kości, nadmiar mleczanów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reaktywacja immunologiczna, skojarzona terapia przeciwretrowirusowa, stężenie fosforanów w surowicy, tenofowir dizoproksylu, wankomycyna, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności nerek, zakażenie HBV, zakażenie HIV-1, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zwiększenie aktywności AlAT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Accord 150 mg
Darunavir Accord, zawierający darunawir, jest stosowany w terapii zakażeń HIV, często w skojarzeniu z rytonawirem. W badaniach klinicznych u 51,3% pacjentów leczonych dawką 800 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru raz na dobę odnotowano co najmniej jedno działanie niepożądane, przy średnim czasie terapii wynoszącym 95,3 tygodnia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Poważne powikłania obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości oraz zapalenie wątroby. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół DRESS), powikłań kardiologicznych (w tym wydłużenie odstępu QT) oraz zaburzeń metabolicznych, takich jak cukrzyca i hiperlipidemia.
aftowe zapalenie jamy ustnej, alergiczne zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, ból mięśniowy, bradykardia zatokowa, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz, darunawir, darunawir z rytonawirem, dehydrogenaza mleczanowa, dławica piersiowa, dna moczanowa, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hemofilia, hipertriglicerydemia, insulinooporność, jadłowstręt, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, lek przeciwretrowirusowy, łojotokowe zapalenie skóry, małopłytkowość, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nefropatia kryształowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, polidypsja, profil bezpieczeństwa leku, przekrwienie spojówek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, stłuszczenie wątroby, tyreotropina, wirus opryszczki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakażenie HIV, zapalenie mięśni, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Accord 150 mg
Analiza bezpieczeństwa stosowania Atazanaviru Accord (kapsułki 150 mg, 200 mg, 300 mg) opiera się na danych z badań klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu, uwzględniając dawki 400 mg raz na dobę oraz 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% przy 400 mg atazanawiru; 19% przy 300 mg z rytonawirem), z żółtaczką i podwyższonym stężeniem bilirubiny całkowitej (do 87% pacjentów, w tym 37% stopnia 3-4) występującymi częściej w schemacie z rytonawirem. Zgłaszano także przypadki przewlekłej choroby nerek, szczególnie przy łącznym stosowaniu atazanawiru i rytonawiru, niezależnie od ekspozycji na tenofowir, co wymaga stałego monitorowania funkcji nerek. Działania niepożądane obejmują również wysypki (często), rzadziej poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona, a także zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała i lipidów.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, ginekomastia, granulocyt obojętnochłonny, hiperbilirubinemia, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, martwica kości, miopatia, nudności, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczny wykwit skórny, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Patofizjologia i mechanizm
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się uszkodzeniem hepatocytów i przewlekłym stanem zapalnym. Patogeneza AIH jest wieloczynnikowa, obejmując predyspozycje genetyczne, zwłaszcza polimorfizmy genów HLA klasy II (np. DRB1*03:01, DRB1*04:01 dla AIH typu 1 oraz DRB1*07 i DRB1*03 dla AIH typu 2), oraz inne geny takie jak CTLA-4, TNFAIP3, Fas i delecje genu C4A. Czynniki środowiskowe, takie jak infekcje wirusowe (HAV, HSV, CMV, EBV), leki (nitrofurantoina, minocyklina, inhibitory TNF-α), ksenobiotyki, zaburzenia mikrobioty jelitowej oraz niedobór witaminy D, mogą inicjować proces autoimmunologiczny u osób genetycznie predysponowanych. Kluczową rolę w patogenezie odgrywa dysfunkcja limfocytów T regulatorowych (Tregs) oraz przewaga prozapalnych limfocytów Th17, które poprzez cytokiny IL-17 i IL-6 tworzą pętlę dodatniego sprzężenia zwrotnego, podtrzymującą przewlekły stan zapalny i uszkodzenie wątroby.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, cytochrom P450 2D6, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, cytotoksyczność limfocytów T, infekcja wirusowa, inhibitor TNF-α, komórka NK, komórka prezentująca antygen, limfocyt T pomocniczy, limfocyt T regulatorowy, limfocyt Th1, limfocyt Th17, limfocyt Th2, limfocyt Treg, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, mimikra molekularna, miRNA, modyfikacja histonów, przeciwciało przeciwjądrowe, receptor Fas, sprzężenie zwrotne, układ HLA, uszkodzenie hepatocytów, wirus hepatotropowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darunavir Accord
Darunavir Accord, stosowany w terapii zakażeń HIV-1, wymaga szczegółowej oceny pacjenta przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnego monitorowania odpowiedzi wirologicznej i badań oporności w przypadku braku skuteczności. Lek należy podawać doustnie w skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce, co poprawia farmakokinetykę darunawiru, oraz z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Nie zaleca się stosowania schematu raz na dobę u pacjentów z wcześniejszą terapią przeciwretrowirusową, obecnością mutacji DRV-RAM, wiremią ≥100 000 kopii/mL lub liczbą CD4+ <100 x 10⁶/L. U pacjentów poniżej 3 lat lub o masie ciała <15 kg brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W ciąży darunavir z rytonawirem stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a u osób powyżej 65 lat zaleca się ostrożność ze względu na możliwe współistniejące choroby i obniżoną czynność wątroby.
aminotransferazy, AspAT AlAT, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, ciężka reakcja skórna, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, darunawir z rytonawirem, glikoproteina p, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pneumocystoza, przewlekłe zapalenie wątroby, terapia przeciwretrowirusowa, wiremia HIV, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba zapalna wątroby o podłożu immunologicznym, charakteryzująca się hipergammaglobulinemią, obecnością autoprzeciwciał (ANA, SMA, anty-LKM1, anty-LC1, anty-SLA/LP) oraz typowymi cechami histopatologicznymi, takimi jak zapalenie międzyzrazikowe (interface hepatitis) i nacieki limfoplazmatyczne. Diagnostyka AIH opiera się na wykluczeniu innych przyczyn chorób wątroby (wirusowe zapalenia, choroba alkoholowa, PBC, PSC, choroba Wilsona, NAFLD/NASH) oraz na kompleksowej ocenie klinicznej, laboratoryjnej i histopatologicznej. Typowy profil biochemiczny obejmuje podwyższone aminotransferazy (ALT, AST), które mogą przekraczać 50-krotnie górną granicę normy, podwyższony poziom IgG u około 85% pacjentów, łagodnie do umiarkowanie podwyższoną fosfatazę alkaliczną oraz zmiany w czynnikach krzepnięcia (INR) i albuminie. Biopsja wątroby jest niezbędna do potwierdzenia rozpoznania i oceny stopnia zaawansowania choroby, zwłaszcza w ostrych postaciach AIH, gdzie szybkie wdrożenie leczenia kortykosteroidami jest kluczowe dla poprawy rokowania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina, biopsja wątroby, cholangiografia rezonansu magnetycznego, choroba alkoholowa wątroby, choroba Wilsona, elastografia wątroby, encefalopatia wątrobowa, fosfataza alkaliczna, hemochromatoza dziedziczna, hipergammaglobulinemia, immunoglobulina G, martwica hepatocytów, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, niedobór alfa-1-antytrypsyny, niewydolność wątroby, ostra niewydolność wątroby, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, polekowe uszkodzenie wątroby, przeciwciała przeciw mięśniom gładkim, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwmitochondrialne, rak wątroby, rezonans magnetyczny wątroby, tomografia komputerowa wątroby, ultrasonografia wątroby, wirusowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Aurovitas
Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci nadal są narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. W terapii rytonawirem należy monitorować szczególnie pacjentów z biegunką, gdyż może ona obniżać wchłanianie leku i innych stosowanych jednocześnie preparatów, a także pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień podczas leczenia inhibitorami proteazy. Rytonawir może powodować wzrost masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi, co wymaga monitorowania zgodnie z wytycznymi HIV. W przypadku objawów zapalenia trzustki (nudności, wymioty, bóle brzucha, podwyższona lipaza/amylaza) konieczne jest przerwanie terapii. U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności może wystąpić reakcja zapalna na oportunistyczne patogeny w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia skojarzonego (CART), a także zaburzenia autoimmunologiczne.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, etynyloestradiol, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwawienie maciczne, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, stężenie lipidów we krwi, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, wylew krwi do stawu, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tenofowir dizoproksyl, stosowany w terapii zakażenia HIV, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, w tym niewydolności nerek, hipofosfatemii oraz zespołu Fanconiego. Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić klirens kreatyniny, a następnie monitorować czynność nerek (klirens kreatyniny i stężenie fosforanów w surowicy) po 2-4 tygodniach, 3 miesiącach oraz co 3-6 miesięcy u pacjentów bez czynników ryzyka. W przypadku stężenia fosforanów <1,5 mg/dl (0,48 mmol/l) lub klirensu kreatyniny <50 ml/min konieczna jest powtórna ocena, a przy wartości fosforanów <1,0 mg/dl (0,32 mmol/l) lub klirensie <50 ml/min leczenie należy przerwać. Należy unikać jednoczesnego stosowania z innymi produktami zawierającymi tenofowir dizoproksyl, analogami cytydyny (np. lamiwudyną), adefowirem dipiwoksylem, tenofowirem alafenamidem oraz dydanozyną. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz NLPZ, z koniecznością cotygodniowego monitorowania funkcji nerek w takich przypadkach.
adefowir dipiwoksyl, amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminotransferaza, analog cytydyny, analog nukleotydu, analog nukleozydu, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biomarker kośćca, choroba Gravesa-Basedowa, cydofowir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, fosforany w surowicy, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, hipofosfatemia, immunosupresja, inhibitor proteazy, interleukina-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, lamiwudyna, lek nefrotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, miłorząb dwuklapowy, nadmiar mleczanów, neutropenia, niedobór immunologiczny, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osteomalacja, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, patogen oportunistyczny, pentamidyna, Pneumocystis jirovecii, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, sofosbuwir, stężenie kreatyniny, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, terapia przeciwretrowirusowa, wankomycyna, welpataswir, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, woksylaprewir, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności układu krwiotwórczego, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ambrisentan AOP
Ambrisentan AOP jest lekiem stosowanym w tętniczym nadciśnieniu płucnym (PAH), wymagającym ścisłego monitorowania i przestrzegania środków ostrożności. Stosunek korzyści do ryzyka u pacjentów z PAH w klasie czynnościowej I wg WHO nie jest ustalony, a skuteczność monoterapii u pacjentów w klasie IV nie została potwierdzona. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest oznaczenie aktywności aminotransferaz wątrobowych (AlAT, AspAT), a leczenie nie powinno być rozpoczynane przy wartościach >3×GGN. Monitorowanie enzymów wątrobowych powinno odbywać się co miesiąc, a w przypadku trwałego, klinicznie istotnego wzrostu enzymów lub objawów uszkodzenia wątroby (np. żółtaczka) ambrisentan należy odstawić. W trakcie terapii obserwuje się także zmniejszenie hemoglobiny (0,9–1,2 g/dl) i hematokrytu, szczególnie w pierwszym miesiącu, co wymaga regularnego monitorowania (po 1 i 3 miesiącach oraz okresowo). Niedokrwistość jest częstsza przy terapii skojarzonej z tadalafilem (15%) niż w monoterapii (7–11%).
ambrisentan, aminotransferazy wątrobowe, antagonista receptora endoteliny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, brak laktazy, choroba żylno-okluzyjna płuc, diuretyk, epoprostenol, hematokryt, hemoglobina, klasa czynnościowa WHO, nadwrażliwość na soję, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, reakcja uczuleniowa, ryfampicyna, tadalafil, teratogenność, tętnicze nadciśnienie płucne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Choroby wątroby stanowią istotne wyzwanie kliniczne ze względu na ich często bezobjawowy przebieg i różnorodność etiologiczną. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie obejmującej wywiad, badanie fizykalne, testy laboratoryjne (m.in. ALT, AST, GGTP, bilirubina, albumina, PT/INR) oraz obrazowanie (USG, TK, MRI). Szczególną uwagę zwraca się na stosunek AST/ALT >1 jako wskaźnik uszkodzenia alkoholowego, choć w marskości alkoholowej aminotransferazy mogą być prawie normatywne. Nowoczesne metody, takie jak elastografia przejściowa (FibroScan) z wynikami w kPa (F0-F1: 2-6 kPa, F4 >14 kPa), oraz biomarkery (APRI, FIB-4, NAFLD Fibrosis Score) umożliwiają nieinwazyjną ocenę stopnia włóknienia. Biopsja wątroby pozostaje złotym standardem, szczególnie przy niejednoznacznych wynikach lub podejrzeniu współistniejących schorzeń, pozwalając na dokładną ocenę histopatologiczną i różnicowanie m.in. MASLD/MASH, PBC czy AIH.
alfa-fetoproteina, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczna choroba wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, badanie ultrasonograficzne, badanie wirusologiczne, biopsja wątroby, choroba wątroby, czas protrombinowy, elastografia przejściowa, elastografia rezonansu magnetycznego, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemochromatoza, marskość alkoholowa, marskość wątroby, nadużywanie alkoholu, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, przeciwciało przeciwmitochondrialne, rak wątrobowokomórkowy, stłuszczeniowa choroba wątroby, sztuczna inteligencja, test funkcji wątroby, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie wątroby, wywiad medyczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Działania niepożądane
Olmesartan medoksomil, antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w licznych badaniach klinicznych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z zawrotami głowy jednoznacznie związanymi z lekiem (2,5% vs 0,9% placebo). Inne istotne działania niepożądane obejmują małopłytkowość (≥1/1 000 do <1/100), reakcje anafilaktyczne (niezbyt często), hipertriglicerydemię (2,0%), hiperurykemię, rzadką hiperkaliemię (<1/1 000), a także bardzo rzadką enteropatię typu celiakii (<1/10 000), która może manifestować się przewlekłą biegunką i utratą masy ciała. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat, zwłaszcza >75 lat) obserwuje się zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego, a u dzieci i młodzieży częstsze są krwawienia z nosa oraz nasilenie zawrotów i bólów głowy. W terapii skojarzonej z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie oraz obrzęki obwodowe.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bloker kanału wapniowego, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, krwiomocz, lek moczopędny, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir – Działania niepożądane
Tenofowir dizoproksyl, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, jest szeroko stosowany w terapii zakażeń HIV-1 oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (HBV). Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, zależnie od wskazania. W leczeniu HIV-1 działania niepożądane występują u około 33% pacjentów, głównie jako zaburzenia żołądkowo-jelitowe, z 1% odsetkiem przerwania terapii z tego powodu. W terapii HBV działania niepożądane dotyczą około 25% pacjentów, najczęściej nudności (5,4%). Profil bezpieczeństwa w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) jest zbliżony, z bólem głowy u 1% pacjentów. Najpoważniejsze działania niepożądane to nefrotoksyczność (w tym uszkodzenie kanalika bliższego, zespół Fanconiego, ostra i przewlekła niewydolność nerek), zmniejszenie gęstości mineralnej kości (osteomalacja, zwiększone ryzyko złamań), kwasica mleczanowa oraz zaburzenia czynności wątroby, w tym zaostrzenia zapalenia wątroby po przerwaniu terapii u pacjentów z HBV.
astenia, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, choroba Gravesa-Basedowa, dializa otrzewnowa, emtrycytabina, gęstość mineralna kości, hemodializa, hipofosfatemia, hipokaliemia, kwasica mleczanowa, moczówka prosta pochodzenia nerkowego, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, nukleotydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, profilaktyka przedekspozycyjna, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rabdomioliza, rak wątrobowokomórkowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stłuszczenie wątroby, tenofowir dizoproksyl, zakażenie HIV-1, zaostrzenie zapalenia wątroby, zapalenie wątroby, zespół Fanconiego, zespół reaktywacji immunologicznej - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Leczenie
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AZW) to przewlekła choroba charakteryzująca się autoimmunologicznym atakiem na hepatocyty, prowadzącym do zapalenia, marskości i niewydolności wątroby. Standardowa terapia pierwszego rzutu obejmuje kortykosteroidy, głównie prednizon w dawce 0,5-1 mg/kg/dzień, oraz azatioprynę (50-150 mg/dzień lub 1-2 mg/kg/dzień) jako lek oszczędzający steroidy. Alternatywnie stosuje się budezonid u pacjentów bez marskości, cechujący się mniejszą liczbą działań niepożądanych. W przypadku nietolerancji lub braku odpowiedzi na leczenie pierwszego rzutu, wprowadza się leki drugiego rzutu, takie jak mykofenolan mofetylu, inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus) czy 6-merkaptopurynę. Terapie biologiczne (rytuksymab, infliksymab, belimumab) są zarezerwowane dla opornych przypadków. Leczenie trwa zwykle 2-3 lata, a remisję osiąga 70-80% pacjentów w ciągu 2 lat. Monitorowanie obejmuje ocenę enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), poziomu IgG oraz obrazu histologicznego, a także kontrolę działań niepożądanych, takich jak cukrzyca, osteoporoza, leukopenia czy ryzyko infekcji.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, azatiopryna, belimumab, budezonid, cukrzyca, cyklosporyna, czynnik aktywujący limfocyty B, czynnik martwicy nowotworu, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, immunosupresja, infliksymab, inhibitor kalcyneuryny, komórki macierzyste, kortykosteroid, marskość wątroby, merkaptopuryna, metylotransferaza tiopurynowa, mikrobiota jelitowa, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, ostre zapalenie wątroby, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja, rytuksymab, takrolimus, transplantacja wątroby, włóknienie wątroby, zaćma, złamanie kości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Forte Apteo Med 40 mg/ml
Paracetamol FORTE APTEO MED w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, takie jak metylu parahydroksybenzoesan (0,68 mg/ml), propylu parahydroksybenzoesan (0,12 mg/ml), sacharoza (500 mg/ml) oraz etanol (2,25 mg/ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, oraz na przeciwwskazania związane z ciężką niewydolnością wątroby, gdzie metabolizm leku jest zaburzony, co zwiększa ryzyko hepatotoksyczności nawet przy dawkach terapeutycznych. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, aby zapobiec przedawkowaniu i uszkodzeniu wątroby.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba alkoholowa, choroba układu nerwowego, cukrzyca, dyskrazja krwi, działanie niepożądane, dziedziczna nietolerancja fruktozy, hepatotoksyczność paracetamolu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedożywienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, padaczka, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, stłuszczenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wysypka skórna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Corhydron 100 100 mg
Lek Corhydron zawiera hydrokortyzon w postaci buforowanego hydrokortyzonu sodu bursztynianu, dostępny w dawkach 25 mg i 100 mg, przeznaczony do szybkiego podania pozajelitowego w stanach nagłych wymagających natychmiastowego działania glikokortykosteroidów. Wskazania obejmują pierwotną i wtórną niedomogę kory nadnerczy, różne typy wstrząsów (pourazowy, pooperacyjny, kardiogenny, anafilaktyczny, poprzetoczeniowy, pooparzeniowy), stan astmatyczny oporny na leczenie, ostre reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy Quinckego, zespół Stevensa-Johnsona oraz zaostrzenia chorób autoimmunologicznych takich jak toczeń rumieniowaty układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów. Hydrokortyzon podany pozajelitowo umożliwia szybkie uzupełnienie niedoboru kortyzolu i skuteczne zahamowanie procesów zapalnych i autoimmunologicznych, co jest kluczowe w zapobieganiu przełomowi nadnerczowemu i powikłaniom zagrażającym życiu.
Corhydron jest dostępny jako liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji i powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarskim, głównie w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych z możliwością monitorowania pacjenta. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od ciężkości stanu klinicznego i rodzaju schorzenia, z tendencją do stosowania wyższych dawek w stanach nagłych, które następnie mogą być stopniowo redukowane lub zastępowane preparatami doustnymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie przygotowanie leku przed podaniem oraz na konieczność szybkiego działania przeciwzapalnego i immunosupresyjnego w sytuacjach zagrożenia życia, gdzie doustne formy glikokortykosteroidów są niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Addisona, ciężki stan kliniczny, glikokortykosteroid, hydrokortyzon sodu bursztynianu, kortyzol endogenny, niedomoga kory nadnerczy, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk błony śluzowej oskrzeli, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy Quinckego, proszek do sporządzania roztworu, przełom nadnerczowy, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, stan astmatyczny, stan spastyczny oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs pooparzeniowy, wstrząs pooperacyjny, wstrząs pourazowy, zapalenie naczyń, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba zapalna o podłożu immunologicznym, charakteryzująca się atakiem układu odpornościowego na hepatocyty, prowadzącym do zapalenia, włóknienia i potencjalnie marskości wątroby. AIH występuje częściej u kobiet (stosunek 3-4:1) i dzieli się na dwa typy: typ 1 z obecnością ASMA i/lub ANA, oraz typ 2 z przeciwciałami anty-LKM-1 lub anty-LC1, z typem 1 dominującym u dorosłych, a typem 2 u dzieci. Diagnostyka opiera się na podwyższonych aminotransferazach (AST, ALT często >10-krotnie powyżej normy), podwyższonym poziomie IgG, obecności specyficznych autoprzeciwciał oraz biopsji wątroby wykazującej interface hepatitis i naciek z komórek plazmatycznych. Wczesne rozpoznanie i leczenie immunosupresyjne (prednizon 30-60 mg/d, azatiopryna 1-1,5 mg/kg/d) są kluczowe dla zatrzymania progresji choroby i zapobiegania niewydolności wątroby, a w przypadku nietolerancji lub oporności stosuje się mykofenolan mofetylu, inhibitory kalcyneuryny lub leki biologiczne. Przeszczep wątroby jest wskazany przy ciężkim uszkodzeniu lub niewydolności narządu, z dobrym rokowaniem (przeżycie 1-roczne 80-94%).
atak układu odpornościowego, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, azatiopryna, biopsja wątroby, budezonid, encefalopatia wątrobowa, immunoglobulina G, inhibitory kalcyneuryny, krwawienie z żylaków przełyku, leki biologiczne, marskość wątroby, mykofenolan mofetylu, naciek z komórek plazmatycznych, nadciśnienie wrotne, ostra niewydolność wątroby, parametry życiowe, przeciwciała przeciwjądrowe, przeszczep wątroby, rak wątrobowokomórkowy, wodobrzusze, zapalenie okołowrotne, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Rytonawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Rytonawir jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażenia HIV-1, pełniącym rolę zarówno leku przeciwretrowirusowego, jak i wzmacniacza farmakokinetycznego innych inhibitorów proteazy. Nie powoduje wyleczenia HIV ani AIDS, a u pacjentów mogą występować zakażenia oportunistyczne. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkim lub niewyrównanym zaburzeniem czynności wątroby, a u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C istnieje zwiększone ryzyko ciężkich reakcji hepatotoksycznych. W trakcie terapii należy monitorować czynność wątroby, zwłaszcza że już po 7 dniach leczenia obserwowano wzrost aktywności aminotransferaz i bilirubiny. Klirens nerkowy rytonawiru jest nieistotny, jednak u pacjentów leczonych jednocześnie fumaranu dizoproksylu tenofowiru odnotowano przypadki niewydolności nerek i zespołu Fanconiego, co wymaga monitorowania funkcji nerek. U pacjentów z hemofilią typu A i B obserwowano zwiększone krwawienia, a także przypadki zapalenia trzustki, szczególnie przy hipertriglicerydemii, co wymaga uwagi klinicznej i ewentualnego przerwania terapii.
AIDS, aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, CYP3A, cytomegalia, hemofilia, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, HIV-1, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, klirens nerkowy, kwasica ketonowa, martwica kości, nadciśnienie płucne, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pneumocystoza, rabdomioliza, tenofowir, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia erekcji, zakażenia oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół Fanconiego, zespół rekonstytucji immunologicznej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pierwotna dróg żółciowych (dawniej nazywana pierwotną marskością dróg żółciowych) – Diagnostyka i diagnoza
Choroba pierwotna dróg żółciowych (PBC) to przewlekła autoimmunologiczna choroba wątroby, charakteryzująca się destrukcją małych wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych, prowadzącą do cholestazy i marskości. Rozpoznanie opiera się na spełnieniu co najmniej dwóch z trzech kryteriów: podwyższonej aktywności fosfatazy alkalicznej (ALP) powyżej 1,5-krotności górnej granicy normy utrzymującej się ponad 24 tygodnie i/lub podwyższonej gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP), obecności przeciwciał przeciwmitochondrialnych (AMA) w mianie ≥1:40 lub specyficznych przeciwciał przeciwjądrowych (anty-sp100, anty-gp210), oraz charakterystycznych cech histopatologicznych w biopsji wątroby. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC), autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) oraz inne przyczyny cholestazy. Biopsja wątroby jest wskazana w przypadku AMA-negatywnej PBC, podejrzenia współistnienia innych chorób wątroby lub nieadekwatnej odpowiedzi na leczenie kwasem ursodeoksycholowym (UDCA).
aminotransferazy, autoimmunologiczna choroba wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biopsja wątroby, cholestaza, choroba pierwotna dróg żółciowych, elastografia wątroby, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, immunoglobulina IgM, kwas obeticholowy, kwas ursodeoksycholowy, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, pierwotna marskość dróg żółciowych, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przeciwciała przeciwjądrowe, przeciwciała przeciwmitochondrialne, przeszczepienie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, sarkoidoza, splenomegalia, wewnątrzwątrobowe drogi żółciowe, włóknienie wątroby, wodobrzusze, zespół nakładania, żylaki przełyku