symblefaron
Symblefaron to schorzenie okulistyczne charakteryzujące się zrośnięciem spojówki powiekowej ze spojówką gałkową. Powstaje najczęściej w wyniku uszkodzenia nabłonka w tych miejscach, co prowadzi do zrostu tkanki w trakcie gojenia.
Główne przyczyny symblefaronu obejmują oparzenia chemiczne lub termiczne oka, przewlekłe stany zapalne spojówek, choroby autoimmunologiczne (np. pemfigoid oczny błoniasty), infekcje (szczególnie te przebiegające z bliznowaceniem) oraz urazy mechaniczne. Może również wystąpić jako powikłanie zabiegów chirurgicznych w obrębie oka.
Symblefaron prowadzi do ograniczenia ruchomości gałki ocznej, zaburzeń widzenia, przewlekłego dyskomfortu i uczucia ciała obcego. W zaawansowanych przypadkach może powodować deformację powiek i zaburzenia filmu łzowego. Leczenie obejmuje przede wszystkim chirurgiczne przecięcie zrostów, przeszczepy błony śluzowej lub spojówki oraz stosowanie specjalnych soczewek kontaktowych zapobiegających nawrotom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Poparzenia kwasowe i chemiczne – Patofizjologia i mechanizm
Oparzenia chemiczne wynikają z kontaktu tkanek z substancjami żrącymi, takimi jak kwasy (pH <7), zasady (pH >7) oraz innymi drażniącymi czynnikami. Uszkodzenia różnią się od oparzeń termicznych tym, że proces destrukcji tkanek trwa tak długo, jak substancja pozostaje w kontakcie z tkanką. Kwasy powodują martwicę koagulacyjną, tworzącą strup ograniczający penetrację, co zwykle skutkuje mniej głębokimi uszkodzeniami. Zasady natomiast wywołują martwicę rozpływną, zmydlają tłuszcze i penetrują tkanki głębiej, prowadząc do poważniejszych uszkodzeń. Szczególnym przypadkiem jest kwas fluorowodorowy (HF), który łączy działanie korozyjne jonów H+ z toksycznym działaniem jonów fluorkowych, powodując hipokalcemię, hipomagnezemię, hiperkalemię i groźne arytmie serca. W oparzeniach chemicznych oka zasady penetrują szybciej i głębiej niż kwasy, co może prowadzić do uszkodzeń soczewki, tęczówki i siatkówki, z udziałem TNF-alfa w patogenezie uszkodzeń siatkówki.
arytmia serca, biały fosfor, bliznowacenie rogówki, błona śluzowa, ciało rzęskowe, cyklaza adenylowa, cytotoksyczność, czynnik martwicy nowotworu alfa, denaturacja białek, entropion, hipokalcemia, hipomagnezemia, jaskra wtórna, kwas azotowy, kwas fluorowodorowy, kwas siarkowy, martwica koagulacyjna, martwica rozpływna, nekroza, neutrofilowa pułapka zewnątrzkomórkowa, oparzenie chemiczne, oparzenie termiczne, ostre uszkodzenie płuc, rogówka, rozpuszczalnik organiczny, siatka beleczkowa, soczewka, strup, substancja żrąca, symblefaron, tęczówka, uszkodzenie naczynia, uszkodzenie siatkówki, zaburzenie rytmu serca, zmydlanie tłuszczów - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stevens-johnsona – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół Stevens-Johnsona (SJS) oraz toksyczna nekroliza naskórka (TEN) to ciężkie reakcje polekowe o wysokiej śmiertelności, sięgającej 1-5% w SJS, 18,8% w SJS-TEN overlap oraz 25-35% (do 50% wg niektórych źródeł) w TEN. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są rozległość złuszczenia naskórka (BSA średnio 35,37±10,38% u zmarłych vs 25,65±11,79% u przeżyłych), obecność posocznicy (śmiertelność 75% vs 5,1%), podwyższony poziom azotu mocznikowego (BUN > 28 mg/dL), glukozy (> 250 mg/dL) oraz obniżony poziom wodorowęglanów (< 20 mmol/L). SCORTEN, najczęściej stosowany system oceny ryzyka, uwzględnia wiek > 40 lat, aktywny nowotwór, tętno > 120/min, BUN, BSA > 10%, HCO3 oraz glukozę, pozwalając prognozować śmiertelność na poziomie 14,1-36,9% w zależności od stopnia zaawansowania choroby. Alternatywne modele prognostyczne to Re-SCORTEN, ABCD-10 oraz CRISTEN, jednak wymagają dalszej walidacji i uwzględnienia dynamiki przebiegu choroby oraz cech morfologicznych skóry.
azot mocznikowy we krwi, body surface area, cyklosporyna, dehydrogenaza mleczanowa, dystrofia paznokci, glukoza we krwi, granulizyna, immunoglobulina dożylna, interleukina-15, kinaza kreatynowa, kortykosteroid, niewydolność wielonarządowa, posocznica, SJS-TEN Overlap, skórna reakcja niepożądana, stulejka, symblefaron, toksyczna nekroliza naskórka, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevens-Johnsona, zrost spojówkowy