kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym
Kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (ileorektalnym) to procedura chirurgiczna polegająca na usunięciu całego okrężnicy z pozostawieniem odbytnicy i wytworzeniem połączenia między końcowym odcinkiem jelita krętego a odbytnicą. Tego typu operacja jest wykonywana najczęściej w przypadku rozsianych zmian patologicznych okrężnicy, przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowej funkcji odbytnicy.
Wskazaniami do wykonania kolektomii z zespoleniem krętniczo-odbytniczym są m.in. rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP), wrzodziejące zapalenie jelita grubego oporne na leczenie zachowawcze, choroba Leśniowskiego-Crohna z zajęciem okrężnicy, czy rozsiany rak okrężnicy. Zabieg pozwala na zachowanie naturalnej drogi wydalania stolca, co stanowi istotną zaletę w porównaniu z całkowitą proktokolektomią wymagającą wyłonienia stałej ileostomii.
Procedura obejmuje mobilizację całej okrężnicy, przecięcie naczyń krezkowych okrężnicy, zachowanie odpowiedniego unaczynienia odbytnicy, a następnie zespolenie końcowego odcinka jelita krętego z odbytnicą. Zespolenie może być wykonane techniką ręczną lub z użyciem staplerów. Pacjenci po tym zabiegu wymagają regularnej kontroli endoskopowej pozostawionej odbytnicy ze względu na ryzyko rozwoju nowotworu w tym odcinku, szczególnie w przypadkach FAP czy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.
Po kolektomii z zespoleniem krętniczo-odbytniczym należy spodziewać się zwiększonej częstości wypróżnień (4-6 dziennie) oraz rzadszych, ale możliwych powikłań takich jak zespół krótkiego jelita, biegunki czy zaburzenia wchłaniania. Czasami konieczne jest stosowanie leków spowalniających perystaltykę jelitową, aby poprawić komfort życia pacjenta. Mimo tych niedogodności, procedura ta pozwala na uniknięcie stałej stomii, co znacząco wpływa na poprawę jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Leczenie
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to dziedziczny zespół predysponujący do rozwoju setek lub tysięcy gruczolakowatych polipów w jelicie grubym, które nieleczone prowadzą do raka jelita grubego, zwykle przed 40. rokiem życia. Podstawą leczenia jest profilaktyczna kolektomia, wykonywana najczęściej w okresie późnej młodości lub wczesnej dorosłości. Dostępne techniki chirurgiczne to kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (IRA), proktokolektomia odtwórcza z zespoleniem zbiornika krętniczego z odbytem (IPAA) oraz całkowita proktokolektomia z wyłonieniem ileostomii (TPI). Wybór metody zależy od fenotypu choroby, wieku pacjenta, stanu klinicznego i preferencji, a zabiegi powinny być wykonywane w wyspecjalizowanych ośrodkach. Po operacji konieczne jest regularne monitorowanie – co 6-12 miesięcy w przypadku IRA i co 1-4 lata po IPAA – ze względu na ryzyko rozwoju polipów w pozostałych lub rekonstruowanych odcinkach przewodu pokarmowego, w tym żołądku i jelicie cienkim. W leczeniu uzupełniającym stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak sulindak, celekoksyb (zatwierdzony przez FDA i EMEA) oraz aspirynę, które redukują liczbę i wielkość polipów, choć nie eliminują ryzyka nowotworzenia.
badanie kontrolne, badanie odbytnicze, całkowita proktokolektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dysfunkcja zwieraczy, FAP, fluorouracyl, guz desmoidalny, ileostomia, inhibitor COX, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor mTOR, kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym, kolonoskopia, kwas acetylosalicylowy, kwas eikozapentaenowy, kwas obeticholowy, łagodna postać FAP, manifestacja pozajelitowa, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, oksaliplatyna, polip dwunastnicy, polipektomia, profilaktyczna kolektomia, proktokolektomia odtwórcza, radioterapia, rak jelita grubego, rodzinna polipowatość gruczolakowata, szlak mTOR, sztuczny odbyt, terapia antybiotykowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rodzinna polipowatość gruczolakowata – Zapobieganie i profilaktyka
Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) to autosomalnie dominujący zespół dziedziczny charakteryzujący się rozwojem setek do tysięcy gruczolaków jelita grubego, z niemal 100% ryzykiem progresji do raka jelita grubego do 30-40 roku życia. Kluczowym elementem zarządzania jest wczesne i regularne badanie przesiewowe, rozpoczynające się w wieku 8-10 lat, z wykorzystaniem kolonoskopii i sigmoidoskopii według ustalonych protokołów. Profilaktyczna kolektomia, wykonywana zwykle do 40 roku życia, stanowi złoty standard terapii, znacząco redukując ryzyko rozwoju raka z niemal 100% do poniżej 5%. Dostępne techniki chirurgiczne to kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (IRA) oraz proktokolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytowym i wytworzeniem zbiornika jelitowego (IPAA), dobierane indywidualnie w zależności od nasilenia polipowatości i lokalizacji zmian.
badanie przesiewowe, celekoksyb, chemoprewencja, dysplazja wysokiego stopnia, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, fitoestrogeny, gruczolaki jelita grubego, guz desmoidalny, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, kolektomia z zespoleniem krętniczo-odbytniczym, kolonoskopia, kurkumina, kwas obeticholowy, mutacja APC, nadzór endoskopowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, poradnictwo genetyczne, pouchoskopia, profilaktyczna kolektomia, rak jelita grubego, rapamycyna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sigmoidoskopia, sulindak, wielonienasycone kwasy tłuszczowe