wtórna hiperurykemia

Wtórna hiperurykemia to stan podwyższonego stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi, który powstaje w wyniku innych chorób lub jest skutkiem ubocznym stosowanych leków. W przeciwieństwie do hiperurykemii pierwotnej, spowodowanej głównie czynnikami genetycznymi, wtórna hiperurykemia ma jasno określoną przyczynę zewnętrzną.

Najczęstsze przyczyny wtórnej hiperurykemii obejmują przewlekłą chorobę nerek, zespół rozpadu guza nowotworowego, niektóre choroby hematologiczne (np. białaczki, chłoniaki), leki (diuretyki tiazydowe, cyklosporyna, niskie dawki kwasu acetylosalicylowego), zatrucie ołowiem oraz choroby przebiegające z szybkim obrotem komórkowym. Czynnikami ryzyka są również nadmierne spożycie alkoholu, szczególnie piwa, oraz dieta bogata w puryny.

Diagnostyka wtórnej hiperurykemii obejmuje pomiar stężenia kwasu moczowego w surowicy, ocenę funkcji nerek, wykluczenie chorób współistniejących oraz analizę przyjmowanych leków. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji pierwotnej przyczyny, jeśli jest to możliwe, oraz na wdrożeniu odpowiedniej farmakoterapii obniżającej stężenie kwasu moczowego, najczęściej z zastosowaniem allopurynolu lub febuksostatu.

Nieleczona wtórna hiperurykemia może prowadzić do rozwoju dny moczanowej, nefropatii moczanowej, a w niektórych przypadkach do kamicy nerkowej. U pacjentów z zespołem rozpadu guza może dochodzić do ostrej niewydolności nerek spowodowanej wytrącaniem się kryształów kwasu moczowego w kanalikach nerkowych. Dlatego ważne jest wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie tego stanu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl