niedorozwój tarczycy

Niedorozwój tarczycy, określany medycznie jako hipoplazja tarczycy, to wrodzona wada rozwojowa charakteryzująca się nieprawidłowym wykształceniem gruczołu tarczowego. W przeciwieństwie do całkowitego braku gruczołu (agenezja tarczycy), w hipoplazji tarczyca jest obecna, ale jej rozmiar i funkcjonalność są znacznie ograniczone.

Stan ten prowadzi do wrodzonej niedoczynności tarczycy (hypothyroidism congenitum), która nieleczona może skutkować poważnymi konsekwencjami rozwojowymi, włączając w to opóźnienie rozwoju psychomotorycznego i nieodwracalne upośledzenie umysłowe. Kluczowym objawem u noworodków jest zespół objawów określany jako kretynizm, obejmujący charakterystyczne cechy fenotypowe oraz zaburzenia metaboliczne.

Diagnostyka niedorozwoju tarczycy opiera się na badaniach przesiewowych noworodków (oznaczenie TSH w 3-5 dobie życia), badaniach obrazowych (USG, scyntygrafia) oraz ocenie stężeń hormonów tarczycy we krwi. Leczenie polega na suplementacji hormonalnej L-tyroksyną, która powinna być wdrożona jak najwcześniej, optymalnie przed 14 dniem życia, aby zapobiec nieodwracalnym zmianom w układzie nerwowym.

Regularne monitorowanie stężenia hormonów tarczycy i dostosowywanie dawki L-tyroksyny jest niezbędne, szczególnie w okresach intensywnego wzrostu dziecka. Przy odpowiednio wczesnym rozpoznaniu i właściwym leczeniu, dzieci z niedorozwojem tarczycy mogą osiągnąć prawidłowy rozwój intelektualny i fizyczny.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl