rozrost peroksysomów

Rozrost peroksysomów to zjawisko zwiększenia liczby i rozmiaru peroksysomów w komórkach w odpowiedzi na różne bodźce, najczęściej metaboliczne lub farmakologiczne. Peroksysomy to organelle komórkowe, które uczestniczą w metabolizmie lipidów, detoksykacji i neutralizacji reaktywnych form tlenu.

Proces ten jest regulowany przez grupę czynników transkrypcyjnych zwanych receptorami aktywowanymi przez proliferatory peroksysomów (PPAR). Występują trzy główne izoformy PPAR: alfa, delta (beta) i gamma, które kontrolują ekspresję genów zaangażowanych w metabolizm lipidów, homeostazę glukozy oraz różnicowanie komórek.

W kontekście klinicznym, rozrost peroksysomów może być indukowany przez niektóre leki, w tym fibraty stosowane w leczeniu dyslipidemii. U gryzoni nadmierna aktywacja PPARα może prowadzić do rozwoju nowotworów wątroby, jednak podobny efekt nie został potwierdzony u ludzi ze względu na różnice międzygatunkowe w ekspresji i funkcji PPAR.

Zaburzenia funkcji peroksysomów występują w rzadkich chorobach genetycznych, takich jak zespół Zellwegera, adrenoleukodystrofia i choroba Refsuma, które charakteryzują się akumulacją bardzo długołańcuchowych kwasów tłuszczowych i innymi zaburzeniami metabolicznymi, prowadzącymi do poważnych konsekwencji neurologicznych i rozwojowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myconafine 1% 10 mg/g (1%)

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej Myconafine 1%, obejmowały długoterminową toksyczność, potencjał rakotwórczy, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję u różnych gatunków zwierząt. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach nie stwierdzono toksyczności przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wykazały toksyczność głównie wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach rakotwórczości u myszy (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie zaobserwowano zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę odnotowano wzrost częstości guzów wątroby, co jest prawdopodobnie efektem specyficznego dla szczurów rozrostu peroksysomów. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, metabolit terbinafiny, nieprawidłowość refrakcji siatkówki, oddziaływanie substancji, płodność, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, terbinafina chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, toksyczność narządowa, uszkodzenie genetyczne, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna, zmiana nowotworowa
Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania fenofibratu wykazały niską toksyczność ostrą przy bardzo wysokich dawkach (3200-24000 mg/kg m.c. przez 7 dni) bez zgonów zwierząt. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach (0-1000 mg/kg m.c./dobę) zaobserwowano wzrost aktywności AspAT, powiększenie wątroby oraz rozrost peroksysomów przy dawkach >30 mg/kg. Trzymiesięczne podawanie kwasu fenofibrynowego skutkowało toksycznym działaniem na mięśnie szkieletowe typu I, degeneracją mięśnia sercowego, niedokrwistością i spadkiem masy ciała, przy czym toksyczność mięśniowa nie występowała do dawki 30 mg/kg (około 17-krotność maksymalnej dawki dla ludzi). U psów obserwowano zmniejszenie masy ciała, kamicę żółciową, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym przy dawkach 25 mg/kg m.c./dobę (długoterminowo) i 50-100 mg/dobę (krótkoterminowo). Fenofibrat nie wykazał mutagenności w testach Amesa, aberracji chromosomowych ani innych testach genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza asparaginianowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fenofibrat, gruczolak trzustki, hipospermia, kamica żółciowa, kwas fenofibrynowy, mutagenność, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór komórek śródmiąższowych jąder, nowotwór wątroby, opóźnienie porodu, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, rozszczep kręgosłupa, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tersilat 10 mg/g

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej kremu Tersilat (10 mg/g), wykazały brak toksyczności przy długotrwałym podawaniu doustnym do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów przez okres do 1 roku. W badaniach rakotwórczości na myszach (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic przez 2 lata) nie stwierdzono zmian nowotworowych. U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z rozrostem peroksysomów. Badania okulistyczne na małpach wykazały odwracalne nieprawidłowości refrakcji siatkówki przy dawkach powyżej 50 mg/kg mc., bez zmian histologicznych. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego.
badania na małpach, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, guz wątroby, metabolit terbinafiny, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, specyficzność gatunkowa, szlak metaboliczny, terbinafina chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, wpływ na reprodukcję, wskaźnik reprodukcyjny, zmiana histologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbinafina Ziaja 10 mg/g

Chlorowodorek terbinafiny wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność długoterminową, karcinogenność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. Długoterminowe badania na szczurach i psach nie wykazały toksyczności przy dawkach doustnych do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wiązały się z toksycznością wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach karcinogenności na myszach (do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie stwierdzono zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, powiązanych z rozrostem peroksysomów, co uznano za efekt specyficzny gatunkowo. U małp dawki powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowały odwracalne zaburzenia refrakcji siatkówki bez zmian histologicznych.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne substancji, genotoksyczność, guz wątroby, metabolit terbinafiny, nieprawidłowość histologiczna, potencjał rakotwórczy, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, toksyczność długoterminowa, uszkodzenie chromosomu, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbiderm 10 mg/g

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej kremu Terbiderm 10 mg/g, wykazały brak istotnej toksyczności przy doustnym podaniu dawek do 100 mg/kg mc/dobę u szczurów i psów. Wątrobę zidentyfikowano jako główny narząd narażony na toksyczność przy wyższych dawkach, a także potencjalne ryzyko uszkodzenia nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości u myszy (do 130 mg/kg mc/dobę u samców i 156 mg/kg mc/dobę u samic) nie wykazały zmian nowotworowych, natomiast u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc/dobę, co uznano za efekt specyficzny gatunkowo, związany z rozrostem peroksysomów i nierelewantny dla ludzi. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc/dobę wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, metabolit terbinafiny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozrost peroksysomów, rozwój płodu, ryzyko genotoksyczne, ryzyko teratogenne, Terbiderm, terbinafiny chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisilatt 10 mg/g

Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej terbinafiny, substancji czynnej kremu LAMISILATT (10 mg/g), wykazały brak toksycznego działania przy doustnym podaniu do 100 mg/kg mc. u szczurów i psów przez okres ponad roku. W dawkach wyższych obserwowano potencjalne uszkodzenia wątroby i nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 130 mg/kg mc. (samce) i 156 mg/kg mc. (samice). U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc., co prawdopodobnie wynika z rozrostu peroksysomów i jest specyficzne gatunkowo. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, guz wątroby, Lamisilatt, metabolit terbinafiny, rakotwórczość, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, terbinafina, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmiana nowotworowa

rozrost peroksysomów

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myconafine 1% 10 mg/g (1%)

Fenofibrat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tersilat 10 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbinafina Ziaja 10 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbiderm 10 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisilatt 10 mg/g