Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lamisilatt 10 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Poniższe opracowanie przedstawia szczegółowe dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania chlorowodorku terbinafiny, substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym LAMISILATT (10 mg/g krem). Informacje oparte są na wynikach badań toksyczności przewlekłej, rakotwórczości, genotoksyczności oraz wpływu na reprodukcję.¹

Badania toksyczności przewlekłej

W długoterminowych badaniach trwających ponad rok przeprowadzonych na szczurach i psach nie zaobserwowano toksycznego działania terbinafiny po doustnym podaniu substancji w dawkach dobowych do 100 mg/kg masy ciała. Przy stosowaniu większych dawek doustnych zidentyfikowano wątrobę jako potencjalnie narażony organ, a także możliwe ryzyko dla nerek.²

Badania rakotwórczości

Przeprowadzono dwuletnie badania rakotwórczości terbinafiny podawanej doustnie u dwóch gatunków gryzoni:

• Myszy – podczas dwuletniego badania rakotwórczości doustnie podawanej terbinafiny u myszy nie stwierdzono zmian nowotworowych ani innych nieprawidłowości związanych z leczeniem przy dawkach do 130 mg/kg masy ciała na dobę u samców oraz do 156 mg/kg masy ciała na dobę u samic.³
• Szczury – w dwuletnim badaniu rakotwórczości u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów wątroby u samców, którym podawano największą dawkę wynoszącą 69 mg/kg masy ciała na dobę. Należy podkreślić, że zmiany te prawdopodobnie wynikają z rozrostu peroksysomów i są specyficzne gatunkowo, ponieważ nie zaobserwowano ich w badaniach rakotwórczości u myszy ani w innych badaniach przeprowadzonych na myszach, psach czy małpach.⁴

Badania okulistyczne

W badaniach przeprowadzonych na małpach, którym podawano duże dawki terbinafiny, przekraczające 50 mg/kg masy ciała, zaobserwowano nieprawidłowości refrakcji w siatkówce. Zmiany te były związane z obecnością metabolitów terbinafiny w tkankach oka i ustępowały całkowicie po zaprzestaniu podawania leku. Co istotne, nieprawidłowościom tym nie towarzyszyły żadne zmiany histologiczne w tkance oka.⁵

Badania genotoksyczności

W standardowym zestawie badań genotoksyczności przeprowadzonych zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono potencjalnego działania mutagennego ani klastogennego terbinafiny. Oznacza to brak istotnych dowodów na zdolność terbinafiny do indukowania mutacji genetycznych lub aberracji chromosomowych.⁶

Badania wpływu na reprodukcję

W badaniach dotyczących wpływu terbinafiny na reprodukcję, przeprowadzonych na szczurach i królikach, nie zaobserwowano negatywnego oddziaływania na płodność ani innych działań niepożądanych związanych z tą funkcją fizjologiczną. Dane te wskazują na brak istotnego ryzyka dla funkcji rozrodczych przy stosowaniu terbinafiny w badanych warunkach.⁷