refrakcja siatkówki
Refrakcja siatkówki to termin używany w okulistyce do opisania zjawiska załamania promieni świetlnych przez struktury oka, które wpływają na powstawanie obrazu na siatkówce. W warunkach prawidłowych, promienie świetlne przechodzące przez rogówkę, ciecz wodnistą, soczewkę i ciało szkliste ulegają załamaniu w taki sposób, że skupiają się dokładnie na siatkówce, tworząc ostry obraz.
Zaburzenia refrakcji siatkówki mogą prowadzić do wad wzroku, takich jak krótkowzroczność (gdy promienie świetlne skupiają się przed siatkówką), nadwzroczność (gdy promienie skupiają się za siatkówką) oraz astygmatyzm (gdy załamanie światła jest nierównomierne). Wady te mogą być korygowane za pomocą okularów, soczewek kontaktowych lub zabiegów chirurgicznych, takich jak laserowa korekcja wzroku.
Ocena refrakcji siatkówki stanowi podstawowy element badania okulistycznego. Dokonuje się jej za pomocą różnych metod, w tym skiaskopii, autorefraktometrii czy subiektywnych pomiarów z użyciem tablic optycznych. Dokładna diagnostyka refrakcji siatkówki jest kluczowa dla prawidłowego doboru korekcji wzroku i zapewnienia pacjentowi optymalnej ostrości widzenia.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Chlorowodorek terbinafiny wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność długoterminową, karcinogenność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. Długoterminowe badania na szczurach i psach nie wykazały toksyczności przy dawkach doustnych do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wiązały się z toksycznością wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach karcinogenności na myszach (do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie stwierdzono zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, powiązanych z rozrostem peroksysomów, co uznano za efekt specyficzny gatunkowo. U małp dawki powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowały odwracalne zaburzenia refrakcji siatkówki bez zmian histologicznych.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne substancji, genotoksyczność, guz wątroby, metabolit terbinafiny, nieprawidłowość histologiczna, potencjał rakotwórczy, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, toksyczność długoterminowa, uszkodzenie chromosomu, wpływ na reprodukcję -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej terbinafiny, substancji czynnej kremu LAMISILATT (10 mg/g), wykazały brak toksycznego działania przy doustnym podaniu do 100 mg/kg mc. u szczurów i psów przez okres ponad roku. W dawkach wyższych obserwowano potencjalne uszkodzenia wątroby i nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 130 mg/kg mc. (samce) i 156 mg/kg mc. (samice). U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc., co prawdopodobnie wynika z rozrostu peroksysomów i jest specyficzne gatunkowo. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, guz wątroby, Lamisilatt, metabolit terbinafiny, rakotwórczość, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, terbinafina, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmiana nowotworowa
