kiła narządu wzroku
Kiła narządu wzroku stanowi konsekwencję ogólnoustrojowego zakażenia krętkiem bladym (Treponema pallidum) i może dotyczyć niemal wszystkich struktur oka. Zmiany oczne występują najczęściej w kile wrodzonej lub w późnych stadiach kiły nabytej.
W kile wrodzonej obserwuje się charakterystyczne objawy, takie jak śródmiąższowe zapalenie rogówki (keratitis interstitialis), które prowadzi do bliznowacenia i zmętnienia rogówki. Mogą również wystąpić zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie naczyniówki, zmiany w siatkówce oraz zanik nerwu wzrokowego.
W kile nabytej zmiany oczne typowo występują w drugim i trzecim stadium choroby. Obejmują one zapalenie tęczówki, zapalenie naczyniówki, zapalenie siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego oraz porażenie mięśni gałkoruchowych. Szczególnie charakterystyczna jest źrenica Argyll Robertsona – objaw neurologiczny polegający na braku reakcji źrenicy na światło przy zachowanej reakcji na akomodację.
Diagnostyka kiły narządu wzroku opiera się na badaniach serologicznych (VDRL, FTA-ABS, TPHA) oraz szczegółowym badaniu okulistycznym. Leczenie polega na stosowaniu antybiotykoterapii, głównie penicyliny, zgodnie z wytycznymi leczenia kiły ogólnoustrojowej. Wczesne rozpoznanie i leczenie ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania trwałym uszkodzeniom narządu wzroku.