metabolit terbinafiny
Terbinafina to popularny lek przeciwgrzybiczy z grupy alliloamin, stosowany w leczeniu zakażeń dermatofitowych, takich jak grzybica paznokci, skóry i owłosionej skóry głowy. Metabolizm terbinafiny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie CYP2C9, CYP1A2 i CYP3A4.
Głównym metabolitem terbinafiny jest N-demetyloterbinafina (TBF-A), która powstaje w wyniku N-demetylacji. Ten metabolit wykazuje aktywność przeciwgrzybiczą, choć mniejszą niż związek macierzysty. Inne metabolity obejmują 4-metyloterbinafiny, karbinolo-N-demetyloterbinafiny oraz metabolity powstałe w wyniku reakcji utleniania pierścienia naftalenowego.
Metabolity terbinafiny są wydalane głównie z moczem (około 80%), a w mniejszym stopniu z kałem. Ze względu na lipofilność terbinafina i jej metabolity mogą kumulować się w tkankach, szczególnie w tkance tłuszczowej i rogowej naskórka, co przyczynia się do jej długotrwałego działania przeciwgrzybiczego nawet po zakończeniu terapii.
W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie metabolitów terbinafiny może mieć znaczenie w badaniach farmakokinetycznych, monitorowaniu terapii u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz w badaniach toksykologicznych. Warto pamiętać, że aktywność metaboliczna może różnić się u poszczególnych pacjentów ze względu na polimorfizm genetyczny enzymów cytochromu P450.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbisil 250 mg
Dane przedkliniczne chlorowodorku terbinafiny (Terbisil 250 mg) obejmują szeroki zakres badań toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, kancerogenności oraz wpływu na reprodukcję. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach nie zaobserwowano istotnych objawów toksyczności przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę, choć potencjalnymi narządami docelowymi są wątroba i nerki. W dwuletnich badaniach kancerogenności na myszach (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie stwierdzono zmian nowotworowych, natomiast u szczurów zaobserwowano wzrost częstości nowotworów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, co wiązano z proliferacją peroksysomów i specyfiką gatunkową. W badaniach na małpach dawki powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowały odwracalne zaburzenia załamywania światła w siatkówce, bez zmian histologicznych, związane z obecnością metabolitu terbinafiny w tkance oka.
badanie genotoksyczności, chlorowodorek terbinafiny, drgawka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, in vitro, in vivo, metabolit terbinafiny, narząd docelowy, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, proliferacja peroksysomów, siatkówka oka, terbinafina, załamywanie światła w siatkówce, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zelefion 250 mg
Terbinafina w formie chlorowodorku, substancja czynna leku Zelefion, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność przewlekłą, potencjał rakotwórczy, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach, przy dawkach do 100 mg/kg m.c./dobę, nie zaobserwowano istotnych klinicznie objawów toksyczności, choć wątroba i nerki zostały zidentyfikowane jako narządy docelowe przy wyższych dawkach. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 130 mg/kg/dobę (samce) i 156 mg/kg/dobę (samice), natomiast u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość nowotworów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg/dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z proliferacją peroksysomów. W badaniach na małpach dawki powyżej 50 mg/kg m.c. indukowały odwracalne zaburzenia załamywania światła w siatkówce, bez zmian histologicznych, związane z obecnością metabolitu terbinafiny w tkance oka.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, metabolit terbinafiny, model zwierzęcy, narządy docelowe, nowotwór wątroby, parametr rozrodczy, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, terbinafina, test genotoksyczności, toksyczność leku, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zaburzenia siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myconafine 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny, substancji czynnej Myconafine, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej z LD50 przekraczającym 4 g/kg masy ciała u myszy i szczurów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) na szczurach i psach nie stwierdzono istotnych objawów toksyczności przy dawkach do 100 mg/kg m.c./dobę, choć wyższe dawki wskazały na potencjalne uszkodzenia wątroby i nerek. Dwuletnie badania karcinogenności ujawniły brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 130-156 mg/kg m.c./dobę, natomiast u szczurów samców zaobserwowano zwiększoną częstość nowotworów wątroby przy dawce 69 mg/kg m.c./dobę, co odpowiada ekspozycji klinicznej u ludzi; mechanizm tych zmian jest gatunkowo specyficzny i nieznany klinicznie. Badania okulistyczne na małpach wykazały odwracalne zmiany w załamywaniu światła w siatkówce przy dawkach powyżej 50 mg/kg m.c., bez strukturalnych uszkodzeń, ustępujące po odstawieniu leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie okulistyczne, dawka śmiertelna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, LD50, margines bezpieczeństwa, metabolit terbinafiny, Myconafine, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, terbinafina, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, załamywanie światła w siatkówce - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myconafine 1% 10 mg/g (1%)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej Myconafine 1%, obejmowały długoterminową toksyczność, potencjał rakotwórczy, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję u różnych gatunków zwierząt. W badaniach długoterminowych na szczurach i psach nie stwierdzono toksyczności przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wykazały toksyczność głównie wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach rakotwórczości u myszy (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie zaobserwowano zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę odnotowano wzrost częstości guzów wątroby, co jest prawdopodobnie efektem specyficznego dla szczurów rozrostu peroksysomów. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, metabolit terbinafiny, nieprawidłowość refrakcji siatkówki, oddziaływanie substancji, płodność, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, terbinafina chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, toksyczność narządowa, uszkodzenie genetyczne, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbinafine Aurobindo 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące terbinafiny chlorowodorku wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu dawki do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, bez obserwacji toksyczności. W badaniach rakotwórczości u myszy (130 mg/kg mc./dobę u samców, 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie stwierdzono działania nowotworowego, natomiast u szczurów samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zwiększoną zachorowalność na nowotwory wątroby, co jest efektem specyficznym gatunkowo. W badaniach na małpach dawki powyżej 50 mg/kg mc./dobę wywołały odwracalne refrakcyjne nieregularności w siatkówce, bez trwałych zmian histologicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania terbinafiny.
badanie rakotwórczości, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, materiał genetyczny komórki, metabolit terbinafiny, nerka, nowotwór wątroby, organ docelowy, płodność, potencjał rakotwórczy, terbinafina chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, wątroba, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 125 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne terbinafiny wykazały brak istotnej toksyczności przy dawkach doustnych do około 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, z wątrobą i nerkami jako głównymi narządami docelowymi przy wysokich dawkach. W badaniu na małpach dawka nietoksyczna wyniosła 50 mg/kg mc./dobę, gdzie obserwowano odwracalne zmiany w siatkówce związane z metabolitem leku, bez histologicznych uszkodzeń. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach i szczurach potwierdziły brak istotnego ryzyka nowotworowego u myszy przy dawkach do 156 mg/kg mc./dobę, natomiast u szczurów zaobserwowano specyficzne gatunkowo nowotwory wątroby przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, związane z proliferacją peroksysomów.
ataksja, badanie genotoksyczne, badanie płodności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, drgawka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja systemowa, ekspozycja układowa, metabolit terbinafiny, narząd docelowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proliferacja peroksysomów, śmiertelność okołoporodowa, swoistość gatunkowa, terbinafina, toksyczność rodzicielska, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, załamanie światła w siatkówce - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max 10 mg/g
Bezpieczeństwo stosowania terbinafiny zostało potwierdzone w licznych badaniach toksykologicznych, obejmujących zarówno testy przedkliniczne wielokrotnego podawania, jak i ocenę potencjału genotoksycznego. Roczne badania na szczurach i psach, przy dawce 100 mg/kg mc./dobę, nie wykazały istotnych objawów toksycznych, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa leku. W badaniach na małpach, przy dawkach przekraczających 50 mg/kg mc., zaobserwowano odwracalne zaburzenia w załamywaniu światła w siatkówce, bez zmian histologicznych, co sugeruje ograniczone ryzyko uszkodzenia narządu wzroku przy stosowaniu klinicznie relewantnych dawek.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie toksyczne, gałka oczna, in vivo, jajnik chomika chińskiego, lek przeciwgrzybiczny, metabolit terbinafiny, mutacja punktowa, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, siatkówka, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test in vitro, test mikrojądrowy, tkanka oka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, załamanie światła w siatkówce, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tersilat 10 mg/g
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej leku Tersilat stosowanego miejscowo w postaci aerozolu 10 mg/g, wykazały brak toksyczności przy dawkach doustnych do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów. Dwuletnie badania karcynogenności ujawniły brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 156 mg/kg mc./dobę, natomiast u szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, co jest efektem specyficznym dla gatunku i związanym z rozrostem peroksysomów. U małp podawanie dawek doustnych powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowało odwracalne zmiany refrakcji siatkówki, bez histologicznych uszkodzeń tkanek oka.
aerozol na skórę, badanie karcynogenności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja, genotoksyczność, guz wątroby, in vitro, in vivo, metabolit terbinafiny, nerka, nieprawidłowość refrakcji siatkówki, peroksysom, potencjał karcynogenny, terbinafiny chlorowodorek, toksyczność przewlekła, wątroba, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tersilat 10 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej kremu Tersilat (10 mg/g), wykazały brak toksyczności przy długotrwałym podawaniu doustnym do 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów przez okres do 1 roku. W badaniach rakotwórczości na myszach (dawki do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic przez 2 lata) nie stwierdzono zmian nowotworowych. U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, co jest efektem specyficznym gatunkowo i związanym z rozrostem peroksysomów. Badania okulistyczne na małpach wykazały odwracalne nieprawidłowości refrakcji siatkówki przy dawkach powyżej 50 mg/kg mc., bez zmian histologicznych. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego.
badania na małpach, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, guz wątroby, metabolit terbinafiny, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, specyficzność gatunkowa, szlak metaboliczny, terbinafina chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, wpływ na reprodukcję, wskaźnik reprodukcyjny, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbinafina Ziaja 10 mg/g
Chlorowodorek terbinafiny wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność długoterminową, karcinogenność, genotoksyczność oraz wpływ na reprodukcję. Długoterminowe badania na szczurach i psach nie wykazały toksyczności przy dawkach doustnych do 100 mg/kg mc./dobę, natomiast wyższe dawki wiązały się z toksycznością wątroby i nerek. W dwuletnich badaniach karcinogenności na myszach (do 130 mg/kg mc./dobę u samców i 156 mg/kg mc./dobę u samic) nie stwierdzono zmian nowotworowych, natomiast u szczurów samców poddanych dawce 69 mg/kg mc./dobę zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, powiązanych z rozrostem peroksysomów, co uznano za efekt specyficzny gatunkowo. U małp dawki powyżej 50 mg/kg mc./dobę powodowały odwracalne zaburzenia refrakcji siatkówki bez zmian histologicznych.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne substancji, genotoksyczność, guz wątroby, metabolit terbinafiny, nieprawidłowość histologiczna, potencjał rakotwórczy, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, toksyczność długoterminowa, uszkodzenie chromosomu, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Terbiderm 10 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny chlorowodorku, substancji czynnej kremu Terbiderm 10 mg/g, wykazały brak istotnej toksyczności przy doustnym podaniu dawek do 100 mg/kg mc/dobę u szczurów i psów. Wątrobę zidentyfikowano jako główny narząd narażony na toksyczność przy wyższych dawkach, a także potencjalne ryzyko uszkodzenia nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości u myszy (do 130 mg/kg mc/dobę u samców i 156 mg/kg mc/dobę u samic) nie wykazały zmian nowotworowych, natomiast u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc/dobę, co uznano za efekt specyficzny gatunkowo, związany z rozrostem peroksysomów i nierelewantny dla ludzi. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc/dobę wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, metabolit terbinafiny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozrost peroksysomów, rozwój płodu, ryzyko genotoksyczne, ryzyko teratogenne, Terbiderm, terbinafiny chlorowodorek, toksyczność długoterminowa, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max Spray 10 mg/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne terbinafiny, przeprowadzone na szczurach i psach przez okres roku przy dawkach 100 mg/kg mc./dobę, nie wykazały istotnych objawów toksyczności, co świadczy o dobrym profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu dawek wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. U małp podawanie dawek doustnych powyżej 50 mg/kg mc. spowodowało odwracalne zmiany w załamywaniu światła w siatkówce, prawdopodobnie związane z obecnością metabolitu terbinafiny w oku, bez towarzyszących zmian histologicznych. Zjawisko to ustępowało po zaprzestaniu terapii, co wskazuje na potencjalną odwracalność działań niepożądanych w obrębie narządu wzroku przy bardzo wysokich dawkach.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności in vitro, badanie genotoksyczności in vivo, działanie genotoksyczne, metabolit terbinafiny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, retinopatia, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotnego podania, załamanie światła w siatkówce, zmiana histologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisilatt 10 mg/g
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej terbinafiny, substancji czynnej kremu LAMISILATT (10 mg/g), wykazały brak toksycznego działania przy doustnym podaniu do 100 mg/kg mc. u szczurów i psów przez okres ponad roku. W dawkach wyższych obserwowano potencjalne uszkodzenia wątroby i nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak zmian nowotworowych u myszy przy dawkach do 130 mg/kg mc. (samce) i 156 mg/kg mc. (samice). U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby u samców przy dawce 69 mg/kg mc., co prawdopodobnie wynika z rozrostu peroksysomów i jest specyficzne gatunkowo. U małp podawanie dawek >50 mg/kg mc. wiązało się z odwracalnymi zaburzeniami refrakcji siatkówki, bez zmian histologicznych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek terbinafiny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, guz wątroby, Lamisilatt, metabolit terbinafiny, rakotwórczość, refrakcja siatkówki, rozrost peroksysomów, terbinafina, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmiana nowotworowa