repolaryzacja kardiomiocytów
Repolaryzacja kardiomiocytów to kluczowy etap cyklu potencjału czynnościowego komórek mięśnia sercowego, następujący po depolaryzacji. W trakcie tego procesu dochodzi do przywrócenia ujemnego potencjału błonowego wewnątrz komórki poprzez aktywację kanałów potasowych i wypływ jonów K+ z wnętrza komórki oraz inaktywację kanałów sodowych i wapniowych.
Proces repolaryzacji w EKG manifestuje się jako załamek T, a zaburzenia tego procesu mogą prowadzić do poważnych arytmii, w tym torsade de pointes. Leki antyarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol) działają poprzez wydłużenie fazy repolaryzacji, zwiększając efektywny okres refrakcji kardiomiocytów.
W patofizjologii chorób serca istotne znaczenie mają zaburzenia repolaryzacji, które mogą wynikać z niedokrwienia mięśnia sercowego, działania leków, zaburzeń elektrolitowych (szczególnie hipokaliemii i hipomagnezemii) czy chorób genetycznych, takich jak zespół wydłużonego QT czy zespół Brugadów. Zmiany w repolaryzacji mogą być widoczne w EKG jako odchylenia odcinka ST, zmiany załamka T czy wydłużenie odstępu QT.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip-Modutab 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu, substancji czynnej leku Requip-Modutab, wykazały istotne efekty zależne od dawki na rozrodczość i rozwój płodowy u zwierząt doświadczalnych. U szczurów dawki 60 mg/kg m.c./dobę (2-krotne AUC względem MRHD) powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, 90 mg/kg m.c./dobę (3-krotne AUC) zwiększały obumieranie płodów, a 150 mg/kg m.c./dobę (5-krotne AUC) indukowały wady wrodzone palców. Brak działania teratogennego stwierdzono przy dawce 120 mg/kg m.c./dobę (4-krotne AUC). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax u ludzi). Interesująco, współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg, 4,8-krotność Cmax) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców, co sugeruje potencjalną interakcję farmakologiczną w kontekście rozwoju płodowego. Profil toksyczności obejmował zmiany zachowania, hipoprolaktynemię, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię, opadanie powiek oraz ślinienie się, co koreluje z działaniem na receptory dopaminergiczne i układ sercowo-naczyniowy.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciśnienie tętnicze krwi, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, IC50, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, organogeneza, prolaktyna, przysadka mózgowa, receptor dopaminergiczny, repolaryzacja kardiomiocytów, ropinirol, tabletka o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aropilo 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące ropinirolu (substancji czynnej leku Aropilo) wskazują na wpływ na funkcje reprodukcyjne, głównie poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co u szczurów skutkowało zaburzeniami implantacji zarodków. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów dawki 60 mg/kg mc./dobę (około 2-krotność AUC maksymalnej dawki ludzkiej) powodowały zmniejszenie masy ciała płodów, 90 mg/kg mc./dobę (3-krotność AUC) zwiększały śmiertelność płodów, a 150 mg/kg mc./dobę (5-krotność AUC) indukowały wady wrodzone palców. Nie stwierdzono teratogenności przy dawce 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC). U królików nie obserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax u ludzi), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg) z L-dopą zwiększało częstość i ciężkość wad wrodzonych palców. Objawy toksyczności obejmowały zmiany behawioralne, hipoprolaktynemię, hipotonię, bradykardię, opadanie powieki oraz nadmierne ślinienie. Degeneracja siatkówki u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg mc./dobę była prawdopodobnie specyficzna gatunkowo i nieistotna klinicznie dla ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, bradykardia, degeneracja siatkówki, działanie farmakologiczne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, obniżenie ciśnienia tętniczego, obumieranie płodów, organogeneza, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, repolaryzacja kardiomiocytów, ropinirol, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone palców, właściwości rakotwórcze, zaburzenia repolaryzacji mięśnia sercowego, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu wykazały, że lek wpływa na rozrodczość, toksyczność ogólną oraz posiada określony profil farmakologiczny i toksykologiczny. U samic szczurów dawka 60 mg/kg/dobę (około 2-krotność AUC względem MRHD) powodowała zmniejszenie masy ciała płodów, dawka 90 mg/kg/dobę (3× AUC) zwiększała obumieranie płodów, a 150 mg/kg/dobę (5× AUC) wywoływała wady wrodzone palców. Brak działania teratogennego stwierdzono przy dawce 120 mg/kg/dobę (4× AUC). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5× Cmax), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg, 4,8× Cmax) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców. Toksyczność ropinirolu wiąże się z jego agonistycznym działaniem na receptory dopaminowe, manifestując się hipoprolaktynemią, zmianami zachowania, obniżeniem ciśnienia tętniczego, bradykardią, opadaniem powiek i ślinieniem się.
agonista receptorów dopaminowych, badanie in vitro, badanie in vivo, ciśnienie tętnicze krwi, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, kanał hERG, komórki Leydiga, mięsień sercowy, organogeneza, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, prolaktyna, receptor dopaminowy, repolaryzacja kardiomiocytów, wada wrodzona palców, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosuvastatin Medical Valley 5 mg
Badania przedkliniczne rozuwastatyny wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Standardowe testy farmakologiczne nie objęły szczegółowej oceny wpływu na kanał potasowy hERG, co pozostawia lukę w ocenie potencjalnych zaburzeń rytmu serca. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy), pęcherzyku żółciowym (psy) oraz jądrach (małpy, psy), przy czym uszkodzenia jąder występowały jedynie po dawkach przekraczających terapeutyczne. Brak zmian w wątrobie i pęcherzyku żółciowym u małp wskazuje na gatunkowe różnice w metabolizmie i wrażliwości na lek.
badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, reduktaza HMG-CoA, repolaryzacja kardiomiocytów, różnica międzygatunkowa, rozuwastatyna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna