stężenie sulbaktamu
Stężenie sulbaktamu odnosi się do poziomu tego związku w surowicy lub tkankach pacjenta. Sulbaktam to inhibitor beta-laktamaz, który jest często stosowany w połączeniu z antybiotykami beta-laktamowymi (najczęściej z ampicyliną) w celu zwiększenia ich skuteczności przeciwko bakteriom wytwarzającym enzymy rozkładające antybiotyki.
Monitorowanie stężenia sulbaktamu w surowicy jest istotne dla zapewnienia odpowiedniego efektu terapeutycznego przy jednoczesnym unikaniu działań niepożądanych. Optymalne stężenie zależy od rodzaju infekcji, wrażliwości patogenów oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak funkcja nerek czy wątroby. Zalecane stężenia terapeutyczne sulbaktamu zwykle mieszczą się w zakresie 4-32 μg/ml.
Farmakokinetyka sulbaktamu charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego przy zapaleniu opon mózgowych. Związek jest wydalany głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawki, aby uniknąć kumulacji leku i związanych z tym działań toksycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sulbaktam – Właściwości farmakokinetyczne
Sulbaktam, stosowany głównie w połączeniu z beta-laktamowymi antybiotykami takimi jak ampicylina czy cefoperazon, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które wpływają na jego skuteczność kliniczną. Po podaniu doustnym w formie proleku (sultamycyliny) osiąga biodostępność na poziomie 80% dawki dożylnej, z molarnym stosunkiem sulbaktamu do ampicyliny 1:1. Maksymalne stężenie we krwi po dożylnym podaniu 1 g sulbaktamu wraz z 1 g cefoperazonu wynosi średnio 130,2 µg/ml. Sulbaktam charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (18,0-27,6 l), przekraczającą objętość dystrybucji cefoperazonu (10,2-11,3 l), oraz krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Wydalany jest głównie przez nerki w postaci niezmienionej, stanowiąc 84% dawki przy podaniu z cefoperazonem i 50-75% przy podaniu z ampicyliną.
ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, badanie farmakokinetyczne, beta-laktamaza, biodostępność, cefoperazon, hemodializa, hydroliza, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, prolek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie sulbaktamu, sultamycylina, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, żółć