układ inkretynowy
Układ inkretynowy to część systemu endokrynnego, który reguluje metabolizm glukozy poprzez hormony wydzielane przez komórki jelitowe w odpowiedzi na spożycie pokarmu. Najważniejszymi hormonami inkretynowymi są glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) oraz glukozozależny peptyd insulinotropowy (GIP), które stymulują wydzielanie insuliny w sposób zależny od stężenia glukozy.
GLP-1 jest produkowany przez komórki L jelita cienkiego i okrężnicy, zaś GIP przez komórki K dwunastnicy i proksymalnej części jelita cienkiego. Oprócz stymulacji wydzielania insuliny, GLP-1 hamuje wydzielanie glukagonu, spowalnia opróżnianie żołądka oraz zwiększa uczucie sytości, co czyni go istotnym regulatorem homeostazy glukozy i masy ciała.
Zaburzenia funkcjonowania układu inkretynowego odgrywają znaczącą rolę w patogenezie cukrzycy typu 2. U pacjentów z tą chorobą obserwuje się zmniejszoną odpowiedź inkretynową, co przyczynia się do hiperglikemii. Zrozumienie mechanizmów działania układu inkretynowego doprowadziło do opracowania nowoczesnych leków przeciwcukrzycowych, takich jak agoniści receptora GLP-1 oraz inhibitory dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), które wydłużają czas działania endogennego GLP-1.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Simlerid 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Simlerid, jest doustnym inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) stosowanym w terapii cukrzycy typu 2 (kod ATC: A10BH01). Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co zapobiega hydrolizie inkretyn – GLP-1 i GIP – i prowadzi do zwiększenia ich aktywnych form w osoczu. W efekcie dochodzi do glukozozależnego wzrostu sekrecji insuliny z komórek beta trzustki oraz hamowania wydzielania glukagonu przez komórki alfa, co skutkuje obniżeniem produkcji glukozy w wątrobie i zwiększeniem wychwytu glukozy przez tkanki obwodowe. Terapia sytagliptyną prowadzi do redukcji stężenia hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz glukozy na czczo i po posiłku u pacjentów z hiperglikemią w przebiegu cukrzycy typu 2.
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, enzym DPP-4, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hydroliza inkretyn, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórka alfa trzustki, komórka beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, model zwierzęcy cukrzycy, pochodna sulfonylomocznika, polipeptyd insulinotropowy, sekrecja insuliny, sytagliptyna, układ inkretynowy, wątrobowa produkcja glukozy, wychwyt glukozy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sitagliptin Adamed 50 mg
Sitagliptin Adamed, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) z kodem ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym dostępnym w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg. Jego mechanizm działania opiera się na zwiększeniu stężenia aktywnych hormonów inkretynowych, głównie GLP-1 i GIP, które stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. W efekcie dochodzi do poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2, co potwierdzają obniżone wartości HbA1c oraz glukozy na czczo i po posiłku. Sitagliptin działa poprzez blokadę enzymu DPP-4, zapobiegając hydrolizie inkretyn i wydłużając ich aktywność biologiczną.
cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, dysfagia, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, homeostaza glukozy, hormon inkretynowy, inhibitor DPP-4, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, synteza insuliny, sytagliptyna, układ inkretynowy, wydzielanie glukagonu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Agnis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna preparatu AGNIS (50 mg), jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4, który zwiększa stężenie endogennych inkretyn GLP-1 i GIP, poprawiając funkcję komórek beta trzustki i wydzielanie insuliny zależne od glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 dawki 50-100 mg/dobę znacząco poprawiają markery czynności komórek beta, takie jak HOMA-β i stosunek proinsuliny do insuliny, bez stymulacji insuliny u osób z prawidłową glikemią. Wildagliptyna zmniejsza glikemię poprzez obniżenie wątrobowego wydzielania glukozy, nie wpływając na opróżnianie żołądkowe, co odróżnia ją od innych leków inkretynowych. Skuteczność i bezpieczeństwo potwierdzono w badaniach klinicznych z udziałem ponad 15 000 pacjentów, w tym osób starszych (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek, stosując wildagliptynę zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z metforminą, sulfonylomocznikami, tiazolidynodionami czy insuliną.
cukrzyca typu 2, enzym DPP-4, frakcja wyrzutowa lewej komory, gliklazyd, glimepiryd, glukagon, glukagonopodobny peptyd-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, HOMA-β, inhibitor peptydazy dipeptydylowej IV, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, metformina, obrzęk obwodowy, opróżnianie żołądka, ostry zawał mięśnia sercowego, pioglitazon, proinsulina, reakcje żołądkowo-jelitowe, rozyglitazon, sulfonylomocznik, tiazolidynodion, udar, układ inkretynowy, wątrobowe wydzielanie glukozy, wysepki Langerhansa, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, żołądkowy peptyd hamujący