terapia astmy oskrzelowej

Terapia astmy oskrzelowej jest procesem kompleksowym, mającym na celu kontrolę objawów, zapobieganie zaostrzeniom oraz zachowanie prawidłowej funkcji płuc. Leczenie jest stopniowane w zależności od nasilenia objawów i opiera się na międzynarodowych wytycznych (m.in. GINA – Global Initiative for Asthma).

Podstawę farmakoterapii stanowią dwie główne grupy leków: kontrolujące (przeciwzapalne) oraz doraźne (rozkurczowe). Do leków kontrolujących zaliczamy przede wszystkim wziewne glikokortykosteroidy (wGKS), które są podstawą leczenia przewlekłego. W terapii stosuje się również długo działające β2-mimetyki (LABA), antagonisty receptorów leukotrienowych oraz w cięższych przypadkach – leki biologiczne.

Nowoczesne podejście do terapii astmy wyklucza monoterapię lekami rozszerzającymi oskrzela (SABA) bez równoczesnego stosowania wGKS. Aktualnie zaleca się stosowanie kombinacji niskiej dawki wGKS z formoterolem jako terapię zarówno kontrolującą, jak i doraźną (tzw. terapia MART – Maintenance and Reliever Therapy).

Istotnym elementem terapii jest edukacja pacjenta, obejmująca naukę prawidłowej techniki inhalacji, rozpoznawania i unikania czynników wyzwalających oraz postępowania w przypadku zaostrzenia choroby. W ciężkiej astmie opornej na standardowe leczenie stosuje się terapię biologiczną ukierunkowaną na konkretne szlaki patogenetyczne (np. przeciwciała anty-IgE, anty-IL-5, anty-IL-4/13).

Regularna ocena kontroli astmy, modyfikacja leczenia oraz długoterminowe monitorowanie funkcji płuc stanowią kluczowe elementy skutecznego prowadzenia pacjenta z astmą oskrzelową. Celem terapii jest osiągnięcie dobrej kontroli choroby przy minimalnych działaniach niepożądanych stosowanych leków.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl