wkłucie podskórne
Wkłucie podskórne (iniekcja podskórna) to technika podawania leków poprzez wprowadzenie igły do tkanki podskórnej znajdującej się między skórą a mięśniami. Jest to jedna z najpopularniejszych dróg podawania leków parenteralnych, szczególnie przydatna przy podawaniu małych objętości (zazwyczaj do 2 ml) oraz leków wymagających powolnej absorpcji.
Najczęstsze miejsca wykonywania wkłuć podskórnych to przednia powierzchnia uda, brzuch (okolice pępka), górna część ramienia, okolice łopatki oraz górna część klatki piersiowej. Wybór miejsca zależy od stanu pacjenta, rodzaju podawanego leku oraz preferencji osoby wykonującej zabieg.
Wkłucia podskórne są powszechnie wykorzystywane do podawania insuliny, heparyny, niektórych szczepionek, leków przeciwbólowych oraz hormonów. Zaletami tej drogi podania są: stosunkowo wolne wchłanianie leku, możliwość samodzielnego wykonania przez pacjenta oraz mniejszy dyskomfort w porównaniu z iniekcjami domięśniowymi.
Technika wykonania wkłucia podskórnego obejmuje uniesienie fałdu skóry i wprowadzenie igły pod kątem 45-90 stopni (w zależności od długości igły i grubości tkanki podskórnej pacjenta). Nowoczesne rozwiązania obejmują także stosowanie automatycznych wstrzykiwaczy, pomp insulinowych oraz kaniul podskórnych do wielokrotnego podawania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Berinert 3000 3000 j.m.
Berinert jest preparatem zawierającym ludzki inhibitor C1-esterazy, dostępnym w dwóch dawkach: 2000 j.m. i 3000 j.m., podawanym podskórnie. Po rekonstytucji stężenie inhibitora wynosi 500 j.m./ml, a roztwór zawiera 65 mg/ml białka całkowitego oraz do 486 mg sodu na 100 ml. Produkt składa się z proszku (zawierającego glicynę, chlorek sodu i cytrynian sodu) oraz rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań). Opakowanie zawiera fiolki z proszkiem i rozpuszczalnikiem, system do transferu z filtrem oraz zestaw do podawania podskórnego. Po rekonstytucji roztwór powinien być bezbarwny i przezroczysty, bez obecności cząstek stałych lub zmiany zabarwienia, a procedura przygotowania wymaga zachowania aseptycznych warunków i stosowania dołączonej strzykawki.
białko całkowite, cząstki stałe, fiolka z proszkiem, guma chlorobutylowa, igła podskórna, inhibitor C1-esterazy, jednostka międzynarodowa, korek bromobutylowy, okres ważności, opakowanie bezpośrednie, opakowanie zbiorcze, osocze ludzkie, podanie podskórne, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja, roztwór aseptyczny, środek konserwujący, stabilność fizyko-chemiczna, strzykawka jednorazowa, substancja pomocnicza, system transferowy, szkło typu II, temperatura pokojowa, wacik alkoholowy, warunki aseptyczne, wkłucie podskórne, woda do wstrzykiwań, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Berinert 2000 2000 j.m.
Berinert jest preparatem ludzkiego inhibitora C1-esterazy dostępnym w dwóch dawkach: 2000 j.m. i 3000 j.m., przeznaczonym do podawania podskórnego. Po rekonstytucji stężenie inhibitora wynosi 500 j.m./ml, a zawartość białka całkowitego w roztworze to 65 mg/ml. Substancje pomocnicze obejmują glicynę, chlorek sodu oraz cytrynian sodu, a rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań. Produkt zawiera do 486 mg sodu na 100 ml roztworu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Opakowania zawierają fiolki z proszkiem i rozpuszczalnikiem (4 ml dla Berinert 2000 i 5,6 ml dla Berinert 3000), system do transferu z filtrem, strzykawkę, igłę i akcesoria do podania podskórnego.
białko całkowite, chlorek sodu, cytrynian sodu, glicyna, guma bromobutylowa, guma chlorobutylowa, igła podskórna, inhibitor C1-esterazy, jednostka międzynarodowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie podskórne, połączenie Luer Lock, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, rekonstytucja leku, roztwór aseptyczny, środek konserwujący, stabilność fizyko-chemiczna, strzykawka jednorazowa, wacik nasączony alkoholem, wkłucie podskórne, woda do wstrzykiwań