etiologia nadciśnienia płucnego

Etiologia nadciśnienia płucnego (PH) jest złożona i obejmuje szerokie spektrum przyczyn, które dzielą się na pięć głównych kategorii według klasyfikacji WHO. Do pierwszej grupy należy tętnicze nadciśnienie płucne (PAH), które może być idiopatyczne, dziedziczne (związane z mutacjami genów BMPR2, ALK-1, ENG) lub spowodowane ekspozycją na leki i toksyny (np. aminoreks, fenfluraminę, niektóre leki immunosupresyjne).

Druga grupa obejmuje nadciśnienie płucne związane z chorobami lewego serca, takimi jak niewydolność serca z zachowaną lub obniżoną frakcją wyrzutową, wady zastawkowe lub wrodzone/nabyte zwężenia drogi odpływu/napływu lewej komory. Grupa trzecia to nadciśnienie płucne spowodowane chorobami płuc i/lub hipoksją, w tym POChP, śródmiąższowymi chorobami płuc, zaburzeniami oddychania w czasie snu i przewlekłą ekspozycją na duże wysokości.

Czwarta grupa to przewlekłe zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne (CTEPH), wynikające z nierozpuszczonych skrzeplin w tętnicach płucnych po epizodach zatorowości płucnej. Piąta grupa obejmuje nadciśnienie płucne o niejasnym lub wieloczynnikowym mechanizmie, związane m.in. z zaburzeniami hematologicznymi, chorobami układowymi, zaburzeniami metabolicznymi czy przewlekłą niewydolnością nerek.

Kluczowe mechanizmy patofizjologiczne w rozwoju nadciśnienia płucnego obejmują dysfunkcję śródbłonka, przebudowę naczyń płucnych, skurcz naczyń, procesy zapalne oraz zakrzepowe. Niezależnie od pierwotnej przyczyny, prowadzą one do zwiększonego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym, nadmiernego obciążenia prawej komory serca i ostatecznie do jej niewydolności.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl