N-demetylowy metabolit
N-demetylowy metabolit to substancja powstająca w wyniku procesu N-demetylacji, który polega na usunięciu grupy metylowej z atomu azotu związku macierzystego. Jest to jeden z ważnych szlaków metabolicznych wielu leków i ksenobiotyków w organizmie człowieka.
Proces N-demetylacji jest katalizowany głównie przez enzymy z rodziny cytochromu P450 (CYP450) w wątrobie. Reakcja ta często prowadzi do zmniejszenia aktywności farmakologicznej związku lub całkowitej jej utraty, choć w niektórych przypadkach metabolit może wykazywać własną aktywność biologiczną, czasem nawet silniejszą niż związek macierzysty.
W praktyce klinicznej znajomość N-demetylowych metabolitów jest istotna w przewidywaniu interakcji lekowych, dostosowywaniu dawek u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu oraz w medycynie sądowej i toksykologii. Przykładami leków, które podlegają N-demetylacji, są diazepam, morfina, kodeina, amitryptylina i wiele innych substancji psychoaktywnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu substancji czynnych, które są kluczowe dla optymalizacji terapii hipercholesterolemii. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Wydalana jest głównie z kałem (około 90% dawki) w postaci niezmienionej, a metabolizm ograniczony jest do około 10% dawki, głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Występują istotne różnice międzyetniczne w ekspozycji na rozuwastatynę, z około 2-krotnym wzrostem AUC i Cmax u pacjentów azjatyckich oraz 1,3-krotnym u osób z subkontynentu indyjskiego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, co wymaga uwagi przy doborze dawki. Polimorfizmy genetyczne transporterów OATP1B1 i BCRP mogą dodatkowo zwiększać ekspozycję na lek.
AUC, BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol LDL, Cmax, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, ezetymib, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, interakcja farmakologiczna, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolit N-demetylowy, N-demetylowy metabolit, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, transporter błonowy OATP-C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sildenafil Sandoz 100 mg
Syldenafil, substancja czynna leku Sildenafil Sandoz 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 440 ng/ml (CV 40%) w czasie 30-120 minut (mediana 60 min) po podaniu doustnym na czczo. Biodostępność bezwzględna wynosi średnio 41% (zakres 25-63%). Objętość dystrybucji (Vd) jest wysoka i wynosi około 105 l, co wskazuje na intensywne przenikanie do tkanek. Syldenafil i jego aktywny N-demetylowany metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), a wolna frakcja leku w osoczu po dawce 100 mg to około 18 ng/ml (38 nM). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z aktywnym metabolitem wykazującym około 50% siły działania syldenafilu. Okres półtrwania leku wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~80%) i w mniejszym stopniu z moczem (~13%) w postaci metabolitów.
absorpcja leku, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens kreatyniny, klirens ustrojowy, liniowa zależność od dawki, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm, N-demetylacja, N-demetylowy metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, PDE5, pole pod krzywą stężenia leku, syldenafil, szybkie wchłanianie, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Fresenius Kabi 100 mg
Imatynib wykazuje stabilne i przewidywalne właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek od 25 do 1000 mg, z wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 98% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) i czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) ulegają niewielkim zmianom po spożyciu wysokotłuszczowego posiłku (Cmax obniżone o 11%, tmax wydłużone o 1,5 godziny), a całkowita ekspozycja (AUC) zmniejsza się o 7,4%. Imatynib wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której AUC stanowi 16% AUC imatynibu. Okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a kumulacja leku w stanie równowagi dynamicznej jest 1,5-2,5-krotna.
białko osocza, biotransformacja leku, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka populacyjna, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosom wątrobowy, N-demetylowy metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, profil eliminacji, przewlekła białaczka szpikowa, równowaga dynamiczna, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clindamycin Mylan 300 mg
Klindamycyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) zależnym od dawki: 2-3 μg/ml po 150 mg, 4 μg/ml po 300 mg oraz 8 μg/ml po 600 mg, osiąganym w ciągu około 1 godziny. Po 6 godzinach stężenie po dawce 150 mg utrzymuje się na poziomie około 0,7 μg/ml. Lek wykazuje rozległą dystrybucję, przenikając do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do tkanki kostnej, żółci, mleka matki oraz przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie kliniczne. Klindamycyna wiąże się w ponad 90% z białkami osocza, co wpływa na jej farmakokinetykę i aktywność. Nie osiąga jednak znaczących stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, ograniczając jej zastosowanie w zakażeniach OUN.
bariera łożyskowa, biodostępność, dializa, dystrybucja leku, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja leku, klindamycyna, kumulacja w leukocytach, lek macierzysty, metabolizm leku, N-demetylowy metabolit, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie do mleka matki, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sulfotlenek, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie kostno-stawowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie wewnątrzkomórkowe