biopsja klinowa
Biopsja klinowa to zabieg diagnostyczny, podczas którego chirurgicznie wycina się niewielki, klinowy fragment tkanki do badania histopatologicznego. Technika ta pozwala na pobranie reprezentatywnej próbki zawierającej zarówno tkanki powierzchniowe, jak i głębsze warstwy badanego narządu.
Najczęściej biopsja klinowa wykorzystywana jest w diagnostyce zmian w płucach, wątrobie, jajnikach, piersiach oraz skórze. W przeciwieństwie do biopsji igłowej, metoda klinowa umożliwia pobranie większej ilości materiału, co zwiększa dokładność diagnostyczną i zmniejsza ryzyko błędu związanego z nietrafieniem w patologicznie zmienioną tkankę.
Zabieg wykonywany jest zazwyczaj w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, w zależności od lokalizacji zmiany i stanu pacjenta. W przypadku głębiej położonych narządów stosuje się techniki małoinwazyjne jak wideotorakoskopia (VATS) czy laparoskopia. Biopsja klinowa jest szczególnie wartościowa w diagnostyce śródmiąższowych chorób płuc oraz w ocenie zmian o niejasnym charakterze.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta sutka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Pageta sutka to rzadki, stanowiący 1-5% przypadków raka piersi, nowotwór rozwijający się pierwotnie w brodawce sutkowej, często współistniejący z inwazyjnym rakiem piersi lub rakiem przewodowym in situ (DCIS) u około 97% pacjentów. Klinicznie manifestuje się zmianami skórnymi brodawki i otoczki, takimi jak zaczerwienienie, złuszczanie, świąd, wydzielina oraz zgrubienie, które mogą być mylone z łagodnymi dermatozami. Diagnostyka opiera się na biopsji skóry brodawki (punch lub klinowa), mammografii, USG oraz MRI, przy czym mammografia może mieć ograniczoną czułość w wykrywaniu zmian ograniczonych do brodawki. Leczenie jest przede wszystkim chirurgiczne – od zabiegów oszczędzających pierś po mastektomię, uzupełniane radioterapią, chemioterapią, hormonoterapią lub terapią celowaną w zależności od charakterystyki nowotworu i obecności receptorów hormonalnych oraz HER2.
biopsja klinowa, biopsja skórna, biopsja węzła wartowniczego, brodawka sutkowa, chemioterapia, choroba Pageta sutka, DCIS, hormonoterapia, inwazyjny rak piersi, komórka Pageta, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mammografia, mastektomia, obrzęk limfatyczny, przewód mleczny, radioterapia, rak piersi, rak przewodowy in situ, receptor hormonalny, rezonans magnetyczny piersi, terapia celowana, trastuzumab, ultrasonografia piersi, zapalenie skóry, złuszczanie skóry, zmiana wieloogniskowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-4% przypadków, najczęściej diagnozowana po 50. roku życia. Charakteryzuje się zmianami skórnymi w obrębie brodawki i otoczki sutkowej, takimi jak zaczerwienienie, łuszczenie, strupki, owrzodzenia oraz krwisty wyciek. W około 50% przypadków towarzyszy jej obecność guza piersi, wykrywalnego podczas badania palpacyjnego. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, mammografię (nieprawidłowości u 50-60% pacjentów), ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny (MRI) o czułości około 68%, przewyższającej mammografię (39%). Kluczowa jest biopsja skóry brodawki (stemplowa, klinowa lub powierzchniowa) oraz biopsja guza i węzłów chłonnych, jeśli są podejrzane. Histopatologia wykazuje obecność charakterystycznych komórek Pageta, a badania immunohistochemiczne (CD138, P53, CK7, HER2/Neu, EMA/MUC1) potwierdzają rozpoznanie i różnicują z innymi zmianami, np. czerniakiem.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, biopsja gruboigłowa, biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, choroba Bowena, choroba Pageta brodawki sutkowej, DCIS, egzema, ekspresja HER2, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja TNM, komórka Pageta, komórka Tokera, kontaktowe zapalenie skóry, lumpektomia, łuszczyca, mammografia, mastektomia, mikrozwapnienie, naskórek brodawki sutkowej, przewodowy rak in situ, rak kolczystokomórkowy in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Diagnostyka i diagnoza
Kalcifilaksja (wapniejąca arteriolopatia mocznicy, CUA) to rzadkie, ale ciężkie schorzenie występujące głównie u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium schyłkowym, zwłaszcza dializowanych, charakteryzujące się kalcyfikacją małych naczyń skóry i tkanki podskórnej, prowadzącą do niedokrwienia i martwicy tkanek. Częstość występowania wynosi około 1/600 pacjentów dializowanych rocznie, a śmiertelność sięga 50-80% w ciągu roku, głównie z powodu powikłań septycznych. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (ból skóry, sinicze plamy, niegojące się owrzodzenia, martwica) oraz badaniu fizykalnym, a rozpoznanie wymaga obecności czynników ryzyka (np. dializoterapia) i charakterystycznych zmian skórnych na tułowiu lub kończynach. Biopsja skóry pozostaje złotym standardem diagnostycznym, wykazując zwapnienia naczyń, zakrzepicę i zapalenie tkanki tłuszczowej, jednak jej wykonanie wiąże się z ryzykiem powikłań. W diagnostyce pomocne są badania obrazowe (RTG, scyntygrafia Tc 99m, mammografia tkanek miękkich, CT, ultrasonografia POCUS) oraz ocena laboratoryjna gospodarki wapniowo-fosforanowej, choć brak jest specyficznych markerów.
biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja sztancowa, dializoterapia, DIC, funkcja nerek, gospodarka wapniowo-fosforanowa, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcyfikacja naczyń krwionośnych, livedo reticularis, martwica skóry, niedokrwienie tkanek, owrzodzenie skórne, panniculitis, parathormon, paratyreoidektomia, POCUS, posiew krwi, powikłanie septyczne, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, pyoderma gangrenosum, radiomika, scyntygrafia kości, tiosiarczan sodu, tomografia komputerowa, zdjęcie rentgenowskie, zespół antyfosfolipidowy, złoty standard diagnostyczny, zwapnienie naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadki nowotwór piersi, stanowiący 1-4% przypadków raka piersi, charakteryzujący się zmianami skórnymi brodawki i otoczki, często mylonymi z egzemą. W 80-90% przypadków współistnieje z podskórnym rakiem przewodowym in situ (DCIS) lub inwazyjnym rakiem piersi. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i biopsji skóry brodawki (punch lub kliniczna), gdyż mammografia jest prawidłowa u około 50% pacjentek. Po potwierdzeniu diagnozy konieczne jest wykonanie badań obrazowych (mammografia, USG, MRI) w celu oceny zaawansowania nowotworu. Leczenie polega głównie na chirurgii – mastektomii lub chirurgii oszczędzającej pierś z usunięciem brodawki i otoczki, często uzupełnianej radioterapią. W przypadku inwazyjnego raka piersi zalecana jest biopsja węzła wartowniczego pachowego (SLNB) z ewentualną limfadenektomią. Chemioterapia, hormonoterapia i terapia celowana (np. trastuzumab przy HER2+) stosowane są w zależności od charakterystyki guza i stopnia zaawansowania.
badanie fizykalne, biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, brodawka sutkowa, chemioterapia, chirurgia oszczędzająca pierś, choroba Pageta, egzema, hormonoterapia, inwazyjny rak piersi, komórki Pageta, leczenie neoadjuwantowe, limfadenektomia pachowa, limfedem, lumpektomia, łuszczyca, mammografia, mastektomia, nadekspresja receptora HER2, obrzęk limfatyczny, radioterapia, rak piersi, rak przewodowy in situ, rekonstrukcja piersi, rezonans magnetyczny piersi, terapia celowana, trastuzumab, węzły chłonne pachowe