przewodowy rak in situ
Przewodowy rak in situ (DCIS – Ductal Carcinoma in Situ) to wczesna, nieinwazyjna postać raka piersi, w której komórki nowotworowe są obecne wyłącznie w obrębie przewodów mlekowych, nie naciekając tkanki otaczającej. Jest uznawany za stan przednowotworowy lub zmianę przedinwazyjną, gdyż nieleczony może przekształcić się w inwazyjną postać raka.
Diagnostyka DCIS opiera się głównie na badaniach obrazowych, w tym mammografii, gdzie typowo objawia się jako mikrozwapnienia. Potwierdzenie rozpoznania wymaga wykonania biopsji. Histopatologicznie DCIS klasyfikuje się według stopnia zróżnicowania komórek nowotworowych (low, intermediate, high grade), co ma istotne znaczenie rokownicze.
Leczenie przewodowego raka in situ obejmuje zazwyczaj zabieg chirurgiczny – lumpektomię z radioterapią lub mastektomię, zależnie od rozległości zmian. W przypadku receptorowo-dodatniego DCIS stosuje się niekiedy hormonoterapię (tamoksyfen lub inhibitory aromatazy) w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu. Rokowanie w DCIS jest bardzo dobre, z 5-letnim przeżyciem przekraczającym 98%.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atypowa hiperplazja piersi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Atypowa hiperplazja piersi (AH), obejmująca atypową hiperplazję przewodową (ADH) i zrazikową (ALH), jest stanem przedrakowym charakteryzującym się nieprawidłową proliferacją komórek nabłonkowych, który zwiększa względne ryzyko rozwoju raka piersi 4-5-krotnie w ciągu 5 lat. Kumulatywne 25-letnie ryzyko rozwoju raka piersi (inwazyjnego i in situ) u pacjentek z AH wynosi około 30%, przy czym ryzyko to jest wyższe w przypadku wieloogniskowości zmian, obecności zwapnień oraz dodatniego wywiadu rodzinnego. Ryzyko to dotyczy zarówno piersi ipsilateralnej, jak i kontralateralnej, z predylekcją 2:1 na korzyść piersi po stronie zmiany. W 10-30% przypadków biopsja z rozpoznaniem AH może ulec upgradowi do DCIS lub raka inwazyjnego podczas dalszej resekcji, co podkreśla potrzebę dokładnej diagnostyki i monitorowania. Standardowe modele oceny ryzyka (BCRAT/Gail, IBIS) nie są wystarczająco precyzyjne dla tej grupy pacjentek, co utrudnia indywidualizację prognozy.
anastrozol, atypowa hiperplazja piersi, atypowa hiperplazja przewodowa, atypowa hiperplazja zrazikowa, chemoprewencja, inhibitor aromatazy, model IBIS, MRI piersi, nabłonek przewodowy, profilaktyczna mastektomia, przewodowy rak in situ, rak in situ, rak inwazyjny, rezonans magnetyczny, selektywny modulator receptora estrogenowego, stan przedrakowy, tamoksyfen, transformacja nowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-4% przypadków, najczęściej diagnozowana po 50. roku życia. Charakteryzuje się zmianami skórnymi w obrębie brodawki i otoczki sutkowej, takimi jak zaczerwienienie, łuszczenie, strupki, owrzodzenia oraz krwisty wyciek. W około 50% przypadków towarzyszy jej obecność guza piersi, wykrywalnego podczas badania palpacyjnego. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, mammografię (nieprawidłowości u 50-60% pacjentów), ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny (MRI) o czułości około 68%, przewyższającej mammografię (39%). Kluczowa jest biopsja skóry brodawki (stemplowa, klinowa lub powierzchniowa) oraz biopsja guza i węzłów chłonnych, jeśli są podejrzane. Histopatologia wykazuje obecność charakterystycznych komórek Pageta, a badania immunohistochemiczne (CD138, P53, CK7, HER2/Neu, EMA/MUC1) potwierdzają rozpoznanie i różnicują z innymi zmianami, np. czerniakiem.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, biopsja gruboigłowa, biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, choroba Bowena, choroba Pageta brodawki sutkowej, DCIS, egzema, ekspresja HER2, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja TNM, komórka Pageta, komórka Tokera, kontaktowe zapalenie skóry, lumpektomia, łuszczyca, mammografia, mastektomia, mikrozwapnienie, naskórek brodawki sutkowej, przewodowy rak in situ, rak kolczystokomórkowy in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Epidemiologia
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-4% wszystkich nowotworów tej okolicy, z wyższą częstością w krajach zachodnich. Średni wiek diagnozy wynosi około 57-64 lata, z przewagą kobiet (97,9%) i dominacją rasy białej (85,4%). Choroba współwystępuje w 80-90% przypadków z DCIS lub inwazyjnym rakiem przewodowym (IDC), a obecność wyczuwalnego guza, stwierdzana u około 50% pacjentów, koreluje z gorszym rokowaniem. Nowotwory związane z chorobą Pageta często wykazują wysoką złośliwość, ujemny status receptorów ER i PR oraz dodatni HER2 (ponad 50% przypadków), co ma istotne implikacje terapeutyczne. Pięcioletnia względna przeżywalność wynosi 82,6%, ale spada znacząco wraz ze wzrostem stadium zaawansowania nowotworu (stadium I – 95,8%, IV – 14,3%). Czynniki negatywnie wpływające na przeżycie to starszy wiek, rasa czarna, wyższy stopień złośliwości, przerzuty do węzłów chłonnych, stadium zaawansowania, choroba przerzutowa oraz większy rozmiar guza.
badanie kliniczne, badanie przesiewowe mammograficzne, biopsja węzła wartowniczego, choroba Pageta brodawki sutkowej, choroba przerzutowa, DCIS, guz piersi, IDC, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak przewodowy, kompleks brodawkowo-otoczkowy, leczenie oszczędzające pierś, mammografia, mastektomia, mastektomia oszczędzająca brodawkę, nadekspresja HER2, nowotwór złośliwy, przerzut do regionalnych węzłów chłonnych, przewodowy rak in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu, receptor progesteronowy, samobadanie, SLNB, wyczuwalny guz