nefropatia krystaliczna

Nefropatia krystaliczna to schorzenie nerek spowodowane odkładaniem się kryształów lub złogów w nerkach, co prowadzi do uszkodzenia miąższu nerki. Najczęstszymi typami kryształów powodujących to schorzenie są kryształy kwasu moczowego, szczawianu wapnia, fosforanu wapnia oraz cystyny.

Mechanizm patofizjologiczny nefropatii krystalicznej polega na tworzeniu się kryształów w kanalikach nerkowych, które mogą prowadzić do ich niedrożności, reakcji zapalnej i zwłóknienia śródmiąższowego. Przewlekłe odkładanie się kryształów może prowadzić do postępującego uszkodzenia nerek i rozwoju przewlekłej choroby nerek.

Czynniki ryzyka rozwoju nefropatii krystalicznej obejmują hiperurykemię, hiperkalciurię, hipocytraturię, odwodnienie, niektóre choroby metaboliczne (np. pierwotna hiperoksaluria), a także przyjmowanie niektórych leków (np. acyklowir, indynawir, metotreksat). Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, analizie moczu oraz czasem biopsji nerki.

Leczenie nefropatii krystalicznej zależy od rodzaju odkładających się kryształów i obejmuje zwiększenie podaży płynów, modyfikację diety, alkalizację moczu (w przypadku kryształów kwasu moczowego), stosowanie inhibitorów krystalizacji oraz leczenie chorób podstawowych. W przypadkach zaawansowanych może być konieczne leczenie nerkozastępcze.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl