zaburzenia rogowacenia skóry

Zaburzenia rogowacenia skóry stanowią heterogenną grupę chorób dermatologicznych charakteryzujących się nieprawidłowym procesem rogowacenia naskórka. Proces rogowacenia (keratynizacji) to złożony mechanizm różnicowania komórek naskórka, prowadzący do powstania warstwy rogowej, która pełni funkcję barierową.

Zaburzenia rogowacenia mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty. Do wrodzonych zaburzeń rogowacenia należą m.in. rybia łuska (ichtyoza), choroba Dariera, rogowiec dłoni i stóp oraz liczne genodermatozy. Nabyte zaburzenia rogowacenia obejmują m.in. rogowacenie słoneczne, rogowacenie mieszkowe oraz łuszczycę.

Klinicznie zaburzenia rogowacenia manifestują się najczęściej jako nadmierne złuszczanie, zgrubienia naskórka, hiperkeratoza (nadmierne rogowacenie), parakeratoza (nieprawidłowe rogowacenie z zachowaniem jąder komórkowych w warstwie rogowej) lub dyskeratoza (przedwczesne i nieprawidłowe rogowacenie komórek). Objawy te mogą być zlokalizowane lub uogólnione, zależnie od jednostki chorobowej.

Diagnostyka zaburzeń rogowacenia opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym, a w niektórych przypadkach na badaniach genetycznych i molekularnych. Leczenie jest uzależnione od typu zaburzenia i obejmuje stosowanie emolientów, keratolitików (substancji złuszczających, np. mocznik, kwas salicylowy), retinoidów (miejscowych i ogólnych), glikokortykosteroidów oraz terapii biologicznych w wybranych przypadkach.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl