łupież czerwony mieszkowy

Łupież czerwony mieszkowy (ang. pityriasis rubra pilaris, PRP) to rzadka, przewlekła dermatoza zapalna charakteryzująca się występowaniem rumieniowo-złuszczających zmian skórnych oraz nadmiernego rogowacenia mieszków włosowych. Choroba najczęściej występuje w dwóch szczytach zachorowań – u dzieci i młodych dorosłych oraz po 50. roku życia, bez wyraźnej predyspozycji płciowej.

Klinicznie łupież czerwony mieszkowy objawia się jako uogólniona, czerwono-pomarańczowa wysypka z charakterystycznymi wyspami niezmienionej skóry (tzw. wyspy oszczędzone). Typowe są keratotyczne grudki mieszkowe zlokalizowane głównie na grzbietach palców, przedramionach, udach i tułowiu. W miarę postępu choroby może rozwinąć się uogólniona erytrodermia oraz znaczne pogrubienie skóry dłoni i stóp (tzw. keratoderma).

Wyróżnia się sześć typów klinicznych PRP według klasyfikacji Griffithsa, z których typ I (klasyczny postać dorosłych) jest najczęstszy. Etiologia choroby pozostaje niewyjaśniona, choć sugeruje się rolę nieprawidłowej regulacji różnicowania keratynocytów oraz dysfunkcji immunologicznych. U części pacjentów zidentyfikowano mutacje w genie CARD14.

Leczenie łupieżu czerwonego mieszkowego obejmuje stosowanie retinoidów (acytretyna, izotretynoina), leków immunosupresyjnych (metotreksat), a w cięższych przypadkach – leków biologicznych (inhibitory TNF-α, ustekinumab). Terapia miejscowa ma charakter wspomagający i opiera się na stosowaniu emolientów, keratolitycznych i kortykosteroidów. Przebieg choroby jest zazwyczaj przewlekły, choć w około 80% przypadków typu I obserwuje się samoistną remisję w ciągu 3-5 lat.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl