martwica rdzenia nerki

Martwica rdzenia nerki (łac. necrosis medullae renis) to ciężkie uszkodzenie części rdzeniowej nerki prowadzące do nieodwracalnego obumarcia tkanki. Zmiany martwicze obejmują głównie część rdzeniową nerek, a w szczególności piramidy nerkowe i cewki zbiorcze.

Najczęstszą przyczyną martwicy rdzenia nerki jest niedokrwienie, które może być wynikiem wstrząsu, sepsy, odwodnienia, toksemii ciążowej lub działania nefrotoksyn. Stan ten często występuje w przebiegu cukrzycy, anemii sierpowatokrwinkowej, ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek, a także po zastosowaniu niektórych leków, zwłaszcza niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Objawy kliniczne martwicy rdzenia nerki obejmują krwiomocz, białkomocz, ból w okolicy lędźwiowej oraz nagłe pogorszenie funkcji nerek prowadzące do ostrej niewydolności nerek. W badaniach obrazowych charakterystyczne są zmiany w rdzeniu nerki, a w badaniu mikroskopowym obserwuje się obszary koagulacyjnej martwicy z zachowaniem kory nerki.

Leczenie martwicy rdzenia nerki jest głównie objawowe i polega na wyrównaniu zaburzeń metabolicznych, leczeniu przyczyny podstawowej oraz zapewnieniu odpowiedniego nawodnienia. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie dializoterapii. Rokowanie zależy od rozległości zmian i skuteczności leczenia choroby podstawowej, ale zazwyczaj jest poważne ze względu na nieodwracalność uszkodzeń rdzenia nerki.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl