metabolit monohydroksylowy
Metabolit monohydroksylowy to związek chemiczny powstający w organizmie w wyniku procesu hydroksylacji, podczas którego do cząsteczki związku macierzystego (najczęściej leku lub toksyny) zostaje dołączona jedna grupa hydroksylowa (-OH). Jest to jeden z głównych mechanizmów metabolizmu fazy I, prowadzonych głównie przez enzymy układu cytochromu P450 w wątrobie.
Powstawanie metabolitów monohydroksylowych jest istotnym etapem biotransformacji wielu substancji leczniczych. Proces hydroksylacji zwykle zwiększa polarność związku, co ułatwia jego wydalanie z organizmu przez nerki. W niektórych przypadkach metabolity monohydroksylowe mogą wykazywać aktywność farmakologiczną – czasem większą niż związek macierzysty, co wykorzystuje się w projektowaniu proleków.
W diagnostyce laboratoryjnej identyfikacja i pomiar stężenia metabolitów monohydroksylowych jest wykorzystywana do monitorowania terapii lekami, w badaniach toksykologicznych oraz w analizach farmakogenetycznych oceniających indywidualne różnice w metabolizmie leków. Ich obecność w płynach ustrojowych może być również markerem ekspozycji na określone ksenobiotyki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutrys 0,5 mg
Dutasteryd podany doustnie w dawce 0,5 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-3 godziny oraz biodostępnością około 60%, niezależną od spożycia pokarmu. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), co ogranicza frakcję wolną. Stężenie w stanie stacjonarnym (Css) osiąga około 40 ng/ml po 6 miesiącach terapii, z 65% i 90% Css odpowiednio po 1 i 3 miesiącach. Dutasteryd przenika do nasienia na poziomie około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i CYP3A5, z wydalaniem z kałem w postaci niezmienionej (1,0-15,4%, średnio 5,4%) oraz metabolitów, natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (<0,1%).
biodostępność całkowita, biodostępność leku, biotransformacja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzym cytochromu P450, maksymalne stężenie w surowicy, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, szlak metaboliczny, wchłanianie dutasterydu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adadut 0,5 mg
Dutasteryd, podawany doustnie w dawce 0,5 mg (Adadut), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-3 godzin, z biodostępnością około 60%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza. Po 6 miesiącach stosowania osiąga się stan stacjonarny z poziomem około 40 ng/ml. Dutasteryd przenika do nasienia na poziomie 11,5% stężenia w surowicy, co ma znaczenie kliniczne w kontekście ekspozycji płodu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoformy CYP3A4 i CYP3A5, z wydalaniem głównie w postaci metabolitów z kałem (średnio 5,4% niezmienionego leku) i śladowym wydalaniem z moczem (<0,1% dawki).
Adadut, białko osocza, biodostępność leku, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dutasteryd, in vitro, in vivo, interakcja lekowa, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie klinicznie istotne, stężenie leku w osoczu, stężenie stanu stacjonarnego, stężenie w surowicy, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 600 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) obejmowała badania farmakologiczne, toksykologiczne i genotoksyczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu leku Karbagen. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co sugeruje specyficzną wrażliwość gatunkową. Metabolit MHD indukował opóźnioną reakcję nadwrażliwości w modelach mysich, a okskarbazepina wykazywała podobne, choć słabsze działanie. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo wykazały, że okskarbazepina zwiększała mutacje w jednym szczepie bakterii w teście Amesa bez aktywacji metabolicznej, a zarówno okskarbazepina, jak i MHD indukowały aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach CHO, jednak nie stwierdzono mutagenności ani klastogenności w komórkach V79 ani w szpiku kostnym szczura in vivo.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, cykl rujowy, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, estradiol, hormon luteinizujący, immunostymulacja, metabolit monohydroksylowy, mikrojądra, mikrosomalny enzym wątrobowy, nowotwór jąder, nowotwór wątroby, okskarbazepina, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, reakcja nadwrażliwości, śmiertelność zarodkowa, szpik kostny, toksyczność dawki wielokrotnej, wada rozwojowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Geroladut 0,5 mg
Dutasteryd, podawany doustnie w dawce 0,5 mg, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością około 60% i osiąga maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-3 godzin. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (>99,5%). Stężenie w stanie stacjonarnym (Css) wynosi około 40 ng/ml i jest osiągane po 6 miesiącach regularnego stosowania, przy czym po 1 miesiącu osiąga 65%, a po 3 miesiącach 90% Css. Dutasteryd jest obecny w nasieniu na poziomie około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy cytochromu P-450 3A4 i 3A5, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których większość jest wydalana z kałem, a jedynie śladowe ilości (<0,1% dawki) z moczem w postaci niezmienionej.
biodostępność, cytochrom P-450, droga metaboliczna, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces metaboliczny, stężenie leku w osoczu, stężenie stanu stacjonarnego, stężenie w nasieniu, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie okresu półtrwania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Davoster 0,5 mg
Dutasteryd po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Tmax) w ciągu 1-3 godzin, z całkowitą dostępnością biologiczną około 60%, niezależną od spożycia pokarmu. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (300-500 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%). Stężenie w stanie stacjonarnym (Css) wynosi około 40 ng/ml po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę, a stężenie w nasieniu stanowi około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie przez izoenzymy cytochromu P450 3A4 i 3A5, prowadząc do powstania kilku metabolitów monohydroksylowych i dihydroksylowych. Wydalanie leku w postaci niezmienionej z kałem wynosi średnio 5,4% (zakres 1-15,4%), natomiast z moczem poniżej 0,1% dawki.
białko osocza, CSS, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dutasteryd, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzym cytochromu P450, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxcarbazepin NeuroPharma 300 mg
Oxcarbazepina, podawana doustnie w dawce 600 mg, ulega całkowitemu wchłanianiu i szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD), który osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 34 µmol/l po 4,5 godzinach (tmax). Metabolit MHD charakteryzuje się objętością dystrybucji 49 litrów oraz wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 40%, głównie z albuminami. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z ponad 95% dawki wydalanej z moczem, w tym 49% jako glukuronidy MHD i 27% jako niezmieniony MHD. Okres półtrwania okskarbazepiny wynosi 1,3-2,3 godziny, natomiast MHD – średnio 9,3 ± 1,8 godziny. Farmakokinetyka MHD jest liniowa w dawkach od 300 do 2400 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach stosowania dwukrotnego dawkowania.
11-dihydroksylowa, alfa-1-glikoproteina kwasowa, bariera łożyskowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, eliminacja z osocza, enzymy cytozolowe, farmakokinetyka liniowa, glukuronidy MHD, klirens dostosowany do masy ciała, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolit monohydroksylowy, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, pole pod krzywą stężenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie całkowite, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zmniejszenie klirensu kreatyniny - Leksykon substancji czynnych
Dutasteryd – Właściwości farmakokinetyczne
Dutasteryd po podaniu doustnym w dawce 0,5 mg osiąga maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-3 godzin, z biodostępnością około 60%, niezależnie od spożycia posiłków. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (300-500 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99,5%). Po miesięcznym stosowaniu dawki 0,5 mg/dobę stężenie w surowicy osiąga 65% stanu stacjonarnego, a po 6 miesiącach około 40 ng/ml. Dutasteryd jest intensywnie metabolizowany przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do kilku metabolitów, z których główne stanowią 39%, 21%, 7% i 7% wydalanych produktów przemiany. Wydalanie odbywa się głównie z kałem, z minimalnym udziałem nerek (<0,1% dawki). Okres półtrwania przy dawkach terapeutycznych wynosi 3-5 tygodni, co wskazuje na powolną eliminację po osiągnięciu stanu stacjonarnego.
badanie biorównoważności, badanie farmakokinetyczne, białka osocza, biodostępność, cytochrom P-450, dawka dobowa, dutasteryd, ekspozycja na lek, eliminacja, farmakokinetyka tamsulosyny, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm, metabolizm in vivo, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutazyr 0,5 mg
Dutasteryd w dawce 0,5 mg podawany doustnie charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną około 60% oraz osiąga maksymalne stężenie w surowicy po 1-3 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne (>99,5%) wiązanie z białkami osocza. Po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę osiąga się stan stacjonarny z poziomem około 40 ng/ml. Dutasteryd jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P-450 3A4 i 3A5, a jego metabolity są wydalane głównie z kałem, przy czym 1-15,4% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. W moczu wykrywa się mniej niż 0,1% niezmienionego leku. Stężenie dutasterydu w nasieniu stanowi około 11,5% stężenia w surowicy, co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnego wpływu na funkcje rozrodcze.
białko osocza, biodostępność, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, droga metaboliczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka dutasterydu, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie w nasieniu, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wydłużenie okresu półtrwania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marumax 0,5 mg + 0,4 mg
Marumax to preparat złożony zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, charakteryzujący się różnymi właściwościami farmakokinetycznymi obu substancji. Dutasteryd osiąga Tmax w 1-3 godziny, biodostępność około 60%, a jego stężenie w surowicy stabilizuje się po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę na poziomie około 40 ng/ml. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%) i dużą objętość dystrybucji (300-500 l). Metabolizowany jest intensywnie przez CYP3A4 i CYP3A5, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (94,6% jako metabolity), z okresem półtrwania 3-5 tygodni w stanie stacjonarnym. Tamsulosyna ma niemal całkowitą biodostępność, Tmax około 6 godzin po posiłku, wiąże się w 99% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg. Metabolizowana jest przez CYP3A4 i CYP2D6, a eliminacja następuje głównie z moczem (9% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 10 godzin po posiłku i 13 godzin w stanie stacjonarnym. Stan stacjonarny tamsulosyny osiągany jest po 5 dniach, z Cmax około 2/3 wyższym niż po dawce pojedynczej.
biodostępność, biodostępność biologiczna, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, cytochrom P-450, dutasteryd, dutasteryd-tamsulosyna, dysfagia, dyspozycja farmakokinetyczna, ekspozycja całkowita, farmakokinetyka, farmakokinetyka dutasterydu, glukuronian, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens ustrojowy, klirens wewnętrzny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm in vivo, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać o natychmiastowym uwalnianiu, produkt złożony, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, substancja czynna, tamsulosyna chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Avodart 0,5 mg
Produkt leczniczy Avodart zawierający dutasteryd w dawce 0,5 mg charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jego działanie terapeutyczne i profil bezpieczeństwa. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1-3 godzin, a biodostępność wynosi około 60%, niezależnie od spożycia posiłków. Dutasteryd wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%). Po 6 miesiącach stosowania dawki 0,5 mg/dobę osiągane jest stężenie stacjonarne około 40 ng/ml. Stężenie leku w nasieniu stanowi około 11,5% stężenia w surowicy, co ma znaczenie w kontekście potencjalnego wpływu na płód męski. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie w wątrobie przez izoformy CYP3A4 i CYP3A5, z wydalaniem głównie z kałem w postaci metabolitów, natomiast wydalanie z moczem jest śladowe (<0,1%).
Avodart, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, dutasteryd, dystrybucja leku, działanie niepożądane, eliminacja leku, kapsułka miękka, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutafin 0,5 mg
Dutasteryd, zawarty w preparacie DUTAFIN 0,5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-3 godzin, przy biodostępności około 60%, niezależnej od spożycia pokarmu. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%). Po dawkowaniu 0,5 mg/dobę stężenie w stanie stacjonarnym (Css) wynosi około 40 ng/ml i jest osiągane po 6 miesiącach terapii. Dutasteryd obecny jest również w nasieniu na poziomie około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których większość jest wydalana z kałem (średnio 5,4% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (<0,1% niezmienionego leku).
biodostępność, biodostępność leku, dawkowanie dobowe, droga metaboliczna, dutafin, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka dutasterydu, izoenzymy cytochromu P450, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm in vivo, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne w surowicy, stężenie stanu stacjonarnego, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutasteride Zentiva 0,5 mg
Dutasteryd charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-3 godzin po dawce 0,5 mg, z całkowitą biodostępnością około 60%. Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność leku, co ułatwia jego stosowanie. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (300-500 l) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%). Po miesiącu terapii stężenie w surowicy osiąga 65% stanu stacjonarnego (Css), a po 6 miesiącach stabilizuje się na poziomie około 40 ng/ml. Dutasteryd jest obecny także w nasieniu w stężeniu stanowiącym około 11,5% stężenia w surowicy. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy cytochromu P-450 3A4 i 3A5, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których większość jest wydalana z kałem, a jedynie śladowe ilości (<0,1%) z moczem.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, CSS, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, dutasteryd, farmakokinetyka, izoenzymy, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, stężenie terapeutyczne, stężenie w stanie stacjonarnym, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Unisol 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Unisol zawiera dutasteryd (0,5 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg) w formie kapsułek twardych, wykazując biorównoważność z jednoczesnym podawaniem tych substancji w osobnych kapsułkach. Dutasteryd osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w surowicy po 1-3 godzinach, z biodostępnością około 60%, niezmienioną przez pokarm, natomiast tamsulosyna charakteryzuje się prawie całkowitą biodostępnością, lecz spożycie posiłku powoduje 30% redukcję Cmax bez wpływu na AUC. Dutasteryd ma dużą objętość dystrybucji (300-500 l) i silne wiązanie z białkami osocza (>99,5%), a jego okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosi 3-5 tygodni, osiągając pełne stężenie po 6 miesiącach. Tamsulosyna wykazuje mniejszą objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), wiąże się w 99% z białkami osocza, a jej okres półtrwania w stanie stacjonarnym to około 13 godzin, osiągany po 5 dniach leczenia. Metabolizm dutasterydu odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, a tamsulosyny przez CYP3A4 i CYP2D6, z eliminacją dutasterydu głównie z kałem (w postaci metabolitów) i tamsulosyny z moczem.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, biokonwersja enancjomeryczna, biorównoważność, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom P450, ekspozycja całkowita, farmakokinetyka dutasterydu, farmakokinetyka tamsulosyny, frakcja wolna leku, glukuronidacja, klirens wewnętrzny, metabolit dihydroksylowy, metabolit monohydroksylowy, metabolizm enzymatyczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać o zmodyfikowanym uwalnianiu, schyłkowa niewydolność nerek, siarczanowanie, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, stężenie stacjonarne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami