nadczynność gruczołu tarczowego

Nadczynność gruczołu tarczowego (hipertyreoza) to zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się zwiększoną produkcją i wydzielaniem hormonów tarczycy (tyroksyny T4 i trijodotyroniny T3). Stan ten powoduje przyspieszenie procesów metabolicznych organizmu, co manifestuje się wieloma objawami systemowymi.

Najczęstszymi przyczynami nadczynności tarczycy są choroba Gravesa-Basedowa (autoimmunologiczna), wole guzkowe nadczynne, zapalenie tarczycy typu de Quervaina, autonomiczny guzek tarczycy oraz jatrogenna nadczynność (przedawkowanie preparatów hormonów tarczycy). Diagnostyka obejmuje badania biochemiczne (obniżone TSH, podwyższone fT3 i fT4), obrazowe (USG, scyntygrafia) oraz oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych.

Objawy kliniczne nadczynności tarczycy to m.in. tachykardia, nadmierna potliwość, drżenie rąk, utrata masy ciała pomimo zwiększonego apetytu, nietolerancja ciepła, zaburzenia miesiączkowania, osłabienie mięśniowe oraz zaburzenia psychiczne (rozdrażnienie, niepokój, zaburzenia snu). W chorobie Gravesa-Basedowa może dodatkowo występować oftalmopatia tarczycowa i obrzęk przedgoleniowy.

Leczenie nadczynności tarczycy obejmuje farmakoterapię (tyreostatyki – tiamazol, propylotiouracyl), leczenie jodem radioaktywnym lub zabieg operacyjny w zależności od etiologii, wieku pacjenta i jego preferencji. Terapia wymaga regularnego monitorowania parametrów tarczycowych i modyfikacji dawek leków. Nieleczona nadczynność tarczycy może prowadzić do poważnych powikłań, w tym przełomu tarczycowego i niewydolności serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl