wielokrotne stosowanie leku
Wielokrotne stosowanie leku (polifarmakoterapia) odnosi się do praktyki równoczesnego przyjmowania wielu preparatów farmaceutycznych przez pacjenta. Zjawisko to jest szczególnie powszechne wśród osób starszych oraz pacjentów z chorobami przewlekłymi i wielochorobowością.
Z medycznego punktu widzenia, wielokrotne stosowanie leków niesie za sobą szereg istotnych konsekwencji klinicznych. Zwiększa ryzyko występowania interakcji lekowych, które mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii lub nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, może powodować kaskadę przepisywania, gdy nowy lek jest wprowadzany w celu leczenia efektów ubocznych innego preparatu.
Istotnym aspektem wielokrotnego stosowania leków jest również wpływ na adherencję terapeutyczną pacjentów. Złożone schematy dawkowania mogą prowadzić do pomyłek w przyjmowaniu leków, opuszczania dawek lub nieświadomego przedawkowania. Regularna weryfikacja listy leków, deprescribing (odstawianie zbędnych preparatów) oraz optymalizacja terapii stanowią kluczowe elementy zarządzania polifarmakoterapią w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt leczniczy Otrivin ipra MAX zawiera ksylometazolinę chlorowodorek (0,5 mg/ml) oraz ipratropiowy bromek (0,6 mg/ml) w formie aerozolu do nosa. Pojedyncza dawka (~140 μl) dostarcza 70 μg ksylometazoliny i 84 μg ipratropiowego bromku. Badania farmakokinetyczne przeprowadzone na 24 zdrowych ochotnikach wykazały bardzo niskie stężenia obu substancji w osoczu po podaniu donosowym: maksymalne stężenie bromku ipratropiowego wyniosło 0,085 ng/ml po 1 godzinie, natomiast ksylometazoliny 0,13 ng/ml po 2 godzinach. Dane te wskazują na ograniczoną systemową ekspozycję po pojedynczej dawce.
aerozol do nosa, badanie farmakokinetyczne, ipratropiowy bromek, ksylometazoliny chlorowodorek, kumulacja substancji czynnej, maksymalne stężenie w osoczu, podanie donosowe, stężenie w osoczu, substancja czynna, wielokrotne stosowanie leku, właściwość farmakokinetyczna, zalecana dawka -
Leksykon leków
Metamizol sodowy, substancja czynna leku Dialginum, wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne obejmujące 568 kobiet stosujących metamizol w pierwszym trymestrze nie wykazały jednoznacznych dowodów na działanie teratogenne lub embriotoksyczne. Mimo to, stosowanie metamizolu w I i II trymestrze jest zasadniczo niezalecane i dopuszczalne jedynie w pojedynczych dawkach oraz wyłącznie w sytuacjach, gdy brak jest innych opcji terapeutycznych. W III trymestrze ciąży lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko zaburzeń czynności nerek płodu oraz zwężenia przewodu tętniczego. W przypadku nieumyślnego podania w tym okresie konieczna jest kontrola stanu płodu, obejmująca badanie ultrasonograficzne płynu owodniowego oraz echokardiografię przewodu tętniczego.
badanie echokardiograficzne, badanie ultrasonograficzne płynu owodniowego, bariera łożyskowa, Dialginum, drugi trymestr ciąży, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, karmienie piersią, metamizol sodowy, mleko kobiece, niemowlę karmione piersią, pierwszy trymestr ciąży, produkty rozkładu metamizolu, trzeci trymestr ciąży, wielokrotne stosowanie leku, zaburzenia czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego
