niedokrwienie podwsierdziowe
Niedokrwienie podwsierdziowe (subendocardial ischemia) to stan patologiczny polegający na niewystarczającym dopływie krwi do wewnętrznej warstwy mięśnia sercowego (miokardium), znajdującej się bezpośrednio pod wsierdziem. Ta warstwa jest szczególnie wrażliwa na niedokrwienie ze względu na specyfikę ukrwienia serca – przepływ krwi przez tętnice wieńcowe odbywa się głównie w okresie rozkurczu, a warstwa podwsierdziowa otrzymuje krew jako ostatnia.
W obrazie EKG niedokrwienie podwsierdziowe objawia się charakterystycznymi poziomymi lub skośnymi w dół obniżeniami odcinka ST, które są najlepiej widoczne w odprowadzeniach przedsercowych V4-V6 oraz kończynowych I, aVL, II, III, aVF. Towarzyszy im często wysoki, symetryczny załamek T. Zmiany te są odwrotnością obrazu niedokrwienia podnasierdziowego i stanowią istotny marker kliniczny wskazujący na zaburzenia ukrwienia serca.
Przyczynami niedokrwienia podwsierdziowego mogą być: miażdżyca tętnic wieńcowych, skurcz tętnicy wieńcowej, tachykardia, niedociśnienie, znaczna stenoza aortalna, kardiomiopatia przerostowa czy zatorowość wieńcowa. Stan ten wymaga pilnej diagnostyki i leczenia, ponieważ przedłużające się niedokrwienie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię przeciwniedokrwienną, rewaskularyzację wieńcową lub leczenie choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki aortalnej – Patofizjologia i mechanizm
Niedomykalność zastawki aortalnej (NZA) charakteryzuje się wstecznym przepływem krwi z aorty do lewej komory podczas rozkurczu, co prowadzi do przeciążenia objętościowego i ciśnieniowego serca. Etiologia obejmuje pierwotne zmiany płatków zastawki (np. zastawka dwupłatkowa, infekcyjne zapalenie wsierdzia) oraz wtórne zmiany korzenia aorty (np. poszerzenie aorty, choroby tkanki łącznej). Patofizjologia różni się w zależności od ostrego lub przewlekłego przebiegu: ostra NZA powoduje gwałtowny wzrost ciśnienia końcoworozkurczowego lewej komory i ryzyko obrzęku płuc, natomiast przewlekła NZA prowadzi do adaptacyjnego powiększenia i przerostu lewej komory, z czasem skutkując dysfunkcją skurczową i spadkiem frakcji wyrzutowej. Charakterystyczne zmiany hemodynamiczne obejmują zwiększenie objętości końcoworozkurczowej i ciśnienia tętna aorty, a także zmiany w pętli ciśnienie-objętość lewej komory, co wpływa na przebieg kliniczny i rokowanie.
echokardiografia, frakcja wyrzutowa, gorączka reumatyczna, infekcyjne zapalenie wsierdzia, macierz pozakomórkowa, mechanizm Franka-Starlinga, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, niedokrwienie podwsierdziowe, niedomykalność zastawki aortalnej, obrzęk płuc, przeciążenie ciśnieniowe, przeciążenie objętościowe, przerost ekscentryczny, przerost koncentryczny, przerost lewej komory, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, rozwarstwienie aorty, stenoza aortalna, transformujący czynnik wzrostu beta, wsteczny przepływ krwi, wstrząs kardiogenny, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana