glomerulopatia cukrzycowa

Glomerulopatia cukrzycowa, zwana również nefropatią cukrzycową, to powikłanie mikronaczyniowe cukrzycy charakteryzujące się postępującym uszkodzeniem kłębuszków nerkowych. Stanowi jedną z głównych przyczyn przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek na świecie.

Patogeneza glomerulopatii cukrzycowej obejmuje złożone mechanizmy, w tym hiperglikemię prowadzącą do stresu oksydacyjnego, aktywacji szlaku poliolowego, zwiększonej produkcji końcowych produktów zaawansowanej glikacji (AGEs) oraz aktywacji kinazy białkowej C. Te procesy skutkują pogrubieniem błony podstawnej kłębuszka, ekspansją mezangium i ostatecznie glomerulosklerozą.

Klinicznie glomerulopatia cukrzycowa manifestuje się początkowo mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę), która postępuje do jawnego białkomoczu (>300 mg/dobę). Równolegle rozwija się nadciśnienie tętnicze i stopniowy spadek filtracji kłębuszkowej (GFR). Podstawą diagnozy jest wykrycie albuminurii u pacjenta z cukrzycą przy wykluczeniu innych przyczyn choroby nerek.

Strategie leczenia obejmują ścisłą kontrolę glikemii, optymalizację ciśnienia tętniczego (preferencyjnie przy użyciu inhibitorów ACE lub sartanów), modyfikację stylu życia oraz kontrolę dyslipidemii. Nowsze terapie, takie jak inhibitory SGLT-2 i agoniści receptora GLP-1, wykazują nefroprotekcyjne działanie wykraczające poza efekt hipoglikemizujący.

Wczesne wykrycie i interwencja są kluczowe w glomerulopatii cukrzycowej, gdyż odpowiednie leczenie we wczesnych stadiach może znacząco spowolnić progresję do niewydolności nerek i zmniejszyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, które często towarzyszą tej patologii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl