zespół serca płucnego

Zespół serca płucnego (cor pulmonale) to stan patofizjologiczny, w którym dochodzi do powiększenia i/lub niewydolności prawej komory serca w wyniku chorób płuc lub naczyń płucnych. Głównym mechanizmem prowadzącym do rozwoju tego zespołu jest nadciśnienie płucne, które zwiększa obciążenie prawej komory serca.

Etiologia zespołu serca płucnego obejmuje choroby obturacyjne (POChP, astma), restrykcyjne (zwłóknienie płuc, sarkoidoza), naczyniowe (zatorowość płucna), hipowentylację pęcherzykową (otyłość, zespoły bezdechu sennego) oraz choroby tkanki łącznej. Przewlekłe cor pulmonale rozwija się powoli, natomiast ostre – w ciągu godzin lub dni, najczęściej w przebiegu masywnej zatorowości płucnej.

Objawy kliniczne zespołu serca płucnego to: duszność wysiłkowa, osłabienie, obrzęki obwodowe, poszerzenie żył szyjnych, wodobrzusze oraz hepatomegalia. W diagnostyce kluczowe znaczenie mają badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, echokardiografia, tomografia komputerowa), EKG, badania czynnościowe płuc oraz oznaczenia biochemicznych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego.

Leczenie zespołu serca płucnego koncentruje się na terapii choroby podstawowej, wyrównaniu hipoksemii (tlenoterapia), zmniejszeniu nadciśnienia płucnego oraz leczeniu objawowym niewydolności prawokomorowej. W zaawansowanych przypadkach może być konieczne przeszczepienie płuc. Rokowanie zależy od choroby podstawowej i stopnia zaawansowania zmian w sercu i płucach.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl