desmetylomedazepam
Desmetylomedazepam (znany również jako nordiazepam) to aktywny metabolit wielu benzodiazepin, w tym diazepamu, chlordiazepoksydu i medazepamu. Jest to substancja o długim okresie półtrwania, co przekłada się na przedłużone działanie terapeutyczne.
Pod względem farmakologicznym desmetylomedazepam wykazuje działanie anksjolityczne, przeciwdrgawkowe, miorelaksacyjne i nasenne, jednak o mniejszej intensywności niż związki macierzyste. Jego długi okres półtrwania (50-120 godzin) sprawia, że kumuluje się w organizmie przy długotrwałym stosowaniu, co może prowadzić do wydłużonego działania i nasilonych efektów ubocznych.
W praktyce klinicznej obecność desmetylomedazepamu jako metabolitu należy uwzględniać przy planowaniu terapii benzodiazepinami, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób starszych, gdzie metabolizm leków jest spowolniony. Substancja ta może być również wykrywana w testach toksykologicznych długo po zaprzestaniu przyjmowania leku macierzystego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Medazepam, będący benzodiazepiną, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1-2 godzinach od podania doustnego. W osoczu obecna jest jedynie niewielka frakcja wolna leku (do 0,2%). Substancja skutecznie przenika przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, co warunkuje jej działanie na OUN, a także przez łożysko i do mleka kobiecego, co ma istotne znaczenie w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Medazepam ulega szybkiemu metabolizmowi w wątrobie, z okresem półtrwania około 2 godzin, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: desmetylomedazepamu, diazepamu, desmetylodiazepamu, oksazepamu i temazepamu, które w znacznym stopniu odpowiadają za efekt terapeutyczny leku.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, benzodiazepina, biotransformacja, desmetylodiazepam, desmetylomedazepam, diazepam, działanie terapeutyczne, efekt farmakologiczny, efekt kumulacyjny, eliminacja leku, farmakokinetyka, frakcja wolna leku, glukuronizacja wątrobowa, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, oksazepam, osocze krwi, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, przenikanie łożyskowe, stężenie maksymalne leku, temazepam, właściwości farmakokinetyczne, wolna frakcja leku, wydalanie leku, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Medazepam, substancja czynna Rudotelu (10 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (tylko 0,2% w formie wolnej), co wpływa na jego dystrybucję i biodostępność. Metabolizm medazepamu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają aktywne metabolity: desmetylomedazepam, diazepam, desmetylodiazepam oraz oksazepam. Medazepam ma krótki okres półtrwania około 2 godzin, natomiast metabolity wykazują dłuższe okresy półtrwania: diazepam 20-100 godzin, desmetylodiazepam 50-80 godzin, oksazepam 6-25 godzin. Podczas terapii 50 mg/dobę przez 5 dni obserwuje się kumulację desmetylodiazepamu, dominującego metabolitu w osoczu. Metabolity są wydalane głównie przez nerki, a oksazepam ulega glukuronizacji w wątrobie, co ułatwia jego eliminację.
aktywny metabolit, bariera łożyskowa, biodostępność, desmetylodiazepam, desmetylomedazepam, diazepam, faza eliminacji, glukuronizacja wątrobowa, medazepam, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksazepam, przenikanie do mleka kobiecego, przenikanie przez łożysko, Rudotel, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
