biodostępność lidokainy

Biodostępność lidokainy to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej. W przypadku lidokainy stosowanej doustnie biodostępność jest niska i wynosi zaledwie 35%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę.

Podczas podania przezskórnego (plastry, maści, żele) biodostępność lidokainy jest ograniczona ze względu na barierę, jaką stanowi skóra. Wchłanianie systemowe przy tej drodze podania wynosi około 3-5%, co sprawia, że miejscowe preparaty lidokainy są bezpieczne nawet przy długotrwałym stosowaniu. Najwyższą biodostępność (niemal 100%) osiąga się przy podaniu dożylnym.

Czynniki wpływające na biodostępność lidokainy obejmują: pH tkanek (zwiększona w środowisku alkalicznym), przepływ krwi w miejscu podania, powierzchnię aplikacji oraz stan błon śluzowych lub skóry. U pacjentów z niewydolnością wątroby biodostępność lidokainy po podaniu doustnym może być znacząco zwiększona, co stwarza ryzyko działań niepożądanych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg)/ml

Preparat Orofar Total Action w postaci aerozolu do stosowania w jamie ustnej zawiera benzoksoniowy chlorek oraz lidokainy chlorowodorek, które wykazują odmienny profil farmakokinetyczny. Benzoksoniowy chlorek charakteryzuje się minimalną absorpcją ogólnoustrojową, z wydalaniem głównie z kałem (około 95% dawki) i minimalnym wydalaniem nerkowym (~1% dawki w ciągu 24 godzin). Stężenie tej substancji we krwi pozostaje na granicy oznaczalności, a brak kumulacji w tkankach zmniejsza ryzyko toksyczności przy stosowaniu miejscowym. Lidokainy chlorowodorek natomiast wykazuje szybkie wchłanianie przez błonę śluzową jamy ustnej, przewód pokarmowy oraz uszkodzoną skórę, z biodostępnością doustną około 35%. Metabolizm lidokainy podlega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie metabolitów z moczem, przy mniej niż 10% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
absorpcja ogólnoustrojowa, aerozol do jamy ustnej, benzoksoniowy chlorek, biodostępność lidokainy, działanie miejscowe, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, efekt pierwszego przejścia, efekt znieczulający, kumulacja tkankowa, lidokainy chlorowodorek, metabolity moczu, owrzodzenie jamy ustnej, profil bezpieczeństwa, skuteczność terapeutyczna, stężenie we krwi, wchłanianie przez błonę śluzową, wchłanianie przez uszkodzoną skórę, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml

Lidokaina chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/ml) wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Biodostępność po podaniu dożylnym wynosi 100%, z szybkim początkiem działania (1-2 min) i czasem utrzymania efektu 10-20 minut po bolusie. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) różnią się w zależności od drogi podania: dożylna (zmienna, Tmax 10-30 min), blokada międzyżebrowa (Cmax 6,48 mg/l, Tmax 5-15 min), podskórna dopochwowa (4,91 mg/l), podskórna brzuszna (1,95 mg/l), nasiękowe policzkowo-szczękowe (0,31 mg/l przy dawce 36 mg) oraz zewnątrzoponowa (3-4 mg/l przy 400 mg, bez proporcjonalności do dawki). Lidokaina wykazuje dwufazową eliminację z okresem półtrwania fazy α-dystrybucji 4-8 minut i fazy eliminacji 1,5-2 godziny u dorosłych, wydłużonym do około 3 godzin u noworodków. Wiązanie z białkami osocza wynosi 60-80%, zależne od stężenia leku i α1-kwaśnej glikoproteiny (AAG), której poziom może się zmieniać w stanach zapalnych lub uszkodzeniach tkanek.
bariera łożyska, biodostępność lidokainy, blokada międzyżebrowa, chlorowodorek lidokainy, ciężka niewydolność nerek, dealkilacja utleniająca, enzymy CYP, glicynoksylidyd, hydroliza wiązania amidowego, klirens osocza, lek miejscowo znieczulający, maksymalne stężenie w osoczu, monoetyloglicynoksylidyd, monooksygenaza wątrobowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie zewnątrzoponowe, stężenie lidokainy w osoczu, tempo eliminacji, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidoposterin 50 mg/g

Lidoposterin 50 mg/g w postaci maści doodbytniczej charakteryzuje się biodostępnością lidokainy na poziomie 50-70%, co jest istotne dla oceny ryzyka działań ogólnoustrojowych. Po podaniu wielokrotnym dawki 2,5 g (125 mg lidokainy) trzy razy na dobę przez trzy dni, średnia geometryczna AUC wynosiła 503,8 ng/ml·h, Cmax 145,9 ng/ml, a Tmax 1,83 godziny. Stężenia lidokainy w osoczu pozostają znacznie poniżej progu toksyczności (1500 ng/ml dla efektów ogólnoustrojowych i 3000 ng/ml dla efektów toksycznych), co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w zalecanych dawkach. Lidokaina wiąże się w około 70% z białkami osocza, głównie alfa-1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność aktywnej frakcji. Lek przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży oraz potencjalnych działań ośrodkowych.
6-dimetyloanilina, aktywność drgawkowa, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność lidokainy, CYP1A2, CYP3A4, dystrybucja leku, działanie ogólnoustrojowe, efekt toksyczny, funkcja hepatocytów, izoenzym cytochromu P450, klirens lidokainy, lidokaina, metabolizm pierwszego przejścia, monoetyloglicyneksylidyd, niewydolność serca, okres półtrwania w osoczu, podanie doodbytnicze, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wirusowe zapalenie wątroby
Leksykon substancji czynnych
Chlorek benzoksoniowy – Przedawkowanie

Chlorek benzoksoniowy, będący czwartorzędową solą amoniową, stosowany w preparacie Orofar Total Action w stężeniu 2 mg/ml (0,2798 mg w jednej dawce aerozolu), wykazuje toksyczność głównie na układ pokarmowy przy przedawkowaniu, manifestującą się nudnościami i wymiotami. W przypadku zatrucia nie zaleca się prowokowania wymiotów ani płukania żołądka; wskazane jest natychmiastowe podanie mleka lub białek jaj zmieszanych z wodą w celu neutralizacji toksycznego działania. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane, gdyż zwiększa wchłanianie chlorku benzoksoniowego i nasila jego toksyczność.
asystolia, bezdech, biodostępność lidokainy, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bradykardia, chlorek benzoksoniowy, czwartorzędowa sól amoniowa, drgawki, efekt pierwszego przejścia, lidokainy chlorowodorek, mechanizm toksyczności, niedociśnienie, oddział toksykologii, Orofar Total Action, ośrodek leczenia zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, prowokowanie wymiotów, przedawkowanie substancji, stan zapalny jamy ustnej, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wymioty i nudności, zaburzenia rytmu serca, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lignocain 2% 20 mg/ml

Lidokaina (chlorowodorek lidokainy) wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania oraz stanu pacjenta. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 minut, a działanie przeciwarytmiczne utrzymuje się 10-20 minut, wymagając kontynuacji wlewu dożylnego dla utrzymania efektu. Terapeutyczne stężenie lidokainy w osoczu wynosi 1,5-6 mg/l; przekroczenie 6 mg/l zwiększa ryzyko toksyczności neurologicznej i kardiologicznej. Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi średnio 1,5 l/kg, u noworodków 2,7 l/kg, a u pacjentów z niewydolnością serca i wątroby odpowiednio 0,8-1,1 l/kg i 2,3 l/kg. Okres półtrwania eliminacji u dorosłych to 1,5-2 godziny, u noworodków około 3 godziny, a w niewydolności serca i wątroby wydłuża się do 4-12 godzin. Lidokaina wiąże się w 60-80% z kwaśną glikoproteiną alfa1 i jest intensywnie metabolizowana wątrobowo (90%), głównie do metabolitów MEGX i GX, które mogą kumulować się przy długotrwałych infuzjach lub niewydolności nerek.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność lidokainy, blokada nerwów międzyżebrowych, chlorowodorek lidokainy, dealkilacja utleniająca, działanie niepożądane, działanie przeciwarytmiczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka lidokainy, glicynoksylidyd, hydroliza wiązania amidowego, klirens osocza, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie domięśniowe, podanie dooponowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stężenie w osoczu, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie nadtwardówkowe, znieczulenie nasiękowe
Leksykon leków
Interakcje leku – ASPIGOLA smak miętowy bez cukru 2 mg + 0,6 mg + 1,2 mg

Produkt leczniczy ASPIGOLA smak miętowy bez cukru zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny (2 mg), alkohol 2,4-dichlorobenzylowy (1,2 mg) oraz amylometakrezol (0,6 mg). Ze względu na obecność lidokainy, konieczne jest uwzględnienie potencjalnych interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami blokującymi receptory beta-adrenergiczne, cymetydyną, lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. meksyletyna, prokainamid) oraz inhibitorami izoenzymów CYP1A2 i CYP3A4 (takimi jak fluwoksamina, erytromycyna, itrakonazol). Interakcje te mogą prowadzić do spowolnienia metabolizmu lidokainy, zwiększenia jej stężenia w osoczu i ryzyka toksyczności. Ponadto, stosowanie innych produktów antyseptycznych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu może powodować działanie przeciwstawne lub dezaktywację substancji czynnych, co obniża skuteczność terapeutyczną ASPIGOLA.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, alkohol dichlorobenzylowy, amylometakrezol, beta-adrenolityk, biodostępność lidokainy, błona śluzowa jamy ustnej, cymetydyna, dezaktywacja substancji czynnej, działanie drażniące, działanie przeciwstawne, działanie toksyczne, enzym wątrobowy, erytromycyna, farmakologicznie aktywny metabolit, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, inhibitor CYP3A4 cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokainy chlorowodorek, lidokainy chlorowodorek jednowodny, meksyletyna, metabolit lidokainy, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, metabolizm wątrobowy lidokainy, nadwrażliwość krzyżowa, produkt antyseptyczny, prokainamid, receptory beta-adrenergiczne, stężenie lidokainy w osoczu, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaine Accord 20 mg/ml

Lidokaina chlorowodorek (Lidocaine Accord 10 mg/ml i 20 mg/ml) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Inhibitory metabolizmu wątrobowego, takie jak cymetydyna, mogą podnosić stężenie lidokainy w osoczu do poziomów toksycznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków miejscowo znieczulających oraz leków przeciwarytmicznych klasy IB, ze względu na ryzyko kumulacji działań toksycznych, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta, w tym EKG.
amiodaron, beta-bloker, biodostępność lidokainy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie niepożądane, elektrokardiografia, inhibitor metabolizmu lidokainy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, naczynie krwionośne, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, przewodnictwo mięśnia sercowego, schemat wielolekowy, stężenie lidokainy w osoczu, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg)/ml

Przedawkowanie aerozolu Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg/ml), zawierającego benzoksoniowy chlorek i lidokainy chlorowodorek, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Benzoksoniowy chlorek, będący czwartorzędową solą amoniową, wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty oraz podrażnienie błon śluzowych. W przypadku przedawkowania nie należy prowokować wymiotów ani wykonywać płukania żołądka, a natychmiast podać mleko lub białko jaj zmieszane z wodą, jednocześnie zakazując spożywania alkoholu, który zwiększa wchłanianie tej substancji. Lidokainy chlorowodorek, jako lek miejscowo znieczulający, stanowi większe zagrożenie toksyczne, szczególnie dla ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, manifestując się drgawkami, śpiączką, niedociśnieniem, asystolią, bradykardią oraz zatrzymaniem akcji serca i oddechu. Dawki toksyczne dla obu substancji nie zostały precyzyjnie określone, jednak opisano ciężkie zatrucia, w tym zgony, po doustnym spożyciu preparatów zawierających lidokainę.
asystolia, benzoksoniowy chlorek, bezdech, biodostępność lidokainy, bradykardia, czwartorzędowa sól amoniowa, drgawki, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, lek miejscowo znieczulający, lidokainy chlorowodorek, niedociśnienie, nudności, oddział toksykologii, ośrodek leczenia zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podrażnienie błony śluzowej, śpiączka, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Inovox Express smak miętowy 2 mg + 0,6 mg + 1,2 mg

Inovox Express smak miętowy zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny w dawce 2 mg na pastylkę, amylometakrezol oraz alkohol 2,4-dichlorobenzylowy, które mogą wchodzić w interakcje farmakologiczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje lidokainy z beta-adrenolitykami, cymetydyną, lekami przeciwarytmicznymi klasy III (m.in. meksyletyna, prokainamid) oraz inhibitorami izoenzymów CYP1A2 (np. fluwoksamina) i CYP3A4 (np. erytromycyna, itrakonazol). Interakcje te mogą prowadzić do spowolnienia metabolizmu lidokainy w wątrobie, zwiększenia jej stężenia w osoczu i ryzyka działań toksycznych. Ponadto, jednoczesne stosowanie innych środków antyseptycznych z Inovox Express jest niewskazane ze względu na możliwość działania przeciwstawnego lub dezaktywacji substancji czynnych.
4-dichlorobenzylowy, alkohol 2, amidowy środek miejscowo znieczulający, amylometakrezol, beta-bloker, biodostępność lidokainy, cymetydyna, działanie przeciwstawne, erytromycyna, fluwoksamina, inhibitor CYP3A4 cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokainy chlorowodorek, meksyletyna, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy lidokainy, nadwrażliwość krzyżowa, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, przepuszczalność błon śluzowych, środek antyseptyczny, stężenie lidokainy w osoczu