Właściwości farmakokinetyczne produktu Lidoposterin

Lidoposterin 50 mg/g w postaci maści do stosowania doodbytniczego wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność i profil bezpieczeństwa. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych leku z podziałem na poszczególne etapy.¹

Wchłanianie

Biodostępność lidokainy po podaniu doodbytniczym osiąga poziom około 50-70%. Jest to stosunkowo wysoka wartość, co ma znaczenie przy ocenie potencjalnego ryzyka działań ogólnoustrojowych.²

W badaniach farmakokinetycznych po podaniu wielokrotnym produktu leczniczego Lidoposterin (trzy razy na dobę przez trzy dni) w dawce 2,5 g (odpowiadającej 125 mg lidokainy) wykazano następujące parametry:

• Średnia geometryczna AUC wynosiła 503,8 ng/ml·h (τ = 6 h) – parametr określający całkowitą ekspozycję na lek
• Średnia geometryczna Cmax (maksymalnego stężenia w osoczu) wynosiła 145,9 ng/ml
• Czas osiągnięcia Cmax (Tmax) wynosił 1,83 godziny

³

Istotną informacją z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania produktu jest fakt, że ogólnoustrojowe działanie lidokainy obserwuje się dopiero przy stężeniu w osoczu na poziomie 1500 ng/ml, natomiast pierwsze efekty toksyczne pojawiają się przy stężeniach przekraczających 3000 ng/ml. Stężenia lidokainy osiągane po podaniu doodbytnicznym produktu Lidoposterin pozostają znacznie poniżej tych wartości progowych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu w zalecanych dawkach.⁴

Dystrybucja

Lidokaina po wchłonięciu do krwiobiegu wiąże się w około 70% z białkami osocza. Głównym białkiem wiążącym jest alfa-1-kwaśna glikoproteina (AAG). Ta stosunkowo wysoka wartość wiązania z białkami wpływa na objętość dystrybucji i biodostępność wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji leku.⁵

Lek charakteryzuje się zdolnością przenikania przez fizjologiczne bariery organizmu, w tym przez łożysko i barierę krew-mózg, co ma znaczenie przy stosowaniu u kobiet w ciąży oraz przy ocenie potencjalnych działań ośrodkowych.⁶

Metabolizm

Lidokaina podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie. Proces metaboliczny obejmuje dwa główne szlaki enzymatyczne:⁷

Głównym etapem metabolizmu jest dealkilacja do monoetyloglicyneksylidydu (MEGX), w której uczestniczą dwa izoenzymy cytochromu P450:

• CYP1A2 – jeden z głównych enzymów biorących udział w metabolizmie lidokainy
• CYP3A4 – drugi z kluczowych izoenzymów odpowiedzialnych za metabolizm lidokainy

⁸

Powstały metabolit MEGX podlega dalszym przemianom do:⁹

1. 2,6-dimetyloaniliny – jeden z końcowych metabolitów lidokainy
2. glicyneksylidydu (GX) – drugi z głównych metabolitów końcowych

Z punktu widzenia działania farmakologicznego istotne jest, że MEGX wykazuje aktywność drgawkową porównywalną z lidokainą, natomiast GX nie posiada takiej aktywności. Badania farmakokinetyczne wykazały, że MEGX występuje w osoczu w stężeniach zbliżonych do stężeń leku macierzystego, co może mieć znaczenie dla całkowitego efektu farmakologicznego.¹⁰

Eliminacja

Lidokaina jest wydalana z organizmu głównie w postaci metabolitów z moczem. Jedynie około 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku.¹¹

Po podaniu wielokrotnym produktu Lidoposterin w dawce 2,5 g (trzy razy na dobę przez trzy dni) okres półtrwania w osoczu wynosił 3,38 godziny, co determinuje częstość podawania leku.¹²

Szczególne grupy pacjentów

U pacjentów z określonymi schorzeniami obserwowano zmniejszony klirens lidokainy, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji ogólnoustrojowej na lek. Dotyczy to przede wszystkim pacjentów z:¹³

• Niewydolnością serca – upośledzona perfuzja wątroby może prowadzić do zmniejszenia metabolizmu leku
• Chorobą wątroby wywołaną alkoholem – zmniejszona aktywność enzymów metabolizujących lidokainę
• Przewlekłym zapaleniem wątroby – upośledzona funkcja hepatocytów wpływa na metabolizm leku
• Wirusowym zapaleniem wątroby – podobnie jak w innych schorzeniach wątroby, dochodzi do zmniejszenia klirensu lidokainy

W powyższych przypadkach należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu produktu Lidoposterin, gdyż zmniejszony klirens może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia działań ogólnoustrojowych, nawet przy standardowych dawkach terapeutycznych.¹⁴