nieczerniakowy nowotwór skóry
Nieczerniakowe nowotwory skóry (NMSC) to najczęściej występujące nowotwory złośliwe u ludzi. W przeciwieństwie do czerniaka, charakteryzują się znacznie niższą złośliwością i rzadziej dają przerzuty odległe. Główne typy NMSC to rak podstawnokomórkowy (BCC) i rak kolczystokomórkowy (SCC), stanowiące odpowiednio około 75% i 20% wszystkich przypadków.
Najważniejszym czynnikiem etiologicznym w rozwoju nieczerniakowych nowotworów skóry jest ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe (UV), szczególnie u osób o jasnej karnacji. Inne czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 50 lat, immunosupresję, przewlekłe stany zapalne skóry, ekspozycję na substancje kancerogenne oraz predyspozycje genetyczne.
Diagnostyka NMSC opiera się na badaniu klinicznym, dermatoskopii oraz badaniu histopatologicznym. Leczenie zależy od typu nowotworu, jego lokalizacji, wielkości oraz stanu ogólnego pacjenta. Metody terapeutyczne obejmują chirurgiczne wycięcie zmiany, kriochirurgię, elektrokoagulację, terapię fotodynamiczną, radioterapię oraz leczenie miejscowe preparatami immunomodulującymi.
Rokowanie w nieczerniakowych nowotworach skóry jest zazwyczaj dobre, zwłaszcza przy wczesnym wykryciu i leczeniu. Regularne badania skóry i ochrona przed promieniowaniem UV stanowią kluczowe elementy profilaktyki. U pacjentów po przebytym NMSC zaleca się okresowe kontrole dermatologiczne ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia kolejnych nowotworów skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Epidemiologia
Płaskonabłonkowy rak skóry (SCC) stanowi około 20-30% wszystkich nowotworów skóry niebędących czerniakiem, z roczną częstością występowania w USA sięgającą około 262 przypadków na 100 000 osobolat. Występuje częściej u mężczyzn (2-3 razy) oraz u osób starszych, ze średnim wiekiem zachorowania około 70 lat, a u osób powyżej 75 roku życia ryzyko jest 5-10-krotnie wyższe. Ekspozycja na promieniowanie UV jest kluczowym czynnikiem etiologicznym, co potwierdza zależność geograficzna – najwyższe wskaźniki notuje się w Australii (467/100 000 osobolat), a najniższe w krajach skandynawskich (<10/100 000 osobolat). Osoby o jasnej karnacji, zwłaszcza z rudymi lub blond włosami i niebieskimi lub zielonymi oczami, mają nawet 5-krotnie wyższe ryzyko rozwoju SCC. Szczególnie wysokie ryzyko obserwuje się u biorców przeszczepów narządów (ryzyko wzrasta nawet do 198-krotnego) oraz pacjentów z dystroficznym przybłonkowym oddzielaniem się naskórka (RDEB), u których przebieg choroby jest agresywny, a 5-letnia przeżywalność po diagnozie pierwszego SCC wynosi zaledwie 33,3% w ciężkiej uogólnionej postaci RDEB.
biorca przeszczepu, filtr przeciwsłoneczny, fototyp skóry, gruczoł ekrynowy, immunosupresja, keratynocyty naskórka, nieczerniakowy nowotwór skóry, nikotynamid, płaskonabłonkowy rak skóry, proces bliznowacenia, promieniowanie UV, przerzut do węzłów chłonnych, przerzutowy SCC, rak podstawnokomórkowy, witamina B3, zajęcie okołonerwowe, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem oraz zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią, hiponatremią i hipomagnezemią. Maksymalna dawka 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu wiąże się z ryzykiem niedociśnienia (1,7% pacjentów) oraz koniecznością regularnego monitorowania stężenia elektrolitów, kreatyniny i kwasu moczowego, szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 ml/min/1,73 m²) oraz wątroby. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek, anurią, dializowanych oraz u kobiet w ciąży. Walsartan może wywołać obrzęk naczynioruchowy, a hydrochlorotiazyd – hiperkalcemię, hipokaliemię, hiponatremię, nadwrażliwość na światło, a także zwiększa ryzyko rozwoju nieczerniakowego nowotworu skóry (NMSC) z powodu działania fotouczulającego.
azotemia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dna moczanowa, elektrolity w surowicy, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamykającego się kąta, lek moczopędny tiazydowy, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedobór płynów, niedobór sodu, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, toczeń rumieniowaty, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Epidemiologia
Termin „alergia słoneczna” obejmuje głównie polymorphous light eruption (PMLE) oraz pokrzywkę słoneczną (solar urticaria), które różnią się patofizjologią i manifestacją kliniczną, ale łączy je nadwrażliwość na promieniowanie UV lub widzialne. PMLE jest najczęstszą idiopatyczną fotodermatozą, występującą u 10-20% populacji w USA i Europie Zachodniej, z niższą częstością w Chinach (0,65%) i najwyższą w Irlandii (21,4%). Choroba pojawia się najczęściej w pierwszych trzech dekadach życia, z przewagą kobiet (2-3:1) i częstszym występowaniem u osób o jasnej karnacji oraz w klimacie umiarkowanym. Pokrzywka słoneczna jest rzadsza, stanowiąc <0,5% wszystkich pokrzywek i około 7% fotodermatoz, z około 650 udokumentowanymi przypadkami na świecie, średni wiek zachorowania to 35-38 lat, z przewagą kobiet. W diagnostyce pokrzywki słonecznej istotne są testy prowokacyjne w jednostkach fotobiologicznych, a objawy najczęściej ograniczają się do obszarów eksponowanych na światło widzialne lub naturalne.
alergia słoneczna, alergiczny nieżyt nosa, atopia, czerniak, ekspozycja na słońce, fotodermatoza, jasna karnacja, nieczerniakowy nowotwór skóry, pokrzywka słoneczna, promieniowanie UV, przewlekła pokrzywka, przewlekła pokrzywka indukowalna, remisja objawów, swędząca wysypka, światło widzialne, test prowokacyjny, trudność diagnostyczna, wielopostaciowa osutka świetlna, xeroderma pigmentosum, znamię melanocytowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak podstawnokomórkowy (BCC) stanowi ponad 85% nieczerniakowych nowotworów skóry w Europie, z doskonałym rokowaniem i 5-letnim względnym przeżyciem wynoszącym 100% w Kanadzie dla przypadków bez przerzutów. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują podtyp histologiczny (np. naciekający, mikroguzkowaty, twardzinopodobny o gorszym rokowaniu), stopień zróżnicowania, inwazję okołonerwową, stan układu odpornościowego, wielkość (≥2 cm) i głębokość guza, granice guza, lokalizację anatomiczną (głowa i szyja związane z wyższym ryzykiem nawrotu) oraz margines resekcji. Przerzutowy BCC jest niezwykle rzadki (<0,1%), a leczenie chirurgiczne, w tym chirurgia mikrograficzna Mohsa, zapewnia wskaźnik wyleczenia powyżej 95%, z nawrotami w około 5% przypadków, głównie w ciągu pierwszego roku po terapii.
chemoredukcja, chirurgia mikrograficzna Mohsa, czerniak złośliwy, czynnik prognostyczny, inhibitor punktów kontrolnych, inhibitor szlaku Hedgehog, inwazja okołonerwowa, leczenie neoadjuwantowe, margines resekcji, miejscowo zaawansowana choroba, nawrót nowotworu, nieczerniakowy nowotwór skóry, osłabiony układ odpornościowy, podtyp histologiczny, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, stopień zróżnicowania, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, względne przeżycie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Etiologia i przyczyny
Choroba Bowena, będąca rakiem kolczystokomórkowym in situ, charakteryzuje się obecnością atypowych keratynocytów ograniczonych do naskórka bez naciekania błony podstawnej. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującym wpływem przewlekłej ekspozycji na promieniowanie UV, które indukuje mutacje w genie p53, szczególnie u osób o jasnej karnacji. Inne istotne czynniki ryzyka to zakażenie HPV (zwłaszcza typ 16), immunosupresja (np. po przeszczepach, w AIDS), ekspozycja na arsen (po około 10 latach od kontaktu), napromieniowanie jonizujące oraz przewlekłe urazy i stany zapalne skóry. Choroba najczęściej dotyczy osób powyżej 60. roku życia, częściej kobiet i rasy kaukaskiej, manifestując się głównie w miejscach eksponowanych na słońce, ale także w okolicach narządów płciowych i paznokci. Wykrycie HPV DNA w 31% przypadków pozagenitalnej choroby Bowena podkreśla rolę infekcji wirusowej w patogenezie.
aneuploidia, azatiopryna, błona podstawna, brodawczakowatość bowenoidalna, brodawka łojotokowa, choroba Bowena, cyklosporyna, dermatoza zapalna, ekspozycja na arsen, fotochemoterapia PUVA, HPV-16, immunosupresja, karcinogeneza, kortykosteroid systemowy, lek immunosupresyjny, mutacja p53, nieczerniakowy nowotwór skóry, porokeratoza, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy in situ, rogowacenie słoneczne, stan przedrakowy, stres oksydacyjny, toczeń rumieniowaty, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus polyoma komórek Merkla - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polsart Plus
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz u kobiet w ciąży, gdzie jest przeciwwskazany. Telmisartan, eliminowany z żółcią, nie powinien być stosowany u pacjentów z zastojem żółci lub ciężką niewydolnością wątroby, a hydrochlorotiazyd wymaga monitorowania elektrolitów ze względu na ryzyko hipokaliemii, hiponatremii i alkalozy hipochloremicznej. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane, a u osób z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce, u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową, a także na potencjalne interakcje przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, które zwiększają ryzyko hiperkaliemii i niewydolności nerek.
alkaloza hipochloremiczna, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca utajona, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, kardiopatia niedokrwienna, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oliguria, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Płaskonabłonkowy rak skóry (cSCC) jest drugim najczęstszym nowotworem skóry, z ponad 1 milionem przypadków rocznie w USA i ponad 2 milionami na świecie. Rokowanie zależy od stadium zaawansowania: 5-letnie przeżycie wynosi około 90% w wczesnym stadium, ale spada do 33,8% w zaawansowanych przypadkach, a w przerzutującym cSCC (mcSCC) 5-letnie przeżycie wynosi 31,6%, a przy przerzutach do węzłów chłonnych 25-45%. Czynniki prognostyczne obejmują rozmiar guza (>2 cm zwiększa ryzyko przerzutów do 30,3%), głębokość inwazji (2-4 mm wiąże się z nawrotami 5,3% i przerzutami 6,7%), stopień zróżnicowania (źle zróżnicowane guzy mają nawroty do 54%), naciekanie okołonerwowe (występuje w 14% przypadków, z przerzutami do 47%) oraz margines chirurgiczny. Czynniki pacjenta, takie jak wiek powyżej 50 lat, płeć męska, stan cywilny, rasa i immunosupresja, również wpływają na rokowanie.
cemiplimab, dodatni margines chirurgiczny, głębokość inwazji, guz słabo zróżnicowany, guz wysokiego ryzyka, immunoterapia, inhibitor PD-1, margines chirurgiczny, naciekanie okołonerwowe, nawrót miejscowy, nieczerniakowy nowotwór skóry, osłabiony układ odpornościowy, płaskonabłonkowy rak skóry, przerzut do węzła chłonnego, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzut regionalny, przerzut węzłowy, przewlekła białaczka, radioterapia uzupełniająca, stopień zróżnicowania, system TNM, wskaźnik przerzutów, wskaźnik przeżycia całkowitego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Preparat Co-Valsacor, zawierający 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, związane zarówno z każdym ze składników osobno, jak i ich kombinacją. Do najczęściej obserwanych należą hipokaliemia, hiponatremia, hiperurykemia oraz zaburzenia metaboliczne, a także objawy ze strony układu nerwowego (np. zawroty głowy, parestezje), układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie), nerek (zaburzenia czynności) oraz skóry (wysypki, obrzęk naczynioruchowy). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry, zwłaszcza u pacjentów stosujących hydrochlorotiazyd, co potwierdzają dane epidemiologiczne wskazujące na związek dawki leku z występowaniem raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego skóry.
agranulocytoza, azot mocznikowy, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, Co-Valsacor, cukromocz, diuretyk tiazydowy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, monoterapia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc niekardiogenny, ostra niewydolność nerek, parestezja, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, substancja czynna, tabletka powlekana, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy błędnikowe, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak – Epidemiologia
Czerniak złośliwy stanowi około 1,7% wszystkich nowotworów na świecie i jest piątym najczęściej diagnozowanym nowotworem w USA, gdzie częstość jego występowania wzrosła od 7,9/100 000 w 1975 roku do 25,3/100 000 w 2018 roku. W 2025 roku przewiduje się około 104 960 nowych przypadków inwazyjnego czerniaka oraz 107 240 przypadków in situ. Ryzyko zachorowania jest wyraźnie wyższe u osób o jasnej karnacji (około 3% w ciągu życia), a także wzrasta z wiekiem, ze średnim wiekiem diagnozy 65-66 lat. Mężczyźni mają około 1,5-krotnie wyższe ryzyko niż kobiety, zwłaszcza po 65 roku życia. Pomimo wzrostu zachorowalności, wskaźniki umieralności spadły o około 30% w ostatniej dekadzie dzięki nowym terapiom celowanym i immunoterapii. 5-letni wskaźnik przeżycia w USA wynosi obecnie 93,3%, z przeżywalnością >99% w stadium miejscowym i 35% w stadium przerzutowym. Główne czynniki ryzyka to ekspozycja na promieniowanie UV, oparzenia słoneczne, korzystanie z solariów, cechy fenotypowe (jasna skóra, oczy), liczne i atypowe znamiona, historia rodzinna oraz immunosupresja.
badanie obrazowe, biopsja płynna, choroba przerzutowa, czerniak gałki ocznej, czerniak in situ, czerniak inwazyjny, czerniak złośliwy, dermatoskopia, dermatoskopia cyfrowa, fotografia całego ciała, immunosupresja, mikroskopia konfokalna, nieczerniakowy nowotwór skóry, nowotwór skóry, obrzęk limfatyczny, oparzenie słoneczne, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie UV, rezonans magnetyczny, test czynności wątroby, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, współczynnik umieralności - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
HYZAAR to preparat zawierający 50 mg losartanu potasowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych obejmuje zarówno efekty charakterystyczne dla losartanu, jak i hydrochlorotiazydu. W badaniach klinicznych jedynym działaniem niepożądanym występującym częściej niż w grupie placebo u ≥1% pacjentów były zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki zapalenia wątroby, hiperkaliemii oraz wzrostu aktywności AlAT, specyficzne dla kombinacji składników.
agranulocytoza, aktywność AlAT, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jadłowstręt, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, udar naczyniowy mózgu, wybroczyny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie krtani, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie ślinianki, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods
Produkt Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z przełomem nadciśnieniowym, niedoborem sodu, odwodnieniem oraz zaburzeniami elektrolitowymi. Maksymalna dawka 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu wiąże się z ryzykiem niedociśnienia (1,7% pacjentów), zwłaszcza ortostatycznego. Konieczne jest monitorowanie stężenia elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu, ze względu na potencjalne zaburzenia równowagi elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, stosujących inne leki wpływające na elektrolity lub z historią zaburzeń elektrolitowych. Leczenie należy rozpocząć po wyrównaniu hipokaliemii, hiponatremii i hipomagnezemii. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), anurią lub dializowanych stosowanie jest przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki.
azotemia, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, fotodermatoza, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, lek moczopędny oszczędzający potas, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, nefropatia z utratą soli, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przełom nadciśnieniowy, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elestar HCT
Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min przeciwwskazany), wątroby oraz serca. Leczenie tiazydami może powodować hipokaliemię, hiperkaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię oraz zaburzenia wapnia, co wymaga monitorowania elektrolitów i funkcji nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce u pacjentów z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością krwi krążącej. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych oraz u dzieci poniżej 18 lat. Wskazane jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i niewydolności nerek.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciężka niewydolność nerek, dna moczanowa, enteropatia typu celiakii, fotowrażliwość, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, lek moczopędny tiazydowy, nieczerniakowy nowotwór skóry, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oliguria, olmesartan medoksomil, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, zastawka dwudzielna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający 80 mg walsartanu, antagonisty receptora AT1 angiotensyny II, oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego. Badania kliniczne wykazały, że terapia skojarzona znacząco obniża średnie ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe (np. o 14,9/11,3 mmHg w porównaniu do 5,2/2,9 mmHg przy monoterapii HCTZ 12,5 mg) oraz zwiększa odsetek pacjentów z odpowiedzią terapeutyczną (60% vs. 25-27% przy monoterapii HCTZ). Walsartan wykazuje selektywne blokowanie receptora AT1 bez wpływu na ACE, co zmniejsza ryzyko kaszlu. Efekt hipotensyjny pojawia się w ciągu 2 godzin, osiąga maksimum po 4-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny. Walsartan zmniejsza również wydalanie albumin u pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, co potwierdzają badania MARVAL i DROP, wykazujące redukcję albuminurii o 36-44% przy dawkach 160-320 mg/dobę.
albuminuria, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, badanie podwójnie zaślepione, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, dystalny kanalik kręty, efekt przeciwnadciśnieniowy, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, nowotwór złośliwy warg, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, suchy kaszel, układ renina-aldosteron, walsartan - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Etiologia i przyczyny
Nieczerniakowe nowotwory skóry (NMSC), obejmujące głównie raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka kolczystokomórkowego (SCC), powstają w wyniku mutacji DNA komórek skóry, najczęściej indukowanych przez promieniowanie ultrafioletowe (UV), które odpowiada za 90-95% przypadków. BCC charakteryzuje się nieagresywnym wzrostem komórek podobnych do podstawnych naskórka, natomiast SCC cechuje się inwazyjną proliferacją atypowych komórek płaskonabłonkowych z potencjałem przerzutowym. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na UVB, zwłaszcza w dzieciństwie i okresie dojrzewania (BCC) oraz całkowitą ekspozycję na słońce w ciągu życia (SCC), a także czynniki genetyczne (np. xeroderma pigmentosum, zespół Gorlina), immunosupresję, ekspozycję zawodową na UV (zwiększającą ryzyko o 60%) oraz kontakt z substancjami chemicznymi (arsen, węglowodory, polichlorowane bifenyle). Mutacje w szlaku Hedgehog są kluczowe dla patogenezy BCC, natomiast mutacje genu p53 dominują w SCC. Wysoka immunogenność nowotworów skóry wiąże się z obecnością antygenów nowotworowych i mutacji genetycznych.
albinizm, badania przesiewowe, choroba Bowena, cykl komórkowy, czynnik wzrostu naskórka, dimery dipirymidynowe, heparanaza, nieczerniakowy nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UVA i UVB, psoralen, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, siarczan heparyny, szlak sygnałowy Hedgehog, terapia PUVA, warstwa ozonowa, wskaźnik wyleczenia, xeroderma pigmentosum, zakażenie HPV, zespół Gorlina - Leksykon chorób i schorzeń
Płaskonabłonkowy rak skóry – Zapobieganie i profilaktyka
Rak płaskonabłonkowy skóry (SCC) stanowi około 20% wszystkich nowotworów skóry i jest drugim najczęściej występującym rakiem skóry po raku podstawnokomórkowym. Głównym czynnikiem ryzyka jest skumulowana ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe (UV), szczególnie u osób o jasnym fototypie skóry. Profilaktyka pierwotna opiera się na ograniczeniu ekspozycji na UV poprzez unikanie słońca w godzinach 10:00-16:00, stosowanie kremów z filtrem o SPF ≥30 z szerokim spektrum ochrony UVA i UVB, noszenie odzieży ochronnej z UPF 50+ oraz całkowite unikanie solariów, które zwiększają ryzyko SCC 2,5-krotnie. Profilaktyka wtórna obejmuje regularne samobadanie skóry co miesiąc oraz badania dermatologiczne co 6-12 miesięcy, zwłaszcza u pacjentów z wysokim ryzykiem, takich jak biorcy przeszczepów (ryzyko SCC wzrasta 65-krotnie) czy osoby z historią raka skóry. Leczenie zmian przedrakowych, takich jak rogowacenie słoneczne, obejmuje krioterapię, terapię fotodynamiczną oraz miejscowe stosowanie 5-fluorouracylu (5-FU), który redukuje ryzyko konieczności zabiegu chirurgicznego o 75% w ciągu roku.
biorca przeszczepu, cecha fenotypowa, chemioprofilaktyka, ekspozycja na słońce, fluorouracyl miejscowy, fototyp skóry, immunosupresja, kalcypotriol, krioterapia, laser frakcyjny, lek immunosupresyjny, nieczerniakowy nowotwór skóry, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nikotynamid, predyspozycja genetyczna, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, rak płaskonabłonkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, samobadanie skóry, terapia fotodynamiczna, współczynnik ochrony przeciwsłonecznej, współczynnik UPF, zmiana przedrakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Czerniak skóry – Epidemiologia
Czerniak skóry stanowi około 1,7% wszystkich nowotworów na świecie i jest piątym najczęściej diagnozowanym nowotworem w USA, gdzie w 2025 roku przewiduje się 104 960 nowych przypadków i 8 430 zgonów. Zachorowalność rośnie szczególnie w krajach rozwiniętych o jasnej karnacji, z najwyższymi wskaźnikami w Australii (do 56/100 000 u mężczyzn) i Nowej Zelandii. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na promieniowanie UV, jasną karnację, immunosupresję, wywiad rodzinny oraz liczne znamiona. W USA 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi 94%, ale w stadium IV spada do około 30%. Wzrost zachorowalności jest częściowo związany z lepszą diagnostyką i zgłaszalnością, a śmiertelność w wielu krajach rozwiniętych stabilizuje się lub spada, m.in. dzięki nowym terapiom molekularnym i immunoterapii.
badanie asocjacyjne całego genomu, badanie przesiewowe, choroba wrodzona, cyfrowa dermoskopia, czerniak skóry, diagnostyka medyczna, ekspozycja na słońce, ekspozycja na światło słoneczne, fotografia całego ciała, immunosupresja, jasna karnacja, keratynocyt, krem przeciwsłoneczny, nieczerniakowy nowotwór skóry, nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, otyłość, promieniowanie ultrafioletowe, przerzut do węzłów chłonnych, rak płaskonabłonkowy, rak z komórek Merkla, sekwencjonowanie całego genomu, ultrasonografia, zmiana skórna, znamię skórne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma
Produkt Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia (w tym ortostatycznego) u 1,7% pacjentów przy maksymalnej dawce 10 mg/320 mg/25 mg, zwłaszcza u osób z niedoborem sodu i odwodnieniem. Konieczne jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych przed rozpoczęciem terapii oraz regularne monitorowanie stężenia potasu, sodu, magnezu i kreatyniny, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 ml/min/1,73 m²) oraz stosujących inne leki wpływające na gospodarkę elektrolitową. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek, anurią, dializowanych oraz u osób z hiperkalcemią, objawową hiperurykemią i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Należy unikać jednoczesnego stosowania z suplementami potasu i lekami oszczędzającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii.
azotemia, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dna moczanowa, elektrolity, fotowrażliwość, hiperaldosteronizm, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, miopia, nadczynność przytarczyc, nefropatia z utratą soli, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, toczeń rumieniowaty, tolerancja glukozy, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Zapobieganie i profilaktyka
Nieczerniakowe nowotwory skóry (NMSC), głównie rak podstawnokomórkowy (BCC) i kolczystokomórkowy (SCC), stanowią najczęstsze nowotwory u ludzi, z ponad 3 milionami przypadków rocznie w USA i kosztami leczenia około 8,1 mld USD. Profilaktyka pierwotna opiera się na ograniczeniu ekspozycji na promieniowanie UV, stosowaniu filtrów przeciwsłonecznych o SPF ≥30, noszeniu odzieży ochronnej oraz unikaniu solariów. Regularne stosowanie filtrów SPF ≥15 może zmniejszyć ryzyko SCC o 40%. Pacjenci z grup wysokiego ryzyka (jasna karnacja, historia oparzeń, immunosupresja, rogowacenie słoneczne) wymagają częstszych badań dermatologicznych (co 6-12 miesięcy) i rozważenia chemioprofilaktyki, w tym nikotynamidu (500 mg 2x/d przez 12 miesięcy, redukcja NMSC o 23%), retinoidów (izotretynoina, acytretyna) oraz miejscowego 5-fluorouracylu (stosowanie do 4 tygodni).
celekoksyb, difluorometyloornityna, epigallokatechina galusanu, filtr przeciwsłoneczny, fluorouracyl, immunomodulacja, kalcypotriol, kanceryzacja polowa, laser nieablacyjny, metformina, nieczerniakowy nowotwór skóry, nikotynamid, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, retinoidy, rogowacenie słoneczne, tretynoina, triamcynolon, xeroderma pigmentosum, zespół Gorlina - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje istotną skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem, zwłaszcza u tych, którzy nie reagują wystarczająco na monoterapię. Badania kliniczne potwierdziły, że terapia skojarzona walsartanem i hydrochlorotiazydem powoduje większe obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego (np. 12,4/7,5 mmHg vs. 5,6/2,1 mmHg dla hydrochlorotiazydu 25 mg) oraz wyższy odsetek pacjentów osiągających cele terapeutyczne (50% vs. 25%). Walsartan, jako selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, nie wywołuje kaszlu charakterystycznego dla inhibitorów ACE, a jego działanie nefroprotekcyjne zostało potwierdzone u pacjentów z cukrzycą typu 2, gdzie redukcja wydalania albumin z moczem (UAE) wynosiła do 42% po 24 tygodniach terapii dawką 80-160 mg/dobę.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, antagonista angiotensyny II, badanie randomizowane, bradykinina, choroby sercowo-naczyniowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, funkcja nerek, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kanalik kręty dystalny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie, ostre uszkodzenie nerek, potas w surowicy, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, receptor angiotensyny II, równowaga elektrolitowa, suchy kaszel, wydalanie elektrolitów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bendamustine Accord
Bendamustine Accord (25 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mielosupresji, ciężkich zakażeń oportunistycznych oraz poważnych reakcji skórnych. Zaleca się cotygodniową kontrolę morfologii krwi, z utrzymaniem leukocytów powyżej 4000/mikrolitr i płytek krwi powyżej 100 000/mikrolitr przed kolejnym cyklem terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na limfopenię (<600/mikrolitr) i obniżenie liczby limfocytów T CD4+ (<200/mikrolitr), które predysponują do zakażeń Pneumocystis jirovecii, VZV, CMV oraz ryzyka PML, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu rytuksymabu lub obinutuzumabu. W przypadku CD4+ <200/mikrolitr wskazana jest profilaktyka PJP oraz ścisła obserwacja objawów infekcji. U nosicieli HBV konieczne jest badanie przesiewowe przed terapią i monitorowanie w trakcie leczenia, aby zapobiec reaktywacji zakażenia. Ponadto, u pacjentów z chorobami serca należy kontrolować stężenie potasu (>3,5 mEq/l) i wykonywać badania EKG, ze względu na ryzyko zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca.
chlorowodorek bendamustyny, hemoglobina, leukocyty, limfocyty T CD4+, neutrofile, nieczerniakowy nowotwór skóry, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, płytki krwi, Pneumocystis jiroveci, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, reaktywacja zakażenia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Valtricom to preparat złożony zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych obejmujących 2271 pacjentów, w tym 582 leczonych kombinacją trzech substancji, profil bezpieczeństwa leku był zgodny z działaniami niepożądanymi poszczególnych składników. Maksymalna stosowana dawka wynosiła 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do przerwania terapii były zawroty głowy i niedociśnienie (0,7% pacjentów). Obserwowane zmiany parametrów laboratoryjnych były łagodne i zgodne z mechanizmem działania leku, a obecność walsartanu łagodziła hipokaliemię indukowaną przez hydrochlorotiazyd. Istotnym ryzykiem jest zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC) przy długotrwałym stosowaniu hydrochlorotiazydu, co wymaga uwagi podczas terapii.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, blokada kanału wapniowego, diureza, fotowrażliwość, glikozyd naparstnicy, hiperurykemia, hipokaliemia, lek przeciwarytmiczny, lek wazokonstrykcyjny, leukopenia, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedobór elektrolitów, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, rak skóry, skurcz mięśniowy, trombocytopenia, zaburzenie naczyniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Epidemiologia
Choroba Bowena (BD), definiowana jako rak kolczystokomórkowy in situ, charakteryzuje się zróżnicowaną epidemiologią zależną od regionu geograficznego, rasy i ekspozycji na promieniowanie UV. Roczna zapadalność waha się od 14,9 do 142 przypadków na 100 000 osób, z najwyższą częstością w populacji kaukaskiej o fototypie skóry I-II, szczególnie u osób powyżej 60. roku życia. Lokalizacja zmian najczęściej obejmuje obszary eksponowane na słońce, takie jak głowa i szyja (44%), kończyny dolne (29,8%) oraz kończyny górne (19,8%). Czynniki ryzyka obejmują przewlekłą ekspozycję na UV, immunosupresję (zwłaszcza u biorców przeszczepów narządów, gdzie SIR wynosi 64,6), zakażenie HPV (typy 16, 31, 33, 56, 71), ekspozycję na arsen oraz przewlekłe podrażnienia skóry. Choroba Bowena ma potencjał transformacji do inwazyjnego raka kolczystokomórkowego (SCC) w około 3-5% przypadków pozagenitalnych i do 10% w lokalizacji genitalnej, co podkreśla konieczność regularnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z obniżoną odpornością.
biopsja skóry, choroba Bowena, czerniak, dermoskopia, fototyp skóry Fitzpatricka, immunosupresja, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, mięsak Kaposiego, nieczerniakowy nowotwór skóry, promieniowanie ultrafioletowe, proteomika, przeszczep nerki, radioterapia, rak kolczystokomórkowy in situ, rak kolczystokomórkowy skóry, transformacja złośliwa, wirus brodawczaka ludzkiego, zaburzenia odporności, zatrucie arsenem, zmiana przedrakowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Co-Valsacor to preparat złożony zawierający 320 mg walsartanu, antagonisty receptora AT1 angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, diuretyku tiazydowego. Połączenie to wykazuje synergistyczne działanie hipotensyjne, potwierdzone w badaniach klinicznych, gdzie terapia skojarzona obniżała średnie ciśnienie tętnicze skurczowe/rozkurczowe o 15,4/10,4 mmHg (320 mg/25 mg) i 13,6/9,7 mmHg (320 mg/12,5 mg), przewyższając monoterapię walsartanem 320 mg (6,1/5,8 mmHg). Walsartan charakteryzuje się wysoką selektywnością wobec receptora AT1, nie wywołując kaszlu typowego dla inhibitorów ACE, a jego działanie hipotensyjne utrzymuje się przez 24 godziny. Hydrochlorotiazyd działa na nerkowy kanalik dystalny, zwiększając wydalanie sodu i chlorków, co prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i wtórnego wzrostu aktywności reninowej oraz wydalania potasu, jednak efekt hipokaliemii jest łagodzony przez walsartan. Terapia skojarzona wykazuje także korzystny wpływ na redukcję mikroalbuminurii u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2, zmniejszając wydalanie albumin z moczem nawet o 42% po 24 tygodniach stosowania.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, antagonista receptora angiotensyny II, choroby sercowo-naczyniowe, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowo-rozkurczowe, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik dystalny, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór skóry, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, suchy kaszel, terapia skojarzona, wchłanianie elektrolitów - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza aktyniczna (solar keratoza) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rogowacenie słoneczne (actinic keratosis, AK) to dysplastyczna proliferacja keratynocytów z potencjałem transformacji złośliwej, głównie w raka kolczystokomórkowego (SCC). Ryzyko złośliwej transformacji pojedynczej zmiany wynosi od 0,1% do 16% rocznie, a w perspektywie 10-letniej około 10% u pacjentów immunokompetentnych i 20% u immunosupresyjnych. U pacjentów z wieloma zmianami ryzyko jest znacznie wyższe. Średni czas do transformacji wynosi około 24,6 miesiąca (95% CI: 21,0-28,16 miesięcy). Obecność rozszerzenia przymieszkowego zwiększa ryzyko wcześniejszego raka inwazyjnego (1,8-krotnie) oraz czerniaka (11-krotnie). Około 63,1% zmian pozostaje stabilnych, 20-23% ulega samoistnej regresji, a wskaźniki regresji pojedynczych zmian po roku wahają się między 15% a 63%. Jednak nawroty dotyczą około 57% przypadków, a ryzyko pojawienia się nowych ognisk w ciągu roku wynosi około 60%.
czerniak inwazyjny, gen supresorowy, hiperkeratoza, kancerogeneza, nadzór onkologiczny, nieczerniakowy nowotwór skóry, nowotwór skóry, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, pacjent immunokompetentny, populacja kaukaska, proliferacja keratynocytów, promieniowanie UV, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, randomizowane badanie kontrolowane, rogowacenie polowe, rogowacenie słoneczne, samoistna regresja, śródnaskórkowy rak kolczystokomórkowy, transformacja złośliwa, zmiana prekursorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Lek Valtap HCT zawiera walsartan (160 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg) i może powodować działania niepożądane wynikające z obu składników. Do najczęstszych należą zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często) związane z hydrochlorotiazydem, oraz hiperkaliemia związana z walsartanem. Inne działania niepożądane obejmują odwodnienie, zawroty głowy, niedociśnienie, kaszel, bóle mięśni i stawów, zaburzenia czynności nerek, a także zmiany w badaniach biochemicznych (np. zwiększenie stężenia kwasu moczowego, bilirubiny, kreatyniny, azotu mocznikowego, neutropenia). Hydrochlorotiazyd może wywoływać reakcje skórne (pokrzywka, wysypka, rzadko ciężkie reakcje jak martwicze zapalenie naczyń), a także zwiększa ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry (rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy) w związku z kumulacyjną dawką leku. Obie substancje mogą prowadzić do zaburzeń funkcji nerek i wątroby, w tym ostrej niewydolności nerek oraz cholestazy wewnątrzwątrobowej lub żółtaczki.
agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra z zamkniętym kątem, kwas moczowy, lek tiazydowy, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, terapia skojarzona, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, walsartan, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy błędnikowe, zespół ostrej niewydolności oddechowej