leczenie WZW B

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZW B) wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta i zależy od fazy choroby, poziomu wiremii, stopnia uszkodzenia wątroby oraz statusu immunologicznego pacjenta. Głównym celem terapii jest supresja replikacji wirusa, co prowadzi do zmniejszenia ryzyka progresji włóknienia wątroby, rozwoju marskości i raka wątrobowokomórkowego.

Obecnie w leczeniu WZW B stosuje się dwie główne grupy leków: analogi nukleozydowe/nukleotydowe (AN) oraz leki immunomodulujące (pegylowany interferon alfa). Analogi nukleozydowe/nukleotydowe, takie jak entekawir, tenofowir dizoproksyl i tenofowir alafenamid, charakteryzują się wysoką skutecznością w supresji replikacji wirusa i niskim ryzykiem rozwoju oporności. Leczenie AN jest długotrwałe, często dożywotnie, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby.

Pegylowany interferon alfa-2a stosowany jest przez określony czas (zazwyczaj 48 tygodni) i może prowadzić do trwałej odpowiedzi wirusologicznej u części pacjentów. Jest on szczególnie skuteczny u osób z genotypem A wirusa, wysokim poziomem ALT oraz niskim poziomem HBV DNA. Głównym ograniczeniem terapii interferonem są liczne działania niepożądane oraz przeciwwskazania do jego stosowania u pacjentów z zaawansowaną chorobą wątroby.

Kluczowe znaczenie w leczeniu WZW B ma regularne monitorowanie pacjentów pod kątem odpowiedzi na leczenie, rozwoju oporności na leki, wystąpienia działań niepożądanych oraz progresji choroby wątroby. U pacjentów z marskością wątroby niezbędne jest również systematyczne badanie przesiewowe w kierunku raka wątrobowokomórkowego.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl