dystocia barkowa
Dystocia barkowa to poważne powikłanie porodowe, polegające na trudności w urodzeniu barków płodu po urodzeniu główki. Dochodzi do zaklinowania przedniego barku płodu za spojeniem łonowym matki, co uniemożliwia dalsze postępowanie porodu drogami naturalnymi. Jest to stan nagły wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
Główne czynniki ryzyka dystocji barkowej obejmują makrosomię płodu (masa >4000 g), cukrzycę matki, otyłość ciężarnej, przebyte dystocje barkowe w poprzednich ciążach oraz przedłużający się drugi okres porodu. Częstość występowania szacuje się na 0,2-3% wszystkich porodów, a ryzyko wzrasta wraz z masą urodzeniową noworodka.
Postępowanie w przypadku dystocji barkowej wymaga szybkiego wdrożenia sekwencji manewrów, m.in. manewru McRobertsa (przygięcie ud do brzucha matki), ucisku nadłonowego (manewr Rubina), manewru Woodsa, manewru odwróconego Woodsa oraz uwolnienia tylnego barku. W skrajnych przypadkach konieczne może być wykonanie manewrów ratunkowych jak celowe złamanie obojczyka płodu (kleidotomia).
Powikłania dystocji barkowej mogą dotyczyć zarówno noworodka (uszkodzenie splotu ramiennego, złamania obojczyka lub kości ramiennej, niedotlenienie), jak i matki (krwotok poporodowy, uszkodzenia kanału rodnego). Właściwe rozpoznanie czynników ryzyka i przygotowanie zespołu położniczego do potencjalnej dystocji jest kluczowe dla zminimalizowania następstw tego powikłania.