ból przeciążeniowy

Ból przeciążeniowy to dolegliwość wynikająca z nadmiernego, powtarzalnego obciążenia określonych struktur układu mięśniowo-szkieletowego, przekraczającego ich fizjologiczne możliwości adaptacyjne. Występuje często u osób aktywnych fizycznie, szczególnie sportowców, ale także u osób wykonujących powtarzalne czynności w pracy zawodowej.

Mechanizm powstawania bólu przeciążeniowego związany jest z mikrourazami tkanek, które przy braku odpowiedniej regeneracji kumulują się, prowadząc do stanu zapalnego i bólu. Najczęściej dotyczy ścięgien, przyczepów mięśniowych, więzadeł, torebek stawowych oraz okostnej. Charakterystyczne jest stopniowe nasilanie się dolegliwości bólowych w miarę kontynuowania aktywności wywołującej przeciążenie.

Diagnostyka bólu przeciążeniowego opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych (USG, MRI), które pomagają ocenić stopień uszkodzenia tkanek. Leczenie obejmuje przede wszystkim modyfikację aktywności fizycznej, odpoczynek, fizykoterapię, farmakoterapię przeciwbólową i przeciwzapalną oraz rehabilitację ukierunkowaną na przywrócenie prawidłowej funkcji i wzmocnienie przeciążonych struktur.

Profilaktyka bólu przeciążeniowego polega na stopniowym zwiększaniu intensywności wysiłku, stosowaniu odpowiednich technik wykonywania ćwiczeń, zapewnieniu właściwej regeneracji oraz stosowaniu sprzętu ochronnego i ergonomicznych stanowisk pracy. Szczególnie istotna jest również diagnostyka i korekcja zaburzeń biomechanicznych, które mogą predysponować do rozwoju dolegliwości przeciążeniowych.