hantawirus
Hantawirusy to rodzina wirusów RNA przenoszonych przez gryzonie, które mogą powodować ciężkie choroby u ludzi. Wyróżnia się dwa główne zespoły chorobowe: gorączkę krwotoczną z zespołem nerkowym (HFRS) występującą głównie w Europie i Azji oraz hantawirusowy zespół płucny (HPS) spotykany w Amerykach.
Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez wdychanie cząstek wirusa znajdujących się w odchodach, moczu lub ślinie zakażonych gryzoni. Rzadziej przez bezpośredni kontakt z zakażonym zwierzęciem lub jego wydzielinami. Transmisja z człowieka na człowieka jest wyjątkowo rzadka i ograniczona do pojedynczych przypadków wirusa Andes w Ameryce Południowej.
Objawy HFRS obejmują gorączkę, bóle głowy, bóle brzucha, zaburzenia widzenia, wybroczyny oraz niewydolność nerek. HPS natomiast charakteryzuje się początkowo objawami grypopodobnymi, po których następuje szybko postępująca niewydolność oddechowa spowodowana wypełnieniem pęcherzyków płucnych płynem. Śmiertelność w przypadku HPS może sięgać 40%.
Diagnostyka opiera się na testach serologicznych wykrywających przeciwciała IgM oraz IgG, a także badaniach molekularnych (RT-PCR). Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące, choć rybawiryna może być stosowana w niektórych przypadkach HFRS. Nie istnieje szczepionka dostępna powszechnie, więc profilaktyka polega na unikaniu kontaktu z gryzoniami i ich wydzielinami.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS) to ostra, potencjalnie śmiertelna choroba charakteryzująca się obrzękiem płuc, niedotlenieniem i niedociśnieniem, z 38-40% śmiertelnością. Inkubacja wynosi 1-8 tygodni po ekspozycji na zakażone gryzonie. Początkowe objawy grypopodobne (gorączka, bóle mięśni, nudności) szybko przechodzą w duszność, kaszel i objawy niewydolności sercowo-płucnej. W ciężkich przypadkach rozwija się wstrząs kardiogenny i niewydolność oddechowa, wymagające intensywnej terapii, w tym tlenoterapii, wentylacji mechanicznej oraz ECMO, które przy wczesnym zastosowaniu zwiększa przeżywalność do 80%. Monitorowanie hemodynamiczne obejmuje ciągłe EKG, ocenę indeksu sercowego (<2,2 L/min/m² prognostycznie niekorzystny) oraz kontrolę bilansu płynów i parametrów życiowych. Brak jest swoistego leczenia przeciwwirusowego, a terapia jest głównie wspomagająca, z empiryczną antybiotykoterapią i lekami wazoaktywnymi.
antybiotykoterapia empiryczna, bradykardia zatokowa, depresja mięśnia sercowego, gazometria krwi tętniczej, hantawirus, izolacja oddechowa, lek inotropowy, lek wazoaktywny, leukocytoza, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, opieka pielęgniarska, pozaustrojowe natlenianie krwi, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rybawiryna, tlenek azotu wziewny, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zaburzenia rytmu serca, zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Epidemiologia
Gorączki krwotoczne (VHFs) to grupa ostrych chorób wirusowych wywoływanych przez wirusy z rodzin Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujących się wysoką gorączką, zaburzeniami naczyniowymi i krwawieniami wewnętrznymi oraz zewnętrznymi. Występują głównie w tropikalnych rejonach Afryki, Azji, Ameryki Południowej i Bliskiego Wschodu, gdzie naturalne rezerwuarowe zwierzęta i wektory (nietoperze, gryzonie, kleszcze, komary) sprzyjają transmisji. Przykładowo, wirus Ebola w Demokratycznej Republice Konga wykazuje wskaźnik śmiertelności 80-90%, a gorączka Lassa w Afryce Zachodniej do 50%. Sezonowość zachorowań jest związana z aktywnością wektorów, np. krymsko-kongijska gorączka krwotoczna ma szczyt zachorowań w czerwcu-lipcu na półkuli północnej. Transmisja może zachodzić zarówno ze zwierząt na ludzi, jak i między ludźmi, co wymaga ścisłych środków kontroli zakażeń, zwłaszcza w placówkach medycznych. Diagnostyka opiera się na testach molekularnych RT-PCR, a szybkie laboratoria terenowe poprawiają wykrywalność i nadzór epidemiologiczny.
arenawirus, bioterroryzm, choroba układowa, definicja przypadku, dysfunkcja nerek, filowirus, flawiwirus, gorączka denga, gorączka Ebola, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna wirusowa, gorączka Marburg, hantawirus, komar Aedes, kontrola zakażeń, nadzór epidemiologiczny, nietoperz, ognisko epidemiczne, One Health, płyn ustrojowy, przepuszczalność naczyń, wektor stawonogowy, wirus Ebola, wirus Lassa, zaburzenie naczyniowe, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Epidemiologia
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa (HPS) to rzadka, ale ciężka choroba zakaźna układu oddechowego, wywoływana przez hantawirusy Nowego Świata, z wysoką śmiertelnością sięgającą 30-60%. W USA od 1993 do 2022 roku zgłoszono 834 potwierdzone przypadki HPS, głównie na zachód od rzeki Missisipi, z największą liczbą w Nowym Meksyku (129 przypadków, 52 zgony). Współczynnik zapadalności wynosi około 0,009/100 000 mieszkańców rocznie, a śmiertelność utrzymuje się na poziomie 35-36%. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych, a klinicznie HPS manifestuje się ostrą gorączką (>38,3°C), objawami prodromalnymi oraz obustronnym obrzękiem śródmiąższowym lub ARDS. Leczenie jest wyłącznie wspomagające, z koniecznością intensywnej terapii i wentylacji mechanicznej. Epidemiologia wskazuje na sezonowość wiosenno-letnią, z transmisją głównie przez aerozole zawierające wydzieliny gryzoni, zwłaszcza Peromyscus maniculatus. Czynniki środowiskowe, takie jak opady deszczu i zmiany klimatyczne, wpływają na dynamikę populacji rezerwuarów i ryzyko zakażeń.
badanie serologiczne, choroba podlegająca zgłaszaniu, choroba zakaźna układu oddechowego, czynnik ryzyka, duszność, gorączka, gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, hantawirus, hipoksemia, intensywna terapia, małopłytkowość, mialgia, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, obrzęk śródmiąższowy, ognisko choroby, ostry zespół niewydolności oddechowej, test immunoblot, wentylacja mechaniczna, wskaźnik zapadalności, współczynnik śmiertelności, zespół płucno-sercowy hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Etiologia i przyczyny
Gorączki krwotoczne to ciężkie, ogólnoustrojowe choroby wirusowe wywoływane przez wirusy z rodzin Arenaviridae, Bunyaviridae, Filoviridae i Flaviviridae, charakteryzujące się uszkodzeniem układu naczyniowego, zaburzeniami krzepnięcia i wysoką śmiertelnością (do 90%). Wirusy te to otoczkowe RNA z pojedynczą nicią, utrzymujące się w rezerwuarach zwierzęcych (gryzonie, nietoperze, naczelne) lub przenoszone przez wektory (kleszcze, komary). Przenoszenie następuje przez kontakt z płynami ustrojowymi, ukąszenia wektorów, spożycie skażonej żywności lub drogą kropelkową i seksualną. Epidemiologia jest ściśle związana z geograficznym rozmieszczeniem rezerwuarów i wektorów, a ryzyko zakażenia wzrasta w obszarach endemicznych Afryki, Azji i Ameryki Południowej, szczególnie przy ekspozycji zawodowej i kontaktach z zakażonymi osobami lub zwierzętami.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, Arenaviridae, bioterroryzm, Bunyaviridae, burza cytokinowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, Filoviridae, Flaviviridae, gorączka krwotoczna, gorączka krwotoczna krymsko-kongijska, gorączka Lassa, hantawirus, interferon, interleukina, komórka dendrytyczna, komórka NK, małopłytkowość, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, paramyxoviridae, patogeneza, płyn ustrojowy, reaktywna forma tlenu, rezerwuar zwierzęcy, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skąpomocz, śródbłonek naczyniowy, tropizm komórkowy, układ naczyniowy, układ sercowo-naczyniowy, wektor choroby zakaźnej, wirus dengi, wirus Ebola, wirus RNA, wskaźnik śmiertelności, wstrząs septyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie wirusowe, żółta gorączka