farmakokinetyka tikagreloru

Tikagrelor jest doustnym, odwracalnym, bezpośrednim inhibitorem receptora P2Y12, stosowanym w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1,5 godziny od podania.

Po podaniu doustnym tikagrelor podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem enzymu CYP3A4, tworząc aktywny metabolit AR-C124910XX, który wykazuje podobną aktywność przeciwpłytkową jak związek macierzysty. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a wiązanie z białkami osocza przekracza 99%.

Tikagrelor i jego aktywny metabolit są wydalane głównie z kałem (58%) i w mniejszym stopniu z moczem (26%). Średni okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7-9 godzin, natomiast jego aktywnego metabolitu około 9 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. W przeciwieństwie do tienopirydyn, działanie przeciwpłytkowe tikagreloru ustępuje szybciej, co może być korzystne w przypadku konieczności pilnej interwencji chirurgicznej.

Istotne klinicznie jest uwzględnienie interakcji tikagreloru z silnymi inhibitorami i induktorami CYP3A4, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu. Ponadto, tikagrelor jest inhibitorem P-glikoproteiny, co może zwiększać stężenie niektórych leków będących substratami tego transportera, np. digoksyny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Reddy 60 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (mediana tₘₐₓ ~1,5 godziny) i metabolizmem do aktywnego metabolitu AR-C124910XX (tₘₐₓ ~2,5 godziny). Po jednorazowej dawce 90 mg Cₘₐₓ tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. Biodostępność bezwzględna tikagreloru to 36%, a lek i metabolit wiążą się z białkami osocza w >99%. Objętość dystrybucji tikagreloru wynosi 87,5 l, a okres półtrwania to około 7 godzin (tikagrelor) i 8,5 godziny (metabolit). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przez metabolizm wątrobowy i wydzielanie z żółcią. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku nie wpływa istotnie klinicznie na farmakokinetykę, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Podawanie rozgniecionych tabletek doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy nie zmienia istotnie ekspozycji na lek i metabolit.
AUC, biodostępność bezwzględna, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, metabolit AR-C124910XX, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, receptor P2Y12, stężenie w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticatrom 60 mg

Tikagrelor, aktywny składnik leku Ticatrom dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast dla aktywnego metabolitu AR-C124910XX odpowiednio 28% i 42% wartości tikagreloru. Mediana tmax tikagreloru to około 1,5 godziny, a metabolitu 2,5 godziny. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax tikagreloru. Zarówno tikagrelor, jak i jego metabolit są substratami P-gp i metabolizowane głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z OZW farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych, a u osób starszych (≥75 lat) narażenie wzrasta o około 25%, bez istotnego znaczenia klinicznego.
agregacja płytek krwi, AR-C124910XX, biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka tikagreloru, farmakologia kliniczna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticatrom 90 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją na substancję czynną i jej aktywny metabolit AR-C124910XX proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo, Cmax tikagreloru wynosi około 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast dla metabolitu odpowiednio 28% i 42% wartości tikagreloru. Tmax tikagreloru to około 1,5 godziny, a metabolitu 2,5 godziny. Biodostępność tikagreloru wynosi średnio 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax. Tikagrelor i metabolit są substratami P-gp, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z OZW farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych, a u osób ≥75 lat narażenie na lek wzrasta o około 25%, co nie wymaga zmiany dawkowania.
aktywny metabolit, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, stan stacjonarny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Legrex 60 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, a jego aktywny metabolit AR-C124910XX również wykazuje działanie przeciwpłytkowe poprzez antagonizm receptora ADP P2Y12. Po podaniu doustnym dawki 90 mg tikagreloru na czczo, mediana Tmax wynosi około 1,5 godziny, a dla metabolitu około 2,5 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) 3451 ng*h/ml, przy czym metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. Biodostępność bezwzględna tikagreloru wynosi 36%, a objętość dystrybucji 87,5 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową i żółciową, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1% dawki). Wpływ posiłku wysokotłuszczowego na farmakokinetykę jest klinicznie nieistotny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, enzym CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit AR-C124910XX, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, ostry zespół wieńcowy, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP P2Y12, tikagrelor, zawał serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Legrex 90 mg

Tikagrelor, będący substratem i łagodnym inhibitorem CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem P-gp, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) znacząco zwiększają ekspozycję na tikagrelor (Cmax 2,4-krotnie, AUC 7,3-krotnie), co jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, wymagając ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają stężenia tikagreloru (Cmax o 73%, AUC o 86%), co może zmniejszać skuteczność leku i jest niezalecane. Cyklosporyna, inhibitor P-gp i CYP3A, zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, co wymaga ostrożności. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o 35%, co może obniżać jego skuteczność u pacjentów z ACS. Tikagrelor zwiększa stężenia statyn metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza symwastatyny i lowastatyny (>40 mg/dobę), co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, natomiast wpływ na atorwastatynę jest klinicznie nieistotny. Ponadto, tikagrelor podnosi stężenia digoksyny (Cmax o 75%, AUC o 28%), co wymaga monitorowania. W przypadku rosuwastatyny istnieje ryzyko akumulacji i rabdomiolizy, dlatego zaleca się ostrożność.
agregacja płytek, aktywowany czas krzepnięcia, alkaloid sporyszu, amprenawir, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, aprepitant, atazanawir, atorwastatyna, beta-adrenolityk, citalopram, cyklosporyna, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, etynyloestradiol, farmakokinetyka tikagreloru, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P-gp, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klarytromycyna, lewonorgestrel, lowastatyna, morfina, nefazodon, paroksetyna, rabdomioliza, rosuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, substancja lecznicza, substrat CYP3A4, substrat P-gp, symwastatyna, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ticatrom 90 mg

Tikagrelor, aktywny składnik preparatu Ticatrom, jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp). Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (Cmax wzrasta 2,4-krotnie, AUC 7,3-krotnie) oraz jednoczesne zmniejszenie stężenia jego aktywnego metabolitu (Cmax o 89%, AUC o 56%), co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) zwiększają Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, zmniejszając Cmax metabolitu o 38%, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, znacząco obniżają ekspozycję na tikagrelor (Cmax o 73%, AUC o 86%), co może obniżać skuteczność terapii i jest niezalecane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję na tikagrelor (Cmax 2,3-krotnie, AUC 2,8-krotnie), co wymaga monitorowania. Morfina i inne opioidy zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o około 35%, co może wpływać na skuteczność leczenia u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (ACS).
agregacja płytek, aktywowany czas krzepnięcia, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny, czynny metabolit, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P-gp, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, kinaza fosfokreatynowa, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, ostry zespół wieńcowy, rabdomioliza, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tikagrelor, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Legrex 90 mg

Legrex (tikagrelor) jest stosowany w terapii przeciwpłytkowej w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, co stanowi podstawę leczenia pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) zaleca się dawkę nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg) jednorazowo, a następnie 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego (≥1 rok) z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się 60 mg dwa razy na dobę, z możliwością kontynuacji lub rozpoczęcia terapii do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania poprzedniego inhibitora receptora ADP. W przypadku pominięcia dawki nie należy jej podwajać, a u osób w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki. Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, a w umiarkowanych zaburzeniach należy stosować go ostrożnie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
biodostępność, choroba układu sercowo-naczyniowego, czynnik krzepnięcia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka tikagreloru, hamowanie płytek krwi, inhibitor receptora ADP, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, ryzyko krwawienia, terapia przeciwpłytkowa, trudność połykania tabletek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tigrix 60 mg

Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu doustnym w dawkach 60 mg i 90 mg, mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 1,5 godziny dla tikagreloru i 2,5 godziny dla jego aktywnego metabolitu AR-C124910XX. W stanie stacjonarnym Cmax dla dawki 60 mg wynosi 391 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml, natomiast dla dawki 90 mg odpowiednio 627 ng/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność bezwzględna tikagreloru wynosi około 36%, a lek charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową, z okresem półtrwania około 7 godzin dla tikagreloru i 8,5 godziny dla metabolitu. Spożycie posiłku wysokotłuszczowego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłku.
AR-C124910XX, biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy ADP P2Y12, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wchłanianie tikagreloru, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ticagrelor Farmak 90 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) znacząco zwiększają ekspozycję na tikagrelor (Cmax ↑ 2,4-krotnie, AUC ↑ 7,3-krotnie) i zmniejszają stężenie jego aktywnego metabolitu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, z jednoczesnym zmniejszeniem Cmax metabolitu o 38%, jednak są dopuszczalne do stosowania. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają Cmax tikagreloru o 73% i AUC o 86%, co może zmniejszać skuteczność leku i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna, jako inhibitor P-gp i CYP3A, zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie, wymagając ostrożności. Spożycie soku grejpfrutowego podwaja ekspozycję na tikagrelor, jednak zwykle bez istotnego znaczenia klinicznego.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, czas częściowej tromboplastyny, czas krzepnięcia, czynnik krzepnięcia, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P-gp, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym CYP3A4, kinaza fosfokreatynowa, metabolit tikagreloru, motoryka przewodu pokarmowego, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, rabdomioliza, receptor P2Y12, zaburzenie równowagi