zniekształcenie dystalnej części szkieletu
Zniekształcenie dystalnej części szkieletu to patologiczna zmiana struktury anatomicznej obwodowych elementów kostnych. Dotyczy najczęściej kończyn (dystalnych części kości długich, nadgarstków, stóp) i może mieć charakter wrodzony lub nabyty.
Etiologia tych zniekształceń jest zróżnicowana i obejmuje: wady rozwojowe (np. dysplazje kostne), urazy (nieprawidłowo zrośnięte złamania), choroby metaboliczne (np. krzywica), infekcyjne (np. zapalenie kości i szpiku), neurologiczne oraz zmiany zwyrodnieniowe. Szczególnie podatne na zniekształcenia są kości nadgarstka, śródręcza, stępu i śródstopia.
Diagnostyka zniekształceń dystalnych części szkieletu opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim na radiografii konwencjonalnej, tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym. W przypadkach wrodzonych istotne jest badanie genetyczne, zaś w nabytych – szczegółowy wywiad dotyczący urazów i chorób towarzyszących.
Leczenie zależy od przyczyny, stopnia zaawansowania zmian i ich wpływu na funkcjonowanie pacjenta. Może obejmować postępowanie zachowawcze (fizjoterapia, ortezy), farmakoterapię choroby podstawowej lub interwencje chirurgiczne (osteotomie korekcyjne, stabilizacja wewnętrzna, artrodezy). Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania trwałym deformacjom i upośledzeniu funkcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności peryndoprylu wykazały, że nerki są głównym organem docelowym przy przewlekłym podawaniu doustnym u szczurów i małp, z obserwowanymi odwracalnymi zmianami uszkodzeniowymi. Substancja nie wykazuje potencjału mutagennego ani rakotwórczego w badaniach długoterminowych na szczurach i myszach. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej peryndopryl nie wykazał embriotoksyczności ani teratogenności, choć jako inhibitor ACE może wywoływać działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, w tym wady nerek i zwiększoną śmiertelność okołoporodową. Nie stwierdzono zaburzeń płodności u szczurów obu płci. Amlodypina, badana w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej 10 mg/dobę w przeliczeniu na mg/m² u myszy), nie wykazała potencjału rakotwórczego ani mutagennego.
amlodypina, antagonista wapnia, działanie teratogenne, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał embriotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, umieralność okołoporodowa, wada wrodzona, zaburzenie płodności, zniekształcenie dystalnej części szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Perindopril/Amlodipine Krka wykazały, że peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu doustnym, co wskazuje na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności. Substancja ta nie wykazała potencjału mutagennego ani karcynogennego w badaniach in vitro i in vivo, a także nie wpływała negatywnie na płodność szczurów. Niemniej jednak, jako inhibitor ACE, peryndopryl może wywoływać działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zwiększona śmiertelność płodów, wady nerek oraz podwyższona umieralność okołoporodowa i poporodowa. Amlodypina nie wykazała działania rakotwórczego w badaniach dwuletnich na szczurach i myszach przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, co odpowiada dawkom klinicznym do 10 mg/dobę (przeliczone na mg/m²). Badania mutagenności amlodypiny również nie potwierdziły genotoksyczności.
antagonista wapnia, badanie in vitro, badanie in vivo, bezylan amlodypiny, dawka kliniczna, działanie karcynogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, mutagenność, peryndopryl i amlodypina, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, zniekształcenie dystalnej części szkieletu