metabolizm tikagreloru
Tikagrelor to doustny, odwracalny inhibitor receptora P2Y12, stosowany w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych. Jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przy udziale cytochromu CYP3A4, co prowadzi do powstania aktywnego metabolitu AR-C124910XX, który wykazuje działanie przeciwpłytkowe podobne do związku macierzystego.
Unikalną cechą metabolizmu tikagreloru jest fakt, że zarówno lek macierzysty, jak i jego aktywny metabolit wykazują działanie antyagregacyjne, co różni go od innych tienopirydyn (klopidogrel, prasugrel), które są prolekami. Tikagrelor osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 1,5 godziny od podania, a jego aktywny metabolit po około 2,5 godziny.
Eliminacja tikagreloru i jego metabolitów zachodzi głównie poprzez wydalanie z żółcią i kałem, z minimalnym udziałem nerek. Okres półtrwania leku wynosi około 7-9 godzin dla związku macierzystego i 8-10 godzin dla aktywnego metabolitu, co uzasadnia jego dawkowanie dwa razy na dobę. Warto pamiętać, że jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4 może znacząco wpływać na farmakokinetykę tikagreloru.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tilobrastil 90 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX osiągającym tmax około 2,5 godziny. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC w stosunku do tikagreloru. W stanie stacjonarnym przy dawkach 60 mg i 90 mg mediana Cmax wynosi odpowiednio 391 ng/ml i 627 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a posiłek wysokotłuszczowy powoduje niewielkie zmiany farmakokinetyczne, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Tikagrelor i jego metabolit silnie wiążą się z białkami osocza (>99%) i są metabolizowane głównie przez CYP3A4, z eliminacją głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie z kałem (57,8%) oraz moczem (26,5%). Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu około 8,5 godziny.
aktywny metabolit, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, pole pod krzywą stężenia, próby wątrobowe, receptor ADP P2Y12, stężenie maksymalne, substrat glikoproteiny P, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wchłanianie tikagreloru, wydzielanie z żółcią, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticatrom 90 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją na substancję czynną i jej aktywny metabolit AR-C124910XX proporcjonalną do dawki do 1260 mg. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg na czczo, Cmax tikagreloru wynosi około 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast dla metabolitu odpowiednio 28% i 42% wartości tikagreloru. Tmax tikagreloru to około 1,5 godziny, a metabolitu 2,5 godziny. Biodostępność tikagreloru wynosi średnio 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na Cmax. Tikagrelor i metabolit są substratami P-gp, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. U pacjentów z OZW farmakokinetyka jest podobna do populacji zdrowych, a u osób ≥75 lat narażenie na lek wzrasta o około 25%, co nie wymaga zmiany dawkowania.
aktywny metabolit, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa choroba nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy P2Y12, stan stacjonarny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ecugra 60 mg
Tikagrelor, substancja czynna leku Ecugra dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po jednorazowym podaniu 90 mg tikagreloru na czczo u zdrowych ochotników, Cmax wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast w stanie stacjonarnym po dawce 60 mg mediana Cmax to 391 ng/ml, a AUC 3801 ng*h/ml, a po dawce 90 mg odpowiednio 627 ng/ml i 6255 ng*h/ml. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje niewielkie, klinicznie nieistotne zmiany farmakokinetyczne. Tikagrelor i jego metabolit są silnie wiązane z białkami osocza (>99%) i metabolizowane głównie przez CYP3A4, z eliminacją głównie przez metabolizm wątrobowy oraz wydalaniem z kałem (57,8%) i moczem (26,5%). Okres półtrwania tikagreloru wynosi około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny.
aktywność farmakologiczna, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność tikagreloru, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolit czynny, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi, tikagrelor, wydzielanie z żółcią, zawał serca, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tigrix 60 mg
Lek Tigrix zawierający tikagrelor w dawkach 60 mg i 90 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tikagrelor lub substancje pomocnicze, a także u osób z aktywnym krwotokiem patologicznym, w tym krwawieniami z przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, moczowych czy wewnątrzczaszkowymi. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby stanowią bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko kumulacji leku i zwiększonego ryzyka krwawień. Ponadto, stosowanie Tigrix jest przeciwwskazane w skojarzeniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, takimi jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, które mogą znacząco podwyższać stężenie tikagreloru i nasilać jego działanie przeciwpłytkowe, zwiększając ryzyko powikłań krwotocznych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, cytochrom P450 3A4, dysfagia, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok patologiczny, krwotok z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy, metabolizm tikagreloru, nadwrażliwość na tikagrelor, nefazodon, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rytonawir, tikagrelor, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Legrex 60 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, a jego aktywny metabolit AR-C124910XX również wykazuje działanie przeciwpłytkowe poprzez antagonizm receptora ADP P2Y12. Po podaniu doustnym dawki 90 mg tikagreloru na czczo, mediana Tmax wynosi około 1,5 godziny, a dla metabolitu około 2,5 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a pole pod krzywą (AUC) 3451 ng*h/ml, przy czym metabolit osiąga odpowiednio 28% i 42% tych wartości. Biodostępność bezwzględna tikagreloru wynosi 36%, a objętość dystrybucji 87,5 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję tkankową. Okres półtrwania tikagreloru to około 7 godzin, a metabolitu 8,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą wątrobową i żółciową, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1% dawki). Wpływ posiłku wysokotłuszczowego na farmakokinetykę jest klinicznie nieistotny, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność tikagreloru, ciężkie zaburzenia czynności nerek, enzym CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka tikagreloru, glikoproteina p, hamowanie agregacji płytek krwi, hemodializa, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit AR-C124910XX, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, ostry zespół wieńcowy, pole pod krzywą stężenia, receptor płytkowy ADP P2Y12, tikagrelor, zawał serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ticagrelor Aristo 90 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii tikagrelorem (Ticagrelor Aristo 90 mg) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zwiększać ryzyko powikłań krwotocznych lub reakcji alergicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na tikagrelor lub substancje pomocnicze, aktywne krwawienie patologiczne w dowolnej lokalizacji, przebyty krwotok śródczaszkowy oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Ponadto, stosowanie tikagreloru jest przeciwwskazane w przypadku jednoczesnego podawania silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, ze względu na ryzyko znacznego zwiększenia ekspozycji na lek i powikłań krwotocznych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, neurologicznego oraz oceny funkcji wątroby i stanu krzepnięcia.
antybiotyk makrolidowy, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, krwawienie patologiczne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metabolizm tikagreloru, nadwrażliwość na tikagrelor, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, tikagrelor, wywiad alergologiczny, wywiad farmakologiczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ticagrelor Aristo 90 mg
Ocena wpływu tikagreloru, substancji czynnej produktu leczniczego Ticagrelor Aristo (90 mg, tabletki powlekane), na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje na brak lub nieistotny wpływ na funkcje psychomotoryczne. Niemniej jednak, u niektórych pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i dezorientacja, które mogą zaburzać koncentrację, czas reakcji, koordynację psychoruchową oraz zdolność oceny sytuacji na drodze, co potencjalnie zwiększa ryzyko w ruchu drogowym. Lekarz powinien uwzględnić te aspekty podczas oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii oraz poinformować pacjenta o możliwych objawach i konieczności zachowania ostrożności.
charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, czynnik genetyczny, dezorientacja, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, koncentracja uwagi, koordynacja psychoruchowa, metabolizm tikagreloru, pojazd mechaniczny, profil bezpieczeństwa, stan dezorientacji, tabletka powlekana, tikagrelor, urządzenie mechaniczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ticagrelor Farmak 90 mg
Tikagrelor w dawce 90 mg w postaci tabletek powlekanych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym, przebyciem krwotoku śródczaszkowego oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania tikagreloru u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku w osoczu i powikłań krwotocznych. Ponadto, jednoczesne podawanie tikagreloru z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, jest przeciwwskazane z powodu ryzyka istotnego zwiększenia ekspozycji na lek i nasilonych działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień.
antybiotyk makrolidowy, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, farmakokinetyka leku, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, krwawienie patologiczne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm tikagreloru, nadwrażliwość na substancję czynną, powikłanie krwotoczne, profil farmakokinetyczny, reakcja anafilaktyczna, retinopatia, wrzód przewodu pokarmowego, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Aristo 60 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 h) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 h). Po podaniu 90 mg u zdrowych ochotników Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/mL, a AUC 3451 ng*h/mL, natomiast metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC tikagreloru. W stanie stacjonarnym po dawkach 60 mg i 90 mg mediana Cmax wynosi odpowiednio 391 ng/mL i 627 ng/mL, a AUC 3801 ng*h/mL i 6255 ng*h/mL. Biodostępność bezwzględna tikagreloru to 36%, a posiłek bogaty w tłuszcze nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę. Tikagrelor i metabolit silnie wiążą się z białkami osocza (>99%) i są metabolizowane głównie przez CYP3A4, co ma znaczenie przy interakcjach lekowych. Objętość dystrybucji wynosi 87,5 l, a okres półtrwania tikagreloru to około 7 h, metabolitu 8,5 h. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%).
agregacja płytek krwi, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenia czynności nerek, farmakokinetyka liniowa, farmakologia kliniczna, glikoproteina p, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolit AR-C124910XX, metabolizm tikagreloru, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor płytkowy ADP P2Y12, schyłkowa choroba nerek, tikagrelor, wiązanie z białkami osocza, zawał serca