Digoxin WZF
Digoxin WZF to preparat zawierający digoksynę, glikozyd nasercowy stosowany w leczeniu niewydolności serca oraz zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza migotania przedsionków. Lek zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowalnia przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym, co pomaga kontrolować częstość rytmu komór.
Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia sodu i wapnia w kardiomiocytach. Wzrost stężenia wapnia jest odpowiedzialny za zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego. Preparat Digoxin WZF jest dostępny w formie tabletek oraz roztworu do wstrzykiwań.
Podczas terapii digoksyną konieczne jest monitorowanie stężenia leku w surowicy ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Stężenie terapeutyczne wynosi 0,8-2,0 ng/ml. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając funkcję nerek, wiek pacjenta oraz interakcje z innymi lekami. Wśród działań niepożądanych mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, nudności, wymioty, zaburzenia widzenia oraz objawy neurotoksyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Digoxin WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający digoksynę w stężeniu 0,25 mg/ml, dostępny w ampułkach po 2 ml, co odpowiada dawce 0,5 mg digoksyny na ampułkę. Preparat zawiera również substancje pomocnicze o znanym działaniu, takie jak etanol 96% (101,25 mg/ml), glikol propylenowy (414,8 mg/ml) oraz sód (0,58 mg/ml). Roztwór jest bezbarwny i przezroczysty, przeznaczony do podawania dożylnego bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w co najmniej czterokrotnej objętości roztworu do infuzji (0,9% NaCl, 0,18% NaCl z 4% glukozą lub 5% glukoza). Niewłaściwe rozcieńczenie może prowadzić do wytrącania digoksyny, dlatego należy przestrzegać zaleceń dotyczących przygotowania i przechowywania roztworu, który można przechowywać maksymalnie 24 godziny w temperaturze 2-8°C w warunkach aseptycznych.
- Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa digoksyny, zawarte w dokumentacji produktów Digoxin Teva oraz Digoxin WZF, wskazują na brak potencjału genotoksycznego w standardowych testach in vitro, takich jak test Amesa oraz test na komórkach chłoniaka myszy. Wyniki tych badań sugerują, że digoksyna nie indukuje mutacji w materiale genetycznym, co jest istotne w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa stosowania. Niemniej jednak, brak jest danych z badań genotoksyczności in vivo, co ogranicza pełną ocenę ryzyka uszkodzeń DNA. Ponadto, dokumentacja nie zawiera informacji o potencjale kancerogennym digoksyny, gdyż nie przeprowadzono standardowych, długoterminowych badań kancerogenności na modelach zwierzęcych, co stanowi istotne ograniczenie w kompleksowej ocenie bezpieczeństwa tej substancji.
badanie kancerogenności, digoksyna, Digoxin Teva, Digoxin WZF, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, farmakodynamika bezpieczeństwa, model zwierzęcy, mutacja materiału genetycznego, potencjał genotoksyczny, test Amesa, test komórek chłoniaka myszy, test mutacji powrotnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA