metabolit cynakalcetu
Metabolit cynakalcetu to substancja powstająca w wyniku przemian biochemicznych cynakalcetu w organizmie. Cynakalcet jest lekiem z grupy kalcymimetyków, stosowanym w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializoterapii oraz w leczeniu hiperkalcemii u pacjentów z rakiem przytarczyc.
Główne metabolity cynakalcetu powstają w wyniku działania enzymów cytochromu P450, przede wszystkim CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2. Najważniejsze z nich to pochodne hydroksylowe i karboksylowe, które wykazują znacznie mniejszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty. Metabolity te są wydalane głównie z moczem (około 80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem.
Znajomość profilu metabolitów cynakalcetu ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ pomaga w zrozumieniu potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza z innymi substancjami metabolizowanymi przez cytochrom P450. Monitoring stężenia metabolitów może być również przydatny w przypadkach podejrzenia nieprawidłowości w metabolizmie leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Cynakalcet, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 2-6 godzinach od podania doustnego oraz biodostępnością bezwzględną na poziomie 20-25% na czczo. Obecność pokarmu zwiększa biodostępność o 50-80%, niezależnie od zawartości tłuszczu w posiłku. Wysokie dawki (>200 mg) wykazują zjawisko wysycenia wchłaniania. Cynakalcet wykazuje dużą objętość dystrybucji (~1000 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~97%). Eliminacja przebiega dwufazowo z okresem półtrwania początkowego około 6 godzin i końcowego 30-40 godzin, a stan równowagi farmakokinetycznej osiągany jest po 7 dniach stosowania. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP1A2, a lek jest silnym inhibitorem CYP2D6, nie wpływając na inne izoenzymy P450. Metabolity są nieaktywne i eliminowane głównie przez nerki (80%) oraz kał (15%). Ekspozycja na lek (AUC i Cmax) rośnie liniowo w zakresie dawek 30-180 mg. Farmakodynamicznie, spadek parathormonu (PTH) następuje 2-6 godzin po podaniu, z powrotem do wartości wyjściowej po około 12 godzinach, co koreluje z profilem stężenia cynakalcetu w osoczu.
AUC, białka osocza, biodostępność bezwzględna, Cmax, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, czerwona krwinka, dializa otrzewnowa, dostępność biologiczna, farmakokinetyka cynakalcetu, hemodializa, indukcja metabolizmu, inhibitor enzymu, izoenzym cytochromu P450, klirens cynakalcetu, metabolit cynakalcetu, metabolizm cynakalcetu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, proces oksydacji, PTH, schyłkowa choroba nerek, stan równowagi stężenia, stężenie parathormonu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, wydalanie przez nerki -
Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet, stosowany w terapii nadczynności przytarczyc u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek oraz z rakiem przytarczyc, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax 2-6 godzin oraz bezwzględną biodostępnością na czczo na poziomie 20-25%. Podanie z pokarmem zwiększa biodostępność o 50-80%, niezależnie od zawartości tłuszczu w posiłku. Objętość dystrybucji wynosi około 1000 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Eliminacja przebiega dwufazowo z początkowym okresem półtrwania około 6 godzin i końcowym 30-40 godzin, a stan równowagi osiągany jest po 7 dniach stosowania. Cynakalcet metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP1A2, wykazując silne hamowanie CYP2D6, bez indukcji innych enzymów CYP. Liniowość farmakokinetyki obserwuje się w dawkach 30-180 mg/dobę, a dawki powyżej 200 mg wykazują nasycenie wchłaniania.
białko osocza, biodostępność cynakalcetu, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, dystrybucja substancji, enzym CYP1A2, enzym CYP3A4, hemodializa, indukcja metabolizmu, induktor enzymów, inhibitor enzymu CYP2D6, klirens cynakalcetu, krwinki czerwone, metabolit cynakalcetu, metabolizm oksydacyjny, nadczynność przytarczyc, okres półtrwania, parametry bezpieczeństwa, rak przytarczyc, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi stężenia, stężenie parathormonu, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności wątroby
