hipertermia miejscowa
Hipertermia miejscowa to metoda terapeutyczna polegająca na kontrolowanym i celowanym podwyższeniu temperatury tkanek w określonym obszarze ciała, najczęściej do wartości 40-45°C. W przeciwieństwie do hipertermii ogólnoustrojowej, działa ona punktowo, co pozwala na minimalizację efektów ubocznych.
Zastosowanie hipertermii miejscowej obejmuje przede wszystkim leczenie onkologiczne, gdzie może być stosowana jako terapia wspomagająca radioterapię i chemioterapię. Podwyższona temperatura uwrażliwia komórki nowotworowe na działanie promieniowania i leków cytotoksycznych, a także może bezpośrednio uszkadzać komórki nowotworowe, które są bardziej wrażliwe na wysoką temperaturę niż zdrowe tkanki.
Techniki stosowane w hipertermii miejscowej obejmują wykorzystanie ultradźwięków, mikrofal, fal radiowych, promieniowania podczerwonego czy cewników z gorącą wodą. Wybór metody zależy od lokalizacji leczonego obszaru, głębokości tkanek docelowych oraz dostępności sprzętu. Najczęstsze zastosowania kliniczne to leczenie nowotworów powierzchniowych, mięsaków tkanek miękkich, raka piersi, nowotworów szyjki macicy oraz niektórych nowotworów głowy i szyi.
Skuteczność hipertermii miejscowej została potwierdzona w badaniach klinicznych, szczególnie w skojarzeniu z innymi metodami leczenia. Jednocześnie metoda ta cechuje się relatywnie niską toksycznością, a działania niepożądane najczęściej ograniczają się do miejscowego bólu, obrzęku i zaczerwienienia. W rzadkich przypadkach mogą wystąpić oparzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Objawy
Zapalny rak piersi (IBC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór stanowiący 1-5% wszystkich przypadków raka piersi, charakteryzujący się szybkim zajęciem naczyń limfatycznych skóry piersi przez komórki nowotworowe. Klinicznie manifestuje się nagłym zaczerwienieniem obejmującym co najmniej jedną trzecią piersi, obrzękiem, skórką pomarańczową (peau d’orange), ociepleniem oraz zmianami w obrębie brodawki sutkowej (inwersja, spłaszczenie, zmiana zabarwienia). Typowe jest również powiększenie węzłów chłonnych pachowych i nadobojczykowych. Objawy rozwijają się gwałtownie, zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, co odróżnia IBC od innych postaci raka piersi. Diagnostyka wymaga różnicowania z mastitis, zwłaszcza w kontekście braku odpowiedzi na antybiotykoterapię. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, obrazowych (mammografia, USG, MRI) oraz histopatologicznych, potwierdzających obecność inwazyjnego raka piersi.
biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, ból piersi, chemioterapia neoadjuwantowa, hipertermia miejscowa, inwersja brodawki sutkowej, komórki nowotworowe, mammografia, mutacja genu p53, naczynia limfatyczne, obrzęk piersi, przerzuty, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, rak potrójnie ujemny, receptor HER2, receptory estrogenowe, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny, rumień skóry, skórka pomarańczowa, stadium zaawansowania raka, ultrasonografia, węzły chłonne nadobojczykowe, węzły chłonne pachowe, wskaźnik przeżycia, zajęcie naczyń limfatycznych, zapalenie piersi, zapalny rak piersi