miejscowe kortykosteroidy

Miejscowe kortykosteroidy (glikokortykosteroidy) to grupa leków przeciwzapalnych szeroko stosowanych w dermatologii. Działają poprzez hamowanie procesów zapalnych, zmniejszanie świądu, hamowanie proliferacji komórek i zwężanie naczyń krwionośnych. Ich efekt terapeutyczny wynika z wiązania się ze specyficznymi receptorami wewnątrzkomórkowymi, co prowadzi do regulacji ekspresji genów odpowiedzialnych za wytwarzanie mediatorów stanu zapalnego.

Preparaty miejscowe kortykosteroidów są klasyfikowane według siły działania (od I – najsilniejsze do IV – najsłabsze). Wybór odpowiedniego preparatu zależy od lokalizacji zmian, nasilenia choroby, wieku pacjenta oraz rodzaju podłoża. Stosowane są w leczeniu wielu dermatoz zapalnych, w tym atopowego zapalenia skóry, łuszczycy, liszaja płaskiego, wyprysku kontaktowego i innych schorzeń skórnych o podłożu immunologicznym.

Długotrwałe stosowanie miejscowych kortykosteroidów, zwłaszcza preparatów o dużej sile działania, może prowadzić do działań niepożądanych, takich jak atrofia skóry, teleangiektazje, rozstępy, trądzik posteroidowy, zaburzenia pigmentacji czy nadkażenia bakteryjne i grzybicze. U dzieci i w szczególnych lokalizacjach (twarz, okolice zgięć, narządy płciowe) zaleca się stosowanie preparatów o mniejszej sile działania oraz ścisłe monitorowanie terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Monobenzone VIS 200 mg/g

Produkt leczniczy MONOBENZONE VIS 200 mg/g maść, zawierający eter monobenzylowy hydrochinonu, nie był przedmiotem formalnych badań interakcji lekowych. Ze względu na mechanizm działania polegający na depigmentacji skóry, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji z lekami fotouczulającymi (np. tetracykliny, fluorochinolony, sulfonamidy), które mogą nasilać efekt depigmentacyjny oraz zwiększać wrażliwość skóry na światło. Miejscowe retinoidy (tretynoina, adapalen) mogą zwiększać penetrację monobenzylowego hydrochinonu przez skórę, potencjalnie nasilając jego działanie, natomiast miejscowe kortykosteroidy mogą modyfikować odpowiedź immunologiczną skóry, wpływając na skuteczność terapii. Spożycie alkoholu nie wykazuje udokumentowanych interakcji, choć teoretycznie może zmieniać przepływ krwi przez skórę i wchłanianie substancji czynnej.
antybiotyki tetracyklinowe, bariera naskórkowa, depigmentacja, depigmentacja skóry, działanie depigmentacyjne, eter monobenzylowy hydrochinonu, hydrochinon, leki fotouczulające, leki przeciwgrzybicze, miejscowe kortykosteroidy, miejscowe retinoidy, monobenzon, odpowiedź immunologiczna, penetracja skórna, promieniowanie UV, rumień, substancje utleniające, sulfonamidy, tretynoina, warstwa rogowa naskórka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bedicort salic (0,5 mg + 20 mg)/g

W leczeniu dermatologicznym kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią, stosowanie preparatu Bedicort salic (0,5 mg betametazonu dipropionianu + 20 mg kwasu salicylowego/g roztworu na skórę) wymaga szczególnej ostrożności. Bezpieczeństwo miejscowego stosowania betametazonu u kobiet ciężarnych nie jest jednoznacznie potwierdzone, a badania na modelach zwierzęcych wskazują na potencjalne działanie teratogenne kortykosteroidów, co może skutkować wadami rozwojowymi płodu. Decyzja o terapii powinna opierać się na dokładnej ocenie bilansu korzyści i ryzyka, stosując lek wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenia dla płodu.
alternatywne metody leczenia, Bedicort salic, betametazon dipropionian, bezpieczeństwo w ciąży, ciąża, działania niepożądane, działanie teratogenne, kortykosteroidy, kwas salicylowy, laktacja, leczenie dermatologiczne, miejscowe kortykosteroidy, płodność, przenikanie do mleka, stan dermatologiczny, wady rozwojowe płodu
Leksykon substancji czynnych
Sód kromoglikan – Wskazania do stosowania

Sód kromoglikan jest substancją o działaniu przeciwalergicznym, stosowaną głównie w leczeniu alergicznego zapalenia spojówek oraz alergicznego nieżytu nosa. W postaci kropli do oczu (stężenie 20 mg/ml, np. Alleoptical, Allergo-Comod, Polcrom) skutecznie łagodzi objawy sezonowego i całorocznego alergicznego zapalenia spojówek, w tym ostre i przewlekłe postacie oraz wiosenne zapalenie rogówki i spojówek. Preparaty donosowe (CromoHexal, Polcrom 2% o dawce 2,8 mg/dawkę) są wskazane w leczeniu oraz profilaktyce sezonowego i całorocznego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, redukując objawy takie jak kichanie, świąd i nadmierne wydzielanie. Terapia powinna być rozpoczęta przed ekspozycją na alergeny, co jest szczególnie istotne w przypadku sezonowych alergii, np. kataru siennego.
aerozol do nosa, alergeny wewnątrzdomowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczne zapalenie spojówek i rogówki, alergiczny nieżyt nosa, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, działanie przeciwalergiczne, katar sienny, konserwanty farmaceutyczne, krople do oczu, miejscowe kortykosteroidy, objawy alergiczne, objawy alergicznego nieżytu nosa, objawy alergicznego zapalenia spojówek, pojemnik jednodawkowy, roztocza kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, soczewki kontaktowe, sód kromoglikan, wiosenne zapalenie rogówki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zoxin-med

Szampon leczniczy Zoxin-med zawiera ketokonazol w stężeniu 20 mg/ml i wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności podczas stosowania. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości, takich jak zaczerwienienie i świąd skóry w miejscu aplikacji, należy natychmiast przerwać terapię. Pacjentów należy pouczyć o unikaniu kontaktu preparatu z oczami, a w razie przypadkowego dostania się do oczu – o konieczności ich obfitego płukania wodą. Należy również zwrócić uwagę, że stosowanie szamponu może czasowo nasilić wypadanie włosów, co jest istotne w kontekście leczenia łojotokowego zapalenia skóry i łupieżu. Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu u dzieci nie zostały ustalone, co wymaga ostrożności w populacji pediatrycznej.
czerwień koszenilowa, działanie niepożądane, efekt odbicia, ketokonazol, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, miejscowe kortykosteroidy, objawy dermatologiczne, podrażnienie oka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, świąd skóry, szampon leczniczy, terapia kortykosteroidowa, wypadanie włosów
Leksykon chorób i schorzeń
Łojotokowe zapalenie skóry – Diagnostyka i diagnoza

Łojotokowe zapalenie skóry (seborrheic dermatitis) to przewlekła, nawracająca dermatoza zapalna lokalizująca się głównie w obszarach bogatych w gruczoły łojowe, takich jak skóra owłosiona głowy (70% przypadków), twarz (88%) i klatka piersiowa (27%). Diagnostyka opiera się przede wszystkim na obrazie klinicznym: obecności czerwonych, łuszczących się plam pokrytych tłustymi, żółtawymi łuskami oraz typowej lokalizacji zmian. Wywiad medyczny powinien uwzględniać czas trwania objawów, ich nasilenie, wpływ na jakość życia, stosowane leczenie oraz czynniki zaostrzające. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć m.in. łuszczycę, atopowe i kontaktowe zapalenie skóry, grzybicę (tinea versicolor), trądzik różowaty, a także choroby ogólnoustrojowe jak SLE czy zakażenie HIV. W razie wątpliwości pomocne są badania dodatkowe: biopsja skóry (obraz histopatologiczny z parakeratozą, spongiozą i naciekiem limfohistiocytarnym), badanie KOH, posiew mikologiczny, barwienie PAS oraz badania krwi w kierunku HIV i niedoborów pokarmowych.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie KOH, barwienie PAS, biopsja skóry, choroba Parkinsona, choroba zapalna skóry, ciemieniucha, dermatoskopia, drożdżak Malassezia, gruczoł łojowy, grzybica skóry głowy, histiocytoza z komórek Langerhansa, inhibitor kalcyneuryny, kiła wtórna, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież pstry, łupież różowy, łuszczyca, miejscowe kortykosteroidy, naciek limfohistiocytarny, niedobór pokarmowy, obraz histopatologiczny, parakeratoza, posiew mikologiczny, przeciwciało przeciwjądrowe, remisja choroby, spongioza, świąd skóry, tłusta łuska, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik różowaty, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV
Leksykon chorób i schorzeń
Rozszerzenie naczyń krwionośnych, inaczej rumień – Zapobieganie i profilaktyka

Trądzik różowaty (rosacea) to przewlekła, nawracająca dermatoza zapalna, manifestująca się rumieniem, teleangiektazjami, grudkami i krostami w centralnej części twarzy. Kluczowym elementem profilaktyki jest identyfikacja i unikanie czynników wyzwalających zaostrzenia, takich jak ekspozycja na promieniowanie UV, ekstremalne temperatury, alkohol (zwłaszcza czerwone wino), pikantne potrawy, gorące napoje, stres, intensywne ćwiczenia fizyczne oraz niektóre leki. Ochrona przeciwsłoneczna powinna obejmować stosowanie kremów z filtrem SPF ≥30 o szerokim spektrum (UVA/UVB), preferowanie mineralnych filtrów (tlenek cynku, dwutlenek tytanu), regularne reaplikacje co 2 godziny oraz unikanie ekspozycji w godzinach największego nasłonecznienia. Pielęgnacja skóry powinna być delikatna, z użyciem łagodnych, bezzapachowych środków myjących o neutralnym pH, nawilżających preparatów oraz unikanie drażniących składników, takich jak alkohol, kamfora czy mentol. Wskazane jest także zabezpieczenie twarzy przed wiatrem i zimnem oraz unikanie przegrzewania i nadmiernej klimatyzacji.
choroba zapalna skóry, dermatoza, dwutlenek tytanu, grudki zapalne, iwermektyna, kwas azelainowy, laurylosiarczan sodu, miejscowe kortykosteroidy, oczar wirginijski, pH skóry, promieniowanie słoneczne, remisja, skóra wrażliwa, stan zapalny, teleangiektazje, terapia laserowa, tlenek cynku, trądzik różowaty, trądzik różowaty oczny, zapalenie brzegów powiek
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elocom 1 mg/g

Mometazonu furoinian, stosowany w stężeniu 0,1% w kremie (np. Elocom), jest silnym kortykosteroidem miejscowym o udokumentowanym działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym oraz naczynioskurczowym. Mechanizm jego działania przeciwzapalnego nie jest w pełni poznany, jednak badania potwierdzają jego wysoką skuteczność w leczeniu stanów zapalnych skóry. W porównaniu z innymi kortykosteroidami miejscowymi, takimi jak walerianian betametazonu, acetonid triamcynolonu, dipropionian betametazonu czy acetonid fluocinolonu, mometazon wykazuje co najmniej równie silne, a często silniejsze działanie obkurczające naczynia krwionośne, co przekłada się na efektywniejszą kontrolę objawów zapalnych i świądu.
acetonid fluocinolonu, acetonid triamcynolonu, dermatoza, dipropionian betametazonu, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, efekt terapeutyczny, miejscowe kortykosteroidy, mometazon furoinian, obkurczanie naczyń, obkurczenie naczyń krwionośnych, pirośluzan mometazonu, promieniowanie ultrafioletowe, schorzenie dermatologiczne, silny kortykosteroid, spektroskopia odbiciowa, stan zapalny skóry, terapia miejscowa, walerianian betametazonu, właściwości farmakodynamiczne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Dermovate 0,5 mg/g

W praktyce klinicznej stosowanie miejscowego kortykosteroidu klobetazolu propionianu w postaci maści Dermovate (0,5 mg/g) nie wykazuje udokumentowanego negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Brak jest specyficznych badań oceniających ten aspekt, jednak profil działań niepożądanych leku nie wskazuje na upośledzenie funkcji psychomotorycznych. Lekarz powinien poinformować pacjenta o braku danych w tym zakresie, podkreślić korzystny profil bezpieczeństwa oraz zalecić obserwację własnej reakcji na lek, zwłaszcza podczas pierwszych aplikacji. W przypadku wystąpienia nieoczekiwanych objawów mogących wpłynąć na zdolność prowadzenia pojazdów, konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem.
aplikacja na rozległe powierzchnie skóry, aplikacja preparatu, funkcje psychomotoryczne, interakcje lekowe, klobetazolu propionian, leczenie dermatologiczne, maść Dermovate, miejscowe kortykosteroidy, opatrunek okluzyjny, ośrodkowy układ nerwowy, profil działań niepożądanych, terapia dermatologiczna, wchłanianie systemowe, zaburzenia neurologiczne, zdolności psychomotoryczne
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Locoid 1 mg/ml

Locoid w postaci roztworu na skórę (1 mg/ml 17-maślan hydrokortyzonu) jest wskazany do miejscowego leczenia zmian zapalnych na owłosionej skórze głowy. Preparat należy aplikować bezpośrednio na zmienione chorobowo obszary, stosując od 1 do 3 aplikacji na dobę w fazie początkowej terapii. Po uzyskaniu poprawy klinicznej zaleca się stopniowe zmniejszanie częstotliwości aplikacji do 1 razu dziennie lub 2-3 razy w tygodniu, co pozwala na utrzymanie efektu terapeutycznego przy minimalizacji ekspozycji na kortykosteroid. Roztwór jest bezbarwny i przejrzysty, a po aplikacji można go delikatnie wmasować, co zwiększa penetrację substancji czynnej.
dawka maksymalna, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, maślan hydrokortyzonu, miejscowe kortykosteroidy, owłosiona skóra głowy, roztwór na skórę, stan kliniczny, stosowanie miejscowe, substancja czynna, zmiany chorobowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pimafucort (10 mg + 10 mg + 3500 I.U.)/g

Lek Pimafucort w postaci maści zawiera natamycynę (10 mg/g), hydrokortyzon (10 mg/g) oraz siarczan neomycyny (3500 I.U./g). Profil działań niepożądanych obejmuje efekty charakterystyczne dla wszystkich składników, ze szczególnym uwzględnieniem miejscowych reakcji na kortykosteroid i aminoglikozyd. Rzadko może wystąpić zahamowanie czynności kory nadnerczy związane z ogólnoustrojowym wchłanianiem hydrokortyzonu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym. W obrębie skóry i tkanki podskórnej rzadko obserwuje się zanik skóry, rozszerzenie drobnych naczyń, plamicę, rozstępy, zapalenie skóry o cechach trądziku różowatego, okołowargowe zapalenie skóry, efekt z odbicia, opóźnienie gojenia, odbarwienia oraz nadmierne owłosienie. Ryzyko tych działań jest mniejsze niż przy silniejszych kortykosteroidach. Alergia kontaktowa na neomycynę manifestuje się miejscowym zaczerwienieniem, świądem i wysypką.
alergia kontaktowa, antybiotyk aminoglikozydowy, ciśnienie śródgałkowe, efekt z odbicia, hirsutyzm, hydrokortyzon, jaskra, kortykosteroid, miejscowe kortykosteroidy, natamycyna, neomycyna, nieostre widzenie, odbarwienie skóry, okołowargowe zapalenie skóry, opatrunek okluzyjny, plamica, rozstępy skórne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, siarczan neomycyny, teleangiektazja, trądzik różowaty, wybroczyny skórne, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zanik skóry
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Hydrocortisonum Amara 5 mg/g

Hydrocortisonum Amara w formie kremu zawiera hydrokortyzon octan w stężeniu 5 mg/g i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. W okresie ciąży lek nie powinien być stosowany bez wyraźnego zalecenia lekarza ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych oraz potencjalne ryzyko dla płodu, takie jak nieprawidłowości rozwojowe (np. rozszczep podniebienia) i opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potwierdzone badaniami na zwierzętach. W przypadku laktacji nie ustalono, czy kortykosteroidy miejscowe przenikają do mleka kobiecego, dlatego stosowanie leku wymaga ostrożności, unikania aplikacji na skórę piersi oraz dokładnego mycia rąk po aplikacji, aby zapobiec ekspozycji niemowlęcia.
alkohol cetostearylowy, ciąża, glikol propylenowy, hydrokortyzon, hydrokortyzon octan, karmienie piersią, kortykosteroid, laktacja, metylu parahydroksybenzoesan, miejscowe kortykosteroidy, opóźnienie wewnątrzmacicznego wzrostu, płodność, propylu parahydroksybenzoesan, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, substancja pomocnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Belosalic (0,5 mg + 20 mg)/g

Belosalic to preparat zawierający 0,5 mg betametazonu dipropionianu oraz 20 mg kwasu salicylowego na gram płynu, stosowany miejscowo na skórę. Wchłanianie obu substancji jest zależne od integralności bariery naskórkowej, obecności stanu zapalnego, uszkodzeń skóry oraz zastosowania okluzji, co znacząco zwiększa absorpcję. Betametazon przenika przez skórę w zakresie 12-14%, wiąże się z białkami osocza w około 64%, a jego objętość dystrybucji wynosi 1,4 l/kg masy ciała. Kwas salicylowy osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach od aplikacji pod okluzją, a około 6% wchłoniętej dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej.
bariera naskórkowa, betametazon dipropionian, białka osocza, dystrybucja substancji czynnych, kortykosteroidy, krwiobieg, kwas salicylowy, metabolity, metabolizm wątrobowy, miejscowe kortykosteroidy, naskórek, objętość dystrybucji, okład zamknięty, okluzja, przenikanie substancji czynnych, stężenie osoczowe, wydalanie nerkowe, zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Witiligo jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną charakteryzującą się utratą pigmentacji skóry, co prowadzi do powstawania białych plam. Opieka pielęgniarska nad pacjentami z witiligo wymaga kompleksowej oceny obejmującej identyfikację zmian skórnych, ocenę stanu psychicznego, wpływu choroby na jakość życia (np. za pomocą narzędzi VitiQoL, VIPs), a także monitorowanie chorób współistniejących i ekspozycji na słońce. Kluczowe diagnozy pielęgniarskie to m.in. zaburzony obraz ciała, ryzyko oparzeń słonecznych (zalecany filtr SPF 50+), stres, ryzyko depresji oraz deficyt wiedzy o chorobie. Opieka powinna obejmować edukację dotyczącą leczenia miejscowego (kortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), fototerapii, technik kamuflażu kosmetycznego oraz ochrony przeciwsłonecznej, a także wsparcie psychologiczne i monitorowanie skuteczności terapii, w tym działań niepożądanych.
atrofia skóry, choroba autoimmunologiczna, choroba tarczycy, choroby współistniejące, depigmentacja, fototerapia, inhibitory JAK, inhibitory kalcyneuryny, miejscowe kortykosteroidy, mikronakłuwanie, naświetlanie, promieniowanie UV, ruksolitynib, schorzenia autoimmunologiczne, stres oksydacyjny, telemedycyna, utrata pigmentu, VitiQoL, wąskopasmowe UVB, witiligo, zjawisko Koebnera
Leksykon chorób i schorzeń
Liszaj płaski jamy ustnej – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Liszaj płaski jamy ustnej (OLP) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba zapalna o zmiennym przebiegu, charakteryzująca się okresami zaostrzeń i remisji, jednak nigdy nie ustępująca całkowicie. OLP jest klasyfikowany jako potencjalnie złośliwe zaburzenie jamy ustnej (OPMD) ze względu na ryzyko transformacji nowotworowej. Wskaźnik złośliwej transformacji wynosi średnio 1,43% (95% CI 1,09–1,80) dla OLP, przy czym wyższe ryzyko obserwuje się w obecności dysplazji nabłonka (5,13%, 95% CI 1,90–9,43), u pacjentów w starszym wieku, z czerwoną (atroficzno-erozyjno-wrzodziejącą) formą choroby, lokalizacją zmian na języku, mniejszą liczbą zajętych miejsc, a także u osób palących tytoń, spożywających alkohol oraz zakażonych wirusem HCV. Regularna, długoterminowa obserwacja kliniczna, minimum raz w roku, jest kluczowa dla wczesnego wykrywania transformacji złośliwej i poprawy rokowania, zwłaszcza u pacjentów z agresywnymi postaciami OLP. Wczesne rozpoznanie i leczenie wpływają na zmniejszenie ryzyka zgonu, które jest wyższe u starszych, nieleczonych pacjentów z cięższą formą choroby.
choroba autoimmunologiczna, czerwona forma liszaja płaskiego, dysplazja nabłonka, komórka plazmatyczna, liszaj płaski jamy ustnej, miejscowe kortykosteroidy, potencjalnie złośliwe zaburzenie jamy ustnej, przewlekła choroba zapalna, rak jamy ustnej, reakcja lichenoidalna, ścisłe monitorowanie, terapia kortykosteroidami, transformacja nowotworowa, transformacja złośliwa, wirus zapalenia wątroby typu C, zakażenie drożdżakowe, zaostrzenie i remisja
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Pharmascience 25 mg

Lenalidomid stosowany w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NRSZM) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od schematu terapii i populacji pacjentów. W badaniach CALGB 100104 i IFM 2005-02 u pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwowano neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), biegunki (38,9-54,5%) oraz zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (9,8-10,6%) i zakażenia płuc (5,7-9,4%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (badanie SWOG S0777) dominowały działania niepożądane takie jak neuropatia obwodowa (71,8%), zmęczenie (73,7%) oraz hipokalcemia (50,0%). W schematach Rd i MPR+R obserwowano także istotne częstości zapalenia płuc (9,8%), niewydolności nerek (6,3%) oraz gorączki neutropenicznej (6,0%). Działania niepożądane hematologiczne, zwłaszcza neutropenia i trombocytopenia, występowały bardzo często (42,2-83,3% i 21,5-72,3%), co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi.
antybiotykoterapia, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, czynnik wzrostu granulocytów, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie objawowe, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, leczenie przeciwhistaminowe, lenalidomid, leukopenia, miejscowe kortykosteroidy, morfologia krwi obwodowej, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skurcze mięśni, suplementacja wapnia, trombocytopenia, wysokodawkowa chemioterapia, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucon 1 mg/ml

Fluorometolon w stężeniu 1 mg/ml (Flucon) jest kortykosteroidem stosowanym miejscowo w okulistyce, którego profil działań niepożądanych obejmuje głównie zaburzenia narządu wzroku. Do najważniejszych działań niepożądanych należą: zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego (częstość nieznana), które może prowadzić do jaskry posteroidowej, ból oka, podrażnienie, uczucie dyskomfortu i ciała obcego, niewyraźne i nieostre widzenie, przekrwienie oraz nasilone łzawienie. Długotrwałe stosowanie może skutkować poważniejszymi powikłaniami, takimi jak zaćma podtorebkowa, uszkodzenie nerwu wzrokowego, opóźnienie gojenia ran oraz zwiększona podatność na infekcje wtórne bakteryjne, wirusowe lub grzybicze. Ponadto, u pacjentów z chorobami prowadzącymi do ścieńczenia rogówki lub twardówki istnieje ryzyko perforacji, a u osób ze znacznym uszkodzeniem rogówki bardzo rzadko obserwowano zwapnienie rogówki, związane z obecnością fosforanów w składzie leku.
ból oka, ciało obce w oku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysgezja, fluorometolon, infekcja wtórna, jaskra posteroidowa, kanał nosowo-łzowy, kortykosteroid miejscowy, łzawienie, miejscowe kortykosteroidy, nieostre widzenie, niewyraźne widzenie, opóźnione gojenie ran, perforacja rogówki, perforacja twardówki, podrażnienie oka, przekrwienie oka, ścieńczenie rogówki, ścieńczenie twardówki, steroid oczny, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie pola widzenia, zaćma podtorebkowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zmętnienie soczewki, zwapnienie rogówki