śmierć wewnątrzmaciczna

Śmierć wewnątrzmaciczna (obumarcie wewnątrzmaciczne płodu) to stan, w którym dochodzi do zgonu płodu w macicy przed porodem, po 22. tygodniu ciąży lub gdy płód osiągnął masę ciała powyżej 500 gramów. Stanowi jedno z najtrudniejszych wyzwań w perinatologii, zarówno pod względem medycznym, jak i psychologicznym.

Przyczyny śmierci wewnątrzmacicznej są różnorodne i obejmują: powikłania łożyskowe (przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), patologie pępowiny (węzły prawdziwe, okręcenie wokół szyi płodu), wady wrodzone płodu, zakażenia wewnątrzmaciczne, choroby matki (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby autoimmunologiczne), zespół przetoczenia między bliźniakami oraz przyczyny idiopatyczne, które stanowią około 25-60% przypadków.

Diagnostyka śmierci wewnątrzmacicznej opiera się przede wszystkim na badaniu ultrasonograficznym, w którym stwierdza się brak czynności serca płodu. Dodatkowo obserwuje się często brak ruchów płodu, zmianę kształtu główki płodu (efekt „wieńca cierniowego”), obecność gazu w układzie naczyniowym płodu oraz inne charakterystyczne zmiany pośmiertne.

Postępowanie po rozpoznaniu śmierci wewnątrzmacicznej obejmuje najczęściej indukcję porodu siłami natury, rzadziej wykonuje się cięcie cesarskie. Niezwykle istotne jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki przyczyny zgonu, obejmującej badanie patomorfologiczne płodu i łożyska, badania genetyczne oraz badania laboratoryjne matki, co może mieć kluczowe znaczenie dla określenia ryzyka w kolejnych ciążach.

W opiece nad pacjentką po śmierci wewnątrzmacicznej płodu niezwykle ważne jest wsparcie psychologiczne, a w niektórych przypadkach także psychiatryczne. Zespół terapeutyczny powinien wykazać się szczególną empatią i profesjonalizmem, umożliwiając rodzicom przeżycie żałoby w godnych warunkach.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl