karmienie sztuczne

Karmienie sztuczne obejmuje różne metody dostarczania składników odżywczych, które są stosowane w sytuacjach, gdy pacjent nie może przyjmować pokarmów drogą doustną w sposób naturalny lub gdy przyjmowanie pokarmu tą drogą jest niewystarczające dla zaspokojenia potrzeb metabolicznych organizmu.

Wyróżniamy dwa główne rodzaje karmienia sztucznego: żywienie dojelitowe (enteralne) oraz żywienie pozajelitowe (parenteralne). Żywienie dojelitowe polega na podawaniu diet przemysłowych przez zgłębnik nosowo-żołądkowy, nosowo-jelitowy lub przez przetoki odżywcze (gastrostomię, jejunostomię). Jest to metoda preferowana, gdy przewód pokarmowy pacjenta zachowuje funkcję trawienną.

Żywienie pozajelitowe stosuje się, gdy przewód pokarmowy nie funkcjonuje prawidłowo lub jego wykorzystanie jest przeciwwskazane. Polega ono na podawaniu składników odżywczych bezpośrednio do krwiobiegu przez żyły obwodowe lub centralne. Żywienie to wymaga stosowania specjalnie przygotowanych mieszanin zawierających aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe.

Wskazania do karmienia sztucznego obejmują szereg stanów klinicznych, takich jak zaburzenia połykania (dysfagia), niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie niedożywienie, rozległe oparzenia, zespół krótkiego jelita, ciężkie zapalenie trzustki, choroby zapalne jelit oraz stany przedoperacyjne i pooperacyjne u pacjentów z ryzykiem niedożywienia.

Implementacja karmienia sztucznego wymaga multidyscyplinarnego podejścia zespołu medycznego, obejmującego lekarzy, dietetyków, farmaceutów i pielęgniarki, oraz regularnego monitorowania stanu klinicznego pacjenta, parametrów biochemicznych oraz potencjalnych powikłań związanych z tą formą leczenia żywieniowego.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl