patogenny wariant
Patogenny wariant to zmiana w sekwencji DNA, która prowadzi do zaburzenia normalnej funkcji genu i może skutkować rozwojem choroby lub zwiększać podatność na nią. W terminologii medycznej określenie to zastąpiło wcześniej używany termin „mutacja”, który mógł mieć negatywne konotacje.
Patogenne warianty mogą przybierać różne formy, w tym substytucje pojedynczych nukleotydów, delecje, insercje, duplikacje lub zmiany strukturalne większych fragmentów DNA. Mogą one wystąpić w regionach kodujących genu, prowadząc do zmiany sekwencji aminokwasów w białku, lub w regionach regulatorowych, wpływając na ekspresję genu.
Identyfikacja patogennych wariantów ma kluczowe znaczenie w diagnostyce molekularnej, medycynie precyzyjnej i poradnictwie genetycznym. Klasyfikacja wariantów genetycznych opiera się na wytycznych takich jak kryteria ACMG (American College of Medical Genetics and Genomics), które uwzględniają dane funkcjonalne, segregację rodzinną, częstość występowania w populacji i przewidywane skutki molekularne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół długiego QT (LQTS) to genetycznie uwarunkowane zaburzenie repolaryzacji komorowej, manifestujące się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do torsade de pointes i nagłego zgonu sercowego. Podstawą profilaktyki farmakologicznej są beta-blokery, szczególnie nieselektywne (nadolol, propranolol), zalecane u wszystkich pacjentów z LQTS, niezależnie od objawów, z uwzględnieniem genotypu (najlepsza skuteczność w LQT1). W przypadku LQT3 stosuje się dodatkowo blokery kanału sodowego (meksyletyna, flekainid, ranolazyna) przy QTc >500 ms. Implantacja ICD jest wskazana u pacjentów z wysokim ryzykiem (np. po zatrzymaniu krążenia, QTc >500 ms, objawy mimo beta-blokerów), a lewostronna denerywacja współczulna (LCSD) stanowi alternatywę u osób z przeciwwskazaniami do ICD lub nieskutecznością beta-blokerów. Stymulacja serca z algorytmem zapobiegania pauzom jest korzystna u pacjentów z LQT2 i LQT3, szczególnie przy torsade de pointes zależnym od pauz.
arytmia komorowa, badanie genetyczne, beta-bloker, gen KCNQ1, genotyp LQTS, hipokaliemia, implantacja kardiowertera-defibrylatora, kardiowerter-defibrylator, meksyletyna, nabyty zespół długiego QT, nadolol, nagły zgon sercowy, niedobór potasu, nieselektywny beta-bloker, patogenny wariant, receptor adrenergiczny, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wrodzony zespół długiego QT, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół długiego QT, złośliwa arytmia - Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Etiologia i przyczyny
Ependymoma to pierwotny nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, rozwijający się z komórek ependymalnych lub prekursorów gleju promienistego, zlokalizowany w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Patogeneza obejmuje złożone zmiany genetyczne, w tym translokacje, monosomię chromosomu 22 (w 26-71% przypadków), gain chromosomu 1q (częsty w dziecięcych ependymoma śródczaszkowych) oraz inaktywację genu NF2 (w 29-38% ependymoma rdzenia kręgowego). Molekularne profile różnią się w zależności od lokalizacji guza: ependymoma nadnamiotowe często wykazują fuzję ZFTA::RELA i pochodzą z komórek gleju promienistego, co wiąże się z gorszym rokowaniem, natomiast ependymoma podnamiotowe i rdzeniowe mają odrębne profile genetyczne i różne zachowanie biologiczne. Deregulacja szlaków sygnałowych Notch i EPHB-Ephrin, a także zwiększona ekspresja hTERT, odgrywają kluczową rolę w tumorogenezie.
analiza epigenetyczna, ependymoma nadnamiotowe, ependymoma tylnego dołu czaszki, fuzja ZFTA-RELA, gen LZTR1, gen NF2, kanał centralny rdzenia kręgowego, komórka ependymalna, komórka macierzysta układu nerwowego, monosomia chromosomu, neurofibromatoza typu 2, patogenny wariant, profilowanie transkrypcyjne, promieniowanie jonizujące, przodomózgowie, rodzinna polipowatość gruczolakowata, ścieżka sygnałowa, telomeraza odwrotna transkryptaza, translokacja chromosomu, układ komorowy mózgu, wielogruczolakowatość wewnątrzwydzielnicza, zespół Li-Fraumeni, zespół MEN1 - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Epidemiologia
Zespół długiego QT (LQTS) to dziedziczne zaburzenie repolaryzacji mięśnia sercowego, charakteryzujące się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej. Najnowsze dane epidemiologiczne wskazują, że częstość występowania LQTS w populacji kaukaskiej wynosi około 1:2500 (95% CI: 1:1583-1:4350), co jest znacznie wyższą wartością niż wcześniejsze szacunki (1:5000–1:20000). W około 25-30% przypadków klinicznie rozpoznanego LQTS nie wykrywa się mutacji w znanych genach, a odsetek bezobjawowych nosicieli mutacji z QTc ≤440 ms wynosi 10-36%. Epidemiologia LQTS wykazuje zmienność w zależności od wieku, płci i populacji, z wyższą częstością diagnoz u kobiet (60-70%) oraz specyficznymi ryzykami związanymi z okresem poporodowym i miesiączkowaniem u kobiet z LQT2. LQTS jest chorobą genetycznie heterogenną, z dominującą rolą mutacji w genach KCNQ1 (LQT1, 30-35%), KCNH2 (LQT2, 25-30%) i SCN5A (LQT3, 5-10%).
arytmia komorowa, badanie genetyczne, badanie kaskadowe, badanie molekularne, badanie skriningowe, beta-bloker, choroba wielonarządowa, elektrokardiogram, genotyp, głuchota czuciowo-nerwowa, monitorowanie holterowskie, mutacja LQT2, nadzór farmakologiczny, nagła niewyjaśniona śmierć, nagła śmierć sercowa, niepełna penetracja, nosiciel mutacji, odstęp QT, omdlenie, patogenna mutacja, patogenny wariant, próba wysiłkowa, repolaryzacja mięśnia sercowego, sekwencjonowanie genów, torsade de pointes, wysiłek fizyczny, zatrzymanie krążenia, zespół długiego QT, zespół nagłej śmierci niemowląt