farmakokinetyka pregabaliny
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność leku jest wysoka i wynosi ponad 90%, niezależnie od przyjmowanych posiłków, co pozwala na stosowanie pregabaliny bez względu na pory posiłków.
Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wiązania z białkami. Lek nie podlega istotnym procesom metabolicznym w organizmie – mniej niż 2% dawki ulega przemianom metabolicznym. Główną drogą eliminacji jest wydalanie przez nerki w postaci niezmienionej, co sprawia, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania.
Okres półtrwania pregabaliny wynosi około 6-7 godzin, niezależnie od dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach przy dawkowaniu wielokrotnym. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa i przewidywalna w zakresie zalecanych dawek terapeutycznych, co ułatwia prowadzenie terapii i dostosowywanie dawek.
Istotnym aspektem farmakokinetyki pregabaliny jest brak klinicznie znaczących interakcji z innymi lekami, ponieważ substancja ta nie indukuje ani nie hamuje enzymów cytochromu P450, nie wpływa też na aktywność innych enzymów uczestniczących w metabolizmie leków. Ten profil farmakokinetyczny pozwala na względnie bezpieczne stosowanie pregabaliny w terapii skojarzonej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pragiola 300 mg
Pregabalina jest stosowana w dawkach od 150 mg do 600 mg na dobę, podawanych w dwóch lub trzech dawkach podzielonych (BID lub TID), co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne. W terapii bólu neuropatycznego, padaczki oraz zaburzeń lękowych uogólnionych dawkowanie rozpoczyna się od 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 3-7 dni do maksymalnie 600 mg/dobę, w zależności od wskazania i tolerancji pacjenta. W przypadku konieczności odstawienia pregabaliny, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej tydzień, aby uniknąć objawów odstawiennych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka powinna być dostosowana na podstawie klirensu kreatyniny (CLcr), z dawkami początkowymi od 25 mg/dobę (CLcr <15 ml/min) do 150 mg/dobę (CLcr ≥60 ml/min) oraz odpowiednim schematem dawkowania. Hemodializa usuwa około 50% pregabaliny w ciągu 4 godzin, dlatego po każdym zabiegu należy podać dodatkową dawkę 25 mg.
ból neuropatyczny, działanie niepożądane, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, objawy odstawienne, pacjent dializowany, pacjent hemodializowany, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, Pragiola, pregabalina, terapia bólu neuropatycznego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 100 mg
Pregabalina wykazuje wysoką przewidywalność farmakokinetyczną z biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża czas do Cmax (tmax) o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek charakteryzuje się minimalnym metabolizmem (<2%), głównie wydalany jest przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz poddawanych hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu redukuje się o około 50%. Brak wiązania z białkami osocza minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a międzyosobnicze różnice wynoszą mniej niż 20%, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, Cmax, dysfunkcja nerek, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, racemizacja, stan stacjonarny, stereoizomer, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 225 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Bulgaplin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po około 1 godzinie na czczo. Podawanie leku z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia Tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych, a jej metabolizm jest nieistotny – około 98% dawki jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny, a eliminacja jest ściśle powiązana z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz poddawanych hemodializie (po 4-godzinnym zabiegu stężenie leku spada o około 50%). Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a międzyosobnicze różnice nie przekraczają 20%.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, parametry farmakokinetyczne, przenikanie do mleka, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zabieg hemodializy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pregamid 25 mg
Pregamid, zawierający pregabalinę, jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 25 mg, 50 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie leku jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego oraz odpowiedzi pacjenta, mieszcząc się w zakresie 150–600 mg/dobę, podawanych w dwóch lub trzech dawkach podzielonych. W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych schemat dawkowania rozpoczyna się od 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 600 mg/dobę, przy czym dostosowanie dawki odbywa się co 1–2 tygodnie, z uwzględnieniem tolerancji i skuteczności terapii. W przypadku konieczności przerwania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 7 dni, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ból neuropatyczny, dawka podzielona, działanie niepożądane, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, metabolizm wątrobowy, objawy odstawienne, padaczka, pregabalina, stężenie kreatyniny, substancja pomocnicza, uogólnione zaburzenia lękowe, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tabagine 300 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Tabagine, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax o 25-30% i wydłuża czas do osiągnięcia Cmax (tmax) o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza. Metabolizm jest minimalny – 98% substancji wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której eliminacja substancji wynosi około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, czas do osiągnięcia Cmax, czynność nerek, dializoterapia, dysfagia, eliminacja pregabaliny, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny w osoczu, szybkie wchłanianie, wchłanianie pregabaliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 75 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Bulgaplin, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zalecanym zakresie dawek dobowych, z biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo, a stan stacjonarny po 24-48 godzinach. Pokarm opóźnia wchłanianie, zmniejszając Cmax o 25-30% i opóźniając tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych, a jej pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 L/kg. Metabolizm jest nieistotny (~2%), a lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych. Klirens pregabaliny jest ściśle skorelowany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podania dawki dodatkowej po hemodializie, która redukuje stężenie leku o około 50%.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, czas półtrwania leku, dysfagia, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji leku, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolit leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przenikanie leku przez łożysko, stan stacjonarny, szybkie wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 50 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się szybkim i przewidywalnym wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Pokarm opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek, z małymi międzyosobniczymi różnicami (<20%). Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,56 l/kg i jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki uzupełniającej po hemodializie, która usuwa około 50% leku po 4 godzinach zabiegu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność pregabaliny, Cmax, czas półtrwania, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyczna, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, padaczka, Pragiola, pregabalina, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 75 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny oraz wysoką biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Podawanie leku z pokarmem opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakologicznych, a jej pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg. Metabolizm jest minimalny (<2%), z eliminacją głównie przez nerki w postaci niezmienionej (98%), a okres półtrwania u dorosłych wynosi około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób poddawanych hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, dawka wielokrotna, dializoterapia, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolit pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametr farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wchłanianie pregabaliny, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 225 mg
Pregabalina, substancja czynna produktu leczniczego Pragiola, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę na czczo. Wchłanianie jest opóźnione i Cmax zmniejszone o 25-30% przy jednoczesnym podaniu z pokarmem, jednak całkowity stopień wchłaniania pozostaje niezmieniony, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, wykazuje minimalny metabolizm (około 0,9% dawki metabolizowanej), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz podawania dawki uzupełniającej po hemodializie, która redukuje stężenie leku o około 50% po 4 godzinach. Farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a międzyosobnicze różnice są niewielkie (<20%), co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność leku, charakterystyka produktu leczniczego, Cmax, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pole pod krzywą stężenia, pregabalina, R-enancjomer, racemizacja, S-enancjomer, stan stacjonarny, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 225 mg
Farmakokinetyka pregabaliny cechuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Pokarm opóźnia wchłanianie, wydłużając tmax do około 3,5 godziny i zmniejszając Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek charakteryzuje się minimalnym metabolizmem (~2%), głównie wydalany jest w postaci niezmienionej przez nerki, a jego klirens jest ściśle skorelowany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach). Średni okres półtrwania u dorosłych wynosi 6,3 godziny, u dzieci 3-6 godzin, zależnie od wieku, a farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, z niewielką zmiennością międzyosobniczą (<20%). Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pregabalina, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, Tmax, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Aurovitas 300 mg
Farmakokinetyka pregabaliny cechuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę na czczo oraz liniowością w zakresie zalecanych dawek. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jego metabolizm jest minimalny – około 98% dawki jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny u dorosłych, u dzieci jest krótszy (3-4 godziny do 6 lat, 4-6 godzin powyżej 7 lat). Wchłanianie pregabaliny jest nieznacznie opóźnione i zmniejszone (Cmax o 25-30%) przy podaniu z pokarmem, jednak całkowita biodostępność pozostaje niezmieniona, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki, a podczas hemodializy (4 godziny) stężenie pregabaliny w osoczu zmniejsza się o około 50%, co wymaga podania dawki uzupełniającej.
analiza farmakokinetyczna populacji, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, czynność wątroby, enancjomer, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, interakcja metaboliczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, racemizacja pregabaliny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 25 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zalecanym zakresie dawek, z biodostępnością doustną ≥90% niezależną od dawki oraz szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane w około 1 godzinę na czczo). Pokarm opóźnia wchłanianie (tmax do ~3,5 godz.) i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek wykazuje brak wiązania z białkami osocza, minimalny metabolizm (około 98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki), a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny, u dzieci poniżej 6 lat jest krótszy (3-4 godziny), a u starszych dzieci (≥7 lat) wynosi 4-6 godzin. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, a hemodializa 4-godzinna obniża stężenie leku o około 50%, wskazując na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, ciąża i laktacja, dostosowanie dawki, eliminacja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, formy racemiczne, grupa wiekowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, parametr farmakokinetyczny, pregabalina, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stereoizomeria, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, stężenie pregabaliny w osoczu, stężenie w osoczu, wchłanianie doustne, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 300 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach stosowania. Podawanie pregabaliny z posiłkiem zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża tmax o około 2,5 godziny, jednak AUC pozostaje niezmienione, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowany (głównie wydalany w postaci niezmienionej przez nerki), a jego okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (konieczne podanie dawki uzupełniającej). Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ani w zależności od płci.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, dawkowanie pregabaliny, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm i eliminacja leku, metabolizm wątrobowy, modyfikacja dawkowania, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, padaczka, pole pod krzywą stężenia, pregabalina, proces metaboliczny, przenikanie przez łożysko, stabilność stereochemiczna, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bulgaplin 50 mg
Produkt leczniczy Bulgaplin zawiera pregabalinę i jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg. Standardowa dawka dobowa wynosi od 150 mg do 600 mg, podawana w dwóch lub trzech dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych terapia rozpoczyna się od 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 3-7 dni do maksymalnie 600 mg/dobę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. W przypadku konieczności przerwania terapii zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 tydzień, aby uniknąć objawów odstawiennych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, dlatego dawkowanie musi być dostosowane do klirensu kreatyniny (CLcr), obliczanego według wzoru uwzględniającego wiek, masę ciała i stężenie kreatyniny w surowicy, z korektą dla kobiet (×0,85).
ból neuropatyczny, dawka dobowa, dawka podzielona, dawka uzupełniająca, farmakokinetyka pregabaliny, farmakoterapia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, objawy odstawienne, padaczka, pregabalina, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 50 mg
Pregabalina charakteryzuje się liniowym i przewidywalnym profilem farmakokinetycznym, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w około 1 godzinę. Biodostępność wynosi ≥90% i jest niezależna od dawki. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach regularnego podawania. Spożycie posiłku zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża czas do osiągnięcia Cmax (tmax) o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowana (98% wydalana w postaci niezmienionej przez nerki), a jej okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens leku jest ściśle skorelowany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz poddawanych hemodializie (4-godzinny zabieg redukuje stężenie o około 50%, wskazując na konieczność podania dawki uzupełniającej po dializie).
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, leki przeciwpadaczkowe, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, podanie doustne, pogorszenie funkcji nerek, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 75 mg
Pregabalina wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny z biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu na czczo, a pokarm opóźnia tmax do około 3,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych, a klirens osoczowy i nerkowy koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Hemodializa usuwa około 50% leku w trakcie 4-godzinnej sesji, wskazując na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, ból przewlekły, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, eliminacja pregabaliny, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, racemizacja enancjomerów, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, trudność w połykaniu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 165 mg
Pregabalina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 82,5 mg, 165 mg, 330 mg) charakteryzuje się liniową i przewidywalną farmakokinetyką, z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w zakresie dawek 82,5-660 mg/dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po 72-96 godzinach, co jest istotne przy ocenie skuteczności terapii. Podawanie raz na dobę po wieczornym posiłku zapewnia równoważne AUC, ale niższe Cmax w porównaniu z formą o natychmiastowym uwalnianiu podawaną dwa razy na dobę, co umożliwia rzadsze dawkowanie przy zachowaniu podobnej ekspozycji systemowej. Biodostępność pregabaliny jest zależna od obecności pokarmu – przyjmowanie na czczo zmniejsza ją o 30-50%. Lek wykazuje dobrą penetrację przez barierę krew-mózg, brak wiązania z białkami osocza oraz minimalny metabolizm (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki). Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki dodatkowej po hemodializie (redukcja stężenia o ok. 50% po 4 godzinach). Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę pregabaliny.
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka pregabaliny, formy racemiczne, hemodializa, jelito cienkie, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, natychmiastowe uwalnianie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, wchłanianie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linefor 100 mg
Farmakokinetyka pregabaliny cechuje się wysoką powtarzalnością i przewidywalnością w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników oraz pacjentów z padaczką i bólem przewlekłym. Po podaniu doustnym na czczo lek szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Podawanie z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia tmax do około 3,5 godziny, nie wpływając jednak istotnie na całkowite wchłanianie. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych, a jej pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg. Metabolizm jest nieistotny (ok. 0,9% dawki), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej (98%), ze średnim okresem półtrwania u dorosłych wynoszącym 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której usuwane jest około 50% leku.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, farmakokinetyka u osób starszych, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pregabalina, proces starzenia, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linefor 225 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym (biodostępność ≥90%), z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę na czczo. Spożycie pokarmu opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek, z niewielkimi międzyosobniczymi różnicami (<20%). Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na tym poziomie. Metabolizm jest nieistotny (około 2% dawki), a głównym metabolitem jest N-metylowa pochodna (0,9% dawki). Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u dorosłych, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie (usuwanie około 50% leku w 4 godziny). U dzieci okres półtrwania jest krótszy (3-4 godziny do 6 lat, 4-6 godzin powyżej 7 lat), a klirens jest zależny od masy ciała i klirensu kreatyniny.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, biodostępność pregabaliny, ból przewlekły, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm pregabaliny, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, padaczka, parametry farmakokinetyczne, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Aurovitas 150 mg
Pregabalina wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek dobowych, z biodostępnością doustną ≥90% i maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Jej objętość dystrybucji wynosi około 0,56 L/kg, a brak wiązania z białkami osocza minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm pregabaliny jest minimalny – około 98% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, z okresem półtrwania eliminacyjnym wynoszącym średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50%. Nie stwierdzono istotnego wpływu płci ani dysfunkcji wątroby na farmakokinetykę pregabaliny, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w tych grupach pacjentów.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność leku, biotransformacja leku, ból przewlekły, dysfunkcja wątroby, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka pregabaliny, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens pregabaliny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przenikanie pregabaliny, racemizacja pregabaliny, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naxalgan 150 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny po podaniu na czczo. Lek wykazuje liniowy profil farmakokinetyczny w zalecanym zakresie dawek, z minimalnym metabolizmem (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki) i brakiem wiązania z białkami osocza, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach regularnego podawania. Podawanie pregabaliny z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki, a hemodializa obniża stężenie leku o około 50%. U osób w podeszłym wieku obserwuje się wydłużony okres półtrwania związany z obniżonym klirensem nerkowym.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens skorygowany, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, okres półtrwania pregabaliny, pacjent geriatryczny, padaczka, podanie na czczo, racemizacja, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 150 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się przewidywalnym i liniowym profilem, niezależnym od dawki w zalecanym zakresie, co ułatwia indywidualizację terapii. Po podaniu doustnym na czczo lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%. Pokarm opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 2,5 godziny i zmniejsza jego wartość o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma pozorną objętość dystrybucji około 0,56 l/kg i przenika barierę krew-mózg oraz łożysko. Metabolizm jest minimalny – około 98% leku wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Nie stwierdzono istotnego wpływu płci ani laktacji na farmakokinetykę, a u osób starszych zmniejszenie klirensu jest związane z wiekiem i funkcją nerek.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność leku, ból przewlekły, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametr farmakokinetyczny, pregabalina, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tabagine 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Tabagine, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w około 1 godzinę na czczo (tmax). W obecności pokarmu tmax wydłuża się do około 3,5 godziny, a Cmax zmniejsza się o 25-30%, jednak całkowity stopień wchłaniania pozostaje niezmieniony klinicznie. Pregabalina wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek, z niewielką zmiennością międzyosobniczą (<20%). Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm pregabaliny jest nieistotny – około 98% leku jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a okres półtrwania eliminacji u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność, ból przewlekły, dawka terapeutyczna, dializoterapia, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, parametr farmakokinetyczny, pregabalina, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tabagine, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linefor 25 mg
Pregabalina charakteryzuje się stabilnym i przewidywalnym profilem farmakokinetycznym, z wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax około 1 godziny). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zalecanym zakresie dawek, z minimalnym metabolizmem (około 98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki) i okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po dializie, podczas której stężenie leku spada o około 50%. Podawanie z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, dializoterapia, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens skorygowany, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna N-metylowa, pozorna objętość dystrybucji, przenikanie do mleka, różnice międzyosobnicze, stan stacjonarny, stężenie maksymalne leku, stężenie osoczowe, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bulgaplin 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Bulgaplin dostępnego w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥90%) oraz szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny po podaniu na czczo. Farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest w 24-48 godzin. Podawanie z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża Tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 0,56 L/kg i jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawka jednorazowa, dystrybucja leku, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie w osoczu, masa ciała, metabolizm leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Stada 75 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się przewidywalnym profilem z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu około 1 godziny, z biodostępnością ≥90%. Stan ustalony osiągany jest w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia terapii. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku obniża się o około 50%. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie zalecanych dawek, a płeć nie wpływa istotnie na stężenia leku w osoczu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania z tego powodu.
bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, dializoterapia, dysfagia, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania pregabaliny, padaczka, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, przyjmowanie leku z posiłkiem, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 75 mg
Pregabalina charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia Tmax do około 3,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Pregabalina jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku spada o około 50%. Farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a międzyosobnicze różnice nie przekraczają 20%, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, dializoterapia, enancjomer, enzym wątrobowy, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, forma racemiczna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naxalgan 300 mg
Pregabalina, dostępna w dawkach 75 mg, 150 mg oraz 300 mg, wykazuje spójny i przewidywalny profil farmakokinetyczny u zdrowych ochotników oraz pacjentów z padaczką i bólem przewlekłym. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Podawanie z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia Tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowitą ilość wchłoniętego leku. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowana (98% wydalana w postaci niezmienionej), a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a różnice międzyosobnicze są niewielkie (<20%).
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, padaczka, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pragiola 200 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, wykazuje spójny i przewidywalny profil farmakokinetyczny u osób zdrowych, pacjentów z padaczką oraz z bólem przewlekłym. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Stan stacjonarny ustala się szybko, w ciągu 24-48 godzin. Pokarm opóźnia Tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowitą biodostępność. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm jest minimalny – 98% leku wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u dorosłych. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a zmienność międzyosobnicza nie przekracza 20%, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pregabalina, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 330 mg
Lek Lusama zawiera pregabalinę w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazującą liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 82,5–660 mg/dobę. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 330 mg podawanej raz na dobę wynosi średnio 3851,11 ng/mL, a pole pod krzywą (AUCtau,ss) 59501,12 ng·h/mL, z czasem do osiągnięcia Cmax (Tmax) około 12 godzin. W porównaniu z pregabaliną o natychmiastowym uwalnianiu (150 mg dwa razy na dobę), preparat o przedłużonym uwalnianiu wykazuje niższe Cmax przy równoważnym AUC, co wskazuje na bardziej stabilne stężenia leku w osoczu. Biodostępność pregabaliny jest istotnie wyższa przy podaniu po posiłku (800–1000 kcal, 50% tłuszczu), a podanie na czczo zmniejsza AUC o 30–50%. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowana (głównie wydalana w postaci niezmienionej przez nerki), a jej okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50% po 4 godzinach dializy.
analiza farmakokinetyczna populacji, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, dializoterapia, enancjomery, farmakokinetyka pregabaliny, formy racemiczne, hemodializa, karmienie piersią, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, parametry farmakokinetyczne, pregabalina o natychmiastowym uwalnianiu, pregabalina o przedłużonym uwalnianiu, przenikanie do mleka, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 300 mg
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się liniowością w zalecanym zakresie dawek dobowych, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny. Biodostępność wynosi ≥90%, a stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny koreluje ściśle z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki dodatkowej po hemodializie (4-godzinny zabieg zmniejsza stężenie leku o około 50%). Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę ze względu na minimalny metabolizm leku.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie, metabolizm leku, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pole pod krzywą stężenie-czas, stan stacjonarny, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Stada 25 mg
Pregabalina wykazuje stabilny i przewidywalny profil farmakokinetyczny, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę. Biodostępność leku jest wysoka (≥90%) i niezależna od dawki, a stan stacjonarny stężeń osiągany jest po 24-48 godzinach. Podawanie pregabaliny z posiłkiem zmniejsza Cmax o 25-30% i wydłuża Tmax do około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek charakteryzuje się brakiem wiązania z białkami osocza oraz minimalnym metabolizmem, z około 98% dawki wydalanej w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny, a klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a międzyosobnicze różnice nie przekraczają 20%.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność pregabaliny, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, N-metylowa pochodna, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, pole pod krzywą stężenia, pregabalina, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Linefor 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie posiłku opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 2,5 godziny i zmniejsza jego wartość o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakodynamicznych. Metabolizm jest minimalny – około 98% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a główny metabolit stanowi jedynie 0,9% dawki. Średni okres półtrwania u dorosłych wynosi 6,3 godziny, a u dzieci w zależności od wieku od 3 do 6 godzin. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych hemodializie, podczas której eliminacja leku wynosi około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm leku, N-metylowa pochodna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregamid 25 mg
Pregabalina wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Obecność pokarmu opóźnia tmax do około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Lek charakteryzuje się minimalnym metabolizmem (98% wydalane w postaci niezmienionej w moczu), brakiem wiązania z białkami osocza oraz liniową farmakokinetyką w zalecanym zakresie dawek. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach, a okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4-godzinnym zabiegu). Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania ze względu na płeć czy zaburzenia czynności wątroby.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, czas półtrwania, dializoterapia, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pregabalina, pregamid, przenikanie przez łożysko, R-enancjomer, S-enancjomer, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 82,5 mg
Pregabalina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Lusama) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 82,5-660 mg/dobę, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 72-96 godzinach. Po podaniu dawki 330 mg raz na dobę po wieczornym posiłku (800-1000 kcal, 50% tłuszczu) uzyskuje się średnie Cmax 3851 ng/mL i AUCtau 59501 ng·h/mL, z Tmax około 12 godzin, co wskazuje na wolniejsze i bardziej równomierne uwalnianie w porównaniu do podawania tradycyjnej formy pregabaliny 150 mg dwa razy na dobę (Cmax 4067 ng/mL, Tmax 3 h, AUCtau 58197 ng·h/mL). Biodostępność pregabaliny jest istotnie obniżona (o 30-50%) przy podaniu na czczo. Lek nie wiąże się z białkami osocza, jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, a jego klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Okres półtrwania wynosi około 6,3 godziny u osób z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm pregabaliny jest minimalny (<2%), a brak racemizacji enancjomerów potwierdza stabilność stereochemiczną substancji.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax i AUC, dawka dodatkowa, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens skorygowany, laktacja, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pozorna objętość dystrybucji, pregabalina o przedłużonym uwalnianiu, racemizacja enancjomerów, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, upośledzona funkcja nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 150 mg
Pregabalina wykazuje przewidywalny, liniowy profil farmakokinetyczny w zalecanym zakresie dawek dobowych, z niewielkimi różnicami międzyosobniczymi (<20%). Po podaniu doustnym na czczo szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Pokarm opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, nie wpływając jednak istotnie na całkowite wchłanianie. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, ma pozorną objętość dystrybucji około 0,56 l/kg i jest minimalnie metabolizowana (98% wydalana w postaci niezmienionej przez nerki). Okres półtrwania wynosi średnio 6,3 godziny, a klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz dializowanych (po hemodializie stężenie leku spada o około 50%).
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, dawka leku, enancjomer, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm w organizmie, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania, pacjent dializowany, padaczka, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, racemizacja, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby