Właściwości farmakokinetyczne
Pregabalin Stada 75 mg

Właściwości farmakokinetyczne pregabaliny

Farmakokinetyka pregabaliny w stanie ustalonym wykazuje podobne cechy u zdrowych ochotników, pacjentów z padaczką otrzymujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z bólem przewlekłym. Charakterystyka farmakokinetyczna leku jest przewidywalna i wykazuje niewielkie różnice międzyosobnicze (poniżej 20%), co pozwala na określenie jej właściwości już na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki jednorazowej. Z tego względu nie jest konieczne rutynowe monitorowanie stężenia pregabaliny w osoczu.<sup data-drug="Pregabalin Stada" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetyka pregabaliny w stanie ustalonym jest podobna u zdrowych ochotników, pacjentów z padaczką otrzymujących leki przeciwpadaczkowe oraz pacjentów z bólem przewlekłym. […] Międzyosobnicze różnice w farmakokinetyce leku są małe (1

Wchłanianie

Pregabalina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny, zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i dawek wielokrotnych. Biodostępność leku po podaniu doustnym jest wysoka i wynosi ≥90%, pozostając niezależną od wysokości dawki. Po wielokrotnym podaniu stężenie osiąga stan ustalony w czasie 24-48 godzin od rozpoczęcia terapii.²

Jednoczesne przyjmowanie posiłku z pregabaliną wpływa na farmakokinetykę leku poprzez zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) o około 25-30% oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Warto jednak podkreślić, że przyjmowanie pregabaliny z posiłkiem nie wpływa w istotny klinicznie sposób na całkowity stopień wchłaniania substancji czynnej.³

Dystrybucja

Badania przedkliniczne wykazały zdolność pregabaliny do przenikania przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Lek przenika również przez łożysko u szczurów i jest obecny w mleku karmiących samic. U ludzi pozorna objętość dystrybucji pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Istotną cechą farmakokinetyczną pregabaliny jest brak wiązania z białkami osocza.⁴

Metabolizm

Pregabalina podlega metabolizmowi w organizmie ludzkim w nieistotnym stopniu. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywnie, około 98% radioaktywności wykrywano w moczu w postaci niezmienionej pregabaliny. N-metylowa pochodna pregabaliny, stanowiąca główny metabolit obecny w moczu, występowała jedynie w ilości 0,9% podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie zaobserwowano przechodzenia form racemicznych pregabaliny z S-enancjomeru do R-enancjomeru.⁵

Eliminacja

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego przede wszystkim przez nerki w postaci niezmienionej. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 6,3 godziny. Zarówno klirens osoczowy, jak i nerkowy pregabaliny są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób poddawanych dializoterapii konieczna jest odpowiednia modyfikacja dawkowania.⁶

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

W zakresie zalecanych dawek dobowych farmakokinetyka pregabaliny wykazuje charakter liniowy. Oznacza to, że wzrost stężenia leku w osoczu jest proporcjonalny do zwiększenia dawki, co pozwala na przewidywanie stężeń przy zmianie dawkowania.⁷

Wpływ czynników fizjologicznych na farmakokinetykę

Płeć

Na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych ustalono, że płeć nie wpływa w sposób istotny klinicznie na stężenia pregabaliny w osoczu, co oznacza, że nie ma konieczności modyfikacji dawkowania w zależności od płci pacjenta.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Klirens pregabaliny wykazuje proporcjonalność do klirensu kreatyniny. Ponadto, lek jest skutecznie usuwany z osocza podczas zabiegu hemodializy – po 4-godzinnym zabiegu stężenie pregabaliny w osoczu obniża się o około 50%. Ze względu na to, że główną drogą eliminacji pregabaliny jest usuwanie przez nerki, u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku. Po zabiegu hemodializy konieczne jest podanie dodatkowej dawki pregabaliny.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących farmakokinetyki pregabaliny u osób z zaburzeniami czynności wątroby. Ponieważ pregabalina nie podlega istotnemu metabolizmowi wątrobowemu i jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, nie przewiduje się, aby zaburzenia czynności wątroby w znaczący sposób wpływały na stężenie leku w osoczu.¹⁰

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę pregabaliny stosowanej w dawkach 2,5, 5, 10 i 15 mg/kg mc./dobę oceniano u dzieci i młodzieży z padaczką w podziale na cztery grupy wiekowe:

• od 1 do 23 miesięcy
• od 2 do 6 lat
• od 7 do 11 lat
• od 12 do 16 lat

Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia pregabaliny w osoczu po podaniu doustnym na czczo u dzieci i młodzieży był zbliżony we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 do 2 godzin od momentu podania leku.¹¹

W każdej z badanych grup wiekowych parametry farmakokinetyczne takie jak Cmax (maksymalne stężenie leku w osoczu) oraz AUC (pole pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu) wzrastały liniowo wraz z rosnącą dawką. Zaobserwowano, że u dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartość AUC była niższa o około 30%. Zjawisko to wynika z wyższego (o 43%) klirensu skorygowanego względem masy ciała w tej grupie w porównaniu do pacjentów o masie ciała ≥30 kg.¹²

Okres półtrwania pregabaliny w końcowej fazie eliminacji różnił się w zależności od wieku pacjentów i wynosił średnio:

• od 3 do 4 godzin u dzieci w wieku do 6 lat
• od 4 do 6 godzin u pacjentów w wieku 7 lat i starszych

Analiza farmakokinetyczna populacji wykazała, że klirens kreatyniny był istotnym czynnikiem wpływającym na klirens pregabaliny po podaniu doustnym. Natomiast masa ciała istotnie wpływała na pozorną objętość dystrybucji po podaniu doustnym. Zależności te obserwowano zarówno u dzieci i młodzieży, jak i u pacjentów dorosłych.¹³

Należy zaznaczyć, że dane dotyczące farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesiąca życia nie są dostępne.¹⁴

Osoby w podeszłym wieku

U osób starszych obserwuje się zmniejszenie klirensu pregabaliny wraz z wiekiem. Zjawisko to jest skorelowane z obniżeniem klirensu kreatyniny związanym z procesem starzenia się organizmu. W związku z tym u pacjentów, u których doszło do związanego z wiekiem zaburzenia czynności nerek, może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny.¹⁵

Kobiety karmiące piersią

Przeprowadzono badanie farmakokinetyki pregabaliny w dawce 150 mg podawanej co 12 godzin (łącznie 300 mg na dobę) u 10 kobiet karmiących piersią, co najmniej 12 tygodni po porodzie. Laktacja miała niewielki wpływ lub nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę pregabaliny. Lek przenikał do mleka ludzkiego, osiągając w nim średnie stężenie w stanie ustalonym na poziomie około 76% stężenia występującego w osoczu matki.¹⁶

Na podstawie przeprowadzonych badań oszacowano dawkę pregabaliny, jaką przyjmuje dziecko karmione piersią, zakładając średnie dzienne spożycie mleka wynoszące 150 ml/kg mc./dobę:

Podane wartości wskazują, że szacunkowa dawka przyjmowana przez niemowlę stanowi około 7% łącznej dawki dobowej przyjętej przez matkę, w przeliczeniu na mg/kg masy ciała.¹⁷